Mijn columns en gedachten

Het hebben van vooroordelen is een probleem wat aan je kan kleven. Hierdoor heb je soms een verkeerde voorstelling van feiten, maar maak je je ook wel eens drukker om dingen dan zou moeten. Nu heb ik van dat laatste sowieso al een handje, ook al zeg ik van niet, maar dat weerhoud mij er niet van om me soms wel eens te druk te maken. Nu heeft dit druk maken bij mij ook een keerzijde en die is dat er in het gezin dan dingen mis gaan. Dan klinkt mijn stem te hard, geeft mijn vrouw teveel commentaar en doen mijn kinderen juist de dingen die ze in mijn ogen juist niet zouden moeten doen. Of te wel mijn de irritatie grens ligt vrij laag. Tel daarbij ook de dingen die onverwacht gebeuren en je hebt de start van een echtscheiding te pakken als je niet oppast. Nu is dat laatste hier niet aan de orde, maar ik kan me zo langzaamaan wel de voorstelling maken van gezinnen waar het wel speelt of heeft gespeeld. Nu wil ik niemand van mijn lezers kwetsen, dus mocht ik iets verkeerd hebben gezegd? M...

Ik was al begonnen om weer een column te beginnen met het feit dat ik niet wist wat waarover ik schrijven moest. Maar dat is dikke flauwekul. Ik weet drommelse goed waar ik deze keer over schrijven moet. Ik moet gewoon de frustratie van me afschrijven dat mensen een heleboel beloven maar niets waar maken, en dat mensen alles op het laatste moment doen. Natuurlijk is er ook een groep die het wel goed doet en probeert te doen, maar de overgrote meerderheid waar ik mee te maken heb niet! En dat levert frustratie dagen zoals vandaag op. Dan staat het janken me op een gegeven moment nader dan het lachen, en daar baal ik dan weer van. Tja en dan gauw weglopen met de woorden comme si comme sa, is ook een verkeerd signaal afgeven. Maar was wel het beste wat ik op dat moment kon doen. Weten jullie eigenlijk wat het betekend? Comme si comme sa? Ik heb het proberen op te zoeken maar kan niet echt een juiste verkalring vinden. Ik mijn belevenis betekend het zoiets als zo zo. Met andere woorden he...

Ik merk aan mijzelf dat ik weer toe ben aan het schrijven van een column. Alleen heb ik zoals gewoonlijk aan het begin van de column geen idee waar het over moet gaan. Ik weet alleen dat er in mijn hoofd iets zit wat blokkeert en waardoor ik moet gaan schrijven. Dat het vast zit in mijn hoofd is ook te merken aan de muziek die vanavond werd gedraaid... De eerste muziek was "Songs of Praise" van de BBC en daarna is de radio een klein poosje op klassiek komen te staan. Nadat de cd klaar was is de marsmuziek opgekomen, die is zo heerlijk rustgevend, en deze staat nu nog op. Ik hoor het en neurie mee, en kijk af en toe naar de plaatjes die ze erbij hebben gezocht en krijg een glimlach op m'n gezicht. Ik hou geniet met volle teugen. Bij de muziek hoort een goed glas whiskey, en deze staat dan ook voor mij, en ik nip algedurig na een paar zinnen hieraan. En zo heb ik een begin gemaakt met deze column, maar nog steeds geen idee. Zal ik het gaan hebben over de blokkade in mijn ho...

Ach hoe krachtig Ach hoe prachtig Zijn de dagen die ik krijg Soms eens regen Dan weer zon Het zijn de dagen die ik heb gekregen 'k wilde dat het altijd zo zijn kon. Maar ik weet dat het niet kan En heel eerlijk? Daar baal ik van Want het was zo leuk vandaag En gisteren was het ook al zo fijn Waarom kan het niet alle dagen zo zijn Want dat zou ik willen zo graag. Maar heel stilletjes bekruipt mij nu de angst Dat het allemaal voorbij zal gaan Dat het niet heeft bestaan Dat ik dadelijk alleen verder moet gaan Maar gelukkig is daar dan de rust De vertrouwde arm om mijn schouder Van de Ene ouder Die mij nooit zal laten gaan En mij duidelijk laat weten Ik? Ik ben je nooit vergeten!! Nu zit nog steeds alleen Wetende dat het morgen weer dag zal zijn!!

al mijn zorgen, angsten, pijn en verdriet het gaat er om dat niet iedereen ze ziet als ik ze je niet vertel bestaan ze niet ach hoe goed je mij ook kent en hoe dikwijls je mij ook hebt verwent stil zijn? waarom? stil zijn vind ik maar heel dom maar straks zal ik vast zeggen en hoef jij het me niet uit te leggen dat het dom en onverstandig was nu schrijf en denk ik dit terwijl ik buiten zit en overdenk hoe het straks zal zijn vind ik het daar ook wel fijn? of ben ik nog eenzaam, angstig en verwart en krop ik alles op in mijn pijnlijk hart en stap ik liever terug in het zwarte gat? alles het zo zou gaan dan zou ik niet meer willen bestaan dan wilde ik hier heel erg gauw vandaan gelukkig is er één die anders besloot en mij optrok uit de goot die mij liefde en vertrouwen bood nu kan ik rustig slapen gaan wetend dat de HEER om mij heen zal staan en mij beschermen zal indien ik opnieuw in oude dingen verval  Bovenstaande is zoals ik ben, zoals ik wil z...

Hoe weinig kon mijn hart vermoeden wat de reacties waren op het vorig epistel wat ik schreef.  Nu is het natuurlijk zo dat het de columnist zijn bedoeling is om prikkelend te zijn. Hij wil graag een discussie op gang  brengen met zijn schrijven. Maar als ik het dan persoonlijk maak kan ik natuurlijk op reactie wachten. En ik ben heel eerlijk dat de ontvangen reacties mij goed hebben gedaan, maar ook tot nadenken hebben gezet. Dit laatste doe ik, beter deed ik, zojuist ook. Ik werd met weemoed bevangen toen ik dacht aan de zomervakantie. Die zomervakantie die altijd op het juiste moment komt. Die altijd de rust brengt in een periode van stress en alles moet nog even af. Die zomervakantie daar dacht ik aan. Ook moest ik denken aan het feit dat mensen in deze periode er maar vanuit gaan dat iedereen maar naar het buitenland op vakantie gaat. Want de standaard vraag voor de vakantie is: "En waar ging je ook alweer heen? "  Zouden ze wel eens hebben nagedacht dat het voor s...

Weet je wat het is? Ik ben een heel raar mens. En nu niet gauw zeggen ja dat wisten we al, want dat weet ik inderdaad ook wel. Maar ik bedoel in dit geval met raar dat ik door de gekste dingen geraakt kan worden. Neem nou het feit dat vandaag (24/6) Thé Lau is overleden aan de gevolgen van de kanker die hij had, anzich doet het me niet zoveel maar als ik de liedjes terug luister... Dan heb ik het toch best wel moeilijk. Dan heb ik moeite om mijn tranen niet te laten gaan. Luister maar naar het liedje wat hij samen met Lange Frans zingt (https://www.youtube.com/watch?v=F0MN37gjHAs ) en ook als hij in hetzelfde programma met Jacqueline Govaert zingt ( https://www.youtube.com/watch?v=EcbuKZZJOAc ) heb ik het knap moeilijk. En als de liedjes zijn afgelopen en de teksten ervan tot me doordringt, houd ik het moeilijk. Dan weet ik mezelf helemaal geen raad te geven. Dan wil ik fietsen om weer leeg te worden, maar dan wil ook niet fietsen omdat ik mn meisjes niet alleen wil laten. Dan wil i...