Weet je wat het is? Ik ben een heel raar mens. En nu niet gauw zeggen ja dat wisten we al, want dat weet ik inderdaad ook wel. Maar ik bedoel in dit geval met raar dat ik door de gekste dingen geraakt kan worden. Neem nou het feit dat vandaag (24/6) Thé Lau is overleden aan de gevolgen van de kanker die hij had, anzich doet het me niet zoveel maar als ik de liedjes terug luister... Dan heb ik het toch best wel moeilijk. Dan heb ik moeite om mijn tranen niet te laten gaan. Luister maar naar het liedje wat hij samen met Lange Frans zingt (https://www.youtube.com/watch?v=F0MN37gjHAs) en ook als hij in hetzelfde programma met Jacqueline Govaert zingt (https://www.youtube.com/watch?v=EcbuKZZJOAc) heb ik het knap moeilijk.
En als de liedjes zijn afgelopen en de teksten ervan tot me doordringt, houd ik het moeilijk. Dan weet ik mezelf helemaal geen raad te geven. Dan wil ik fietsen om weer leeg te worden, maar dan wil ook niet fietsen omdat ik mn meisjes niet alleen wil laten.
Dan wil ik van alles doen, maar er komt niets uit mn handen. En dus heb ik youtube maar weer open gezet en op Claudia de Breij gezocht. En laat die nou net met "Mag ik dan bij jou" beginnen. (https://www.youtube.com/watch?v=dR0_ybFC53s&list=PL6258CE4FA305C3C2) Hoe niet zo slim en een raar mens? En ben ik maar begonnen met het schrijven van deze column.
Weet je ik weet dat dit van voorbijgaande aard is, maar het is ook wel eens heel lekker gewoon jezelf zijn. Je van niets of niemand iets aan trekken en doen wat je graag wilt doen. En als dat betekend datje een paar tranen moet laten laten? So be it! Als het betekend dat je dan even niet te genieten bent? So be it!! Vergeet niet dat je al zo vaak voor een ander iets doet, en dat je zo weinig terug krijgt van datgene wat je geeft. Dan zijn dit soort momenten toch heerlijk?!
Het enige wat ik minder aan dit soort momenten vind is het moment dat je terug moet keren naar de harde werkelijkheid. Wetend dat je je tranen weer moet ophouden omdat je weer de sterke papa moet zijn. Weer die sterke man waar iedereen op bouwt. Of die sterke mama waar iedereen op vertouwt dat ze antwoord weet, die er altijd is als je thuiskomt uit school of van de sport of waar vandaan ook.
Ik ben nu alweer bijna aan het einde van deze column en ik voel me nog steeds volmaakt ongelukig of nee volmaakt gelukkig maar geraakt door de dingen om me heen. En ik luister ook nog steeds naar Claudia op youtube, en dat komt het gevoel nu ook niet echt ten goede. Begrijp me goed, het zijn geweldige liedjes, maar ze spelen zo in op dat gevoel. Ik beter iets anders opzetten. Maar wat? Weet je ik laat dat aan jullie als lezers zelf over. Ik heb hiervoor gekozen: https://www.youtube.com/watch?v=7b89s08uayI
Mocht je een goede tip hebben? Laat het me maar weten.
En als de liedjes zijn afgelopen en de teksten ervan tot me doordringt, houd ik het moeilijk. Dan weet ik mezelf helemaal geen raad te geven. Dan wil ik fietsen om weer leeg te worden, maar dan wil ook niet fietsen omdat ik mn meisjes niet alleen wil laten.
Dan wil ik van alles doen, maar er komt niets uit mn handen. En dus heb ik youtube maar weer open gezet en op Claudia de Breij gezocht. En laat die nou net met "Mag ik dan bij jou" beginnen. (https://www.youtube.com/watch?v=dR0_ybFC53s&list=PL6258CE4FA305C3C2) Hoe niet zo slim en een raar mens? En ben ik maar begonnen met het schrijven van deze column.
Weet je ik weet dat dit van voorbijgaande aard is, maar het is ook wel eens heel lekker gewoon jezelf zijn. Je van niets of niemand iets aan trekken en doen wat je graag wilt doen. En als dat betekend datje een paar tranen moet laten laten? So be it! Als het betekend dat je dan even niet te genieten bent? So be it!! Vergeet niet dat je al zo vaak voor een ander iets doet, en dat je zo weinig terug krijgt van datgene wat je geeft. Dan zijn dit soort momenten toch heerlijk?!
Het enige wat ik minder aan dit soort momenten vind is het moment dat je terug moet keren naar de harde werkelijkheid. Wetend dat je je tranen weer moet ophouden omdat je weer de sterke papa moet zijn. Weer die sterke man waar iedereen op bouwt. Of die sterke mama waar iedereen op vertouwt dat ze antwoord weet, die er altijd is als je thuiskomt uit school of van de sport of waar vandaan ook.
Ik ben nu alweer bijna aan het einde van deze column en ik voel me nog steeds volmaakt ongelukig of nee volmaakt gelukkig maar geraakt door de dingen om me heen. En ik luister ook nog steeds naar Claudia op youtube, en dat komt het gevoel nu ook niet echt ten goede. Begrijp me goed, het zijn geweldige liedjes, maar ze spelen zo in op dat gevoel. Ik beter iets anders opzetten. Maar wat? Weet je ik laat dat aan jullie als lezers zelf over. Ik heb hiervoor gekozen: https://www.youtube.com/watch?v=7b89s08uayI
Mocht je een goede tip hebben? Laat het me maar weten.