Doorgaan naar hoofdcontent

gisteren, vandaag en morgen?

Ik merk aan mijzelf dat ik weer toe ben aan het schrijven van een column. Alleen heb ik zoals gewoonlijk aan het begin van de column geen idee waar het over moet gaan. Ik weet alleen dat er in mijn hoofd iets zit wat blokkeert en waardoor ik moet gaan schrijven. Dat het vast zit in mijn hoofd is ook te merken aan de muziek die vanavond werd gedraaid... De eerste muziek was "Songs of Praise" van de BBC en daarna is de radio een klein poosje op klassiek komen te staan. Nadat de cd klaar was is de marsmuziek opgekomen, die is zo heerlijk rustgevend, en deze staat nu nog op. Ik hoor het en neurie mee, en kijk af en toe naar de plaatjes die ze erbij hebben gezocht en krijg een glimlach op m'n gezicht. Ik hou geniet met volle teugen. Bij de muziek hoort een goed glas whiskey, en deze staat dan ook voor mij, en ik nip algedurig na een paar zinnen hieraan. En zo heb ik een begin gemaakt met deze column, maar nog steeds geen idee. Zal ik het gaan hebben over de blokkade in mijn hoofd? Of over de verkoudheid die mij vandaag heeft genekt, maar toch niet weerhouden om even op de dijk te zijn? Of over het feit dat ik het op m'n heupen krijg van de buren en dat ik wel erg graag naar een mooi rustig stulpje wil?

Ik denk dat  het moet  gaan over de rust die ik ook heb. De rust die ervoor zorgt dat ik wel af en toe eens uitval, maar die een derde van m'n medicijnen heeft afgesnoept. Die rust, ik heb ze, die zoek ik nu even. Ik zoek ze omdat ik anders straks moeilijk in slaap kan komen, en als ik weer slecht slaap kan ik morgen niet op de fiets. Dus kom maar door zou je zo zeggen. Maar zo werkt ze niet. Ze komt als het echt helemaal zover is. Als alle onrust daad werkelijk van me afgeschreven is, als de klanken van de militaire bands ze hebben meegenomen naar verre oorden. Het glas met de whiskey bijna leeg is en ik denk nu is het tijd om op bed te gaan. En dat moment dat ik zo fijn en heerlijk, dat is met geen pen te beschrijven. Wat je dan ervaart? Dat is geweldig.

Nu heb ik al een heel epistel over mijzelf geschreven en ben ik ruim over de helft van het kladblok scherm waarin ik dit typ en ook het glas wat ik had gevuld is half leeg en ik heb een redelijk column denk ik. Deze kan in ieder geval worden gedeeld, maar dan moet ze ook een titel... Met dat ik dit nu bedenk en m'n glas terug zet denk ik aan de uitspraak die ik gisteren op tv hoorde. "Ik ben vandaag gelukkiger als gisteren, maar minder dan morgen" En zo voel ik mij nu ook. Ik ben inderdaad gelukkiger dan gisteren, maar zal me morgen waarschijnlijk nog gelukkiger voelen. Ik denk dat mijn titel gaat luiden, gisteren, vandaag en morgen?
Zal ik morgen hebben wat ik vandaag heb gehad? Waarschijnlijk wel en zelfs meer. Want ik heb nu immers onrust in m'n hoofd en straks als ik klaar ben met typen niet meer. Dan is er die warme gloed van rust vermengt met de whiskey die is gedronken. Morgen heb ik de ervaring van vandaag? En overmorgen heb ik weer meer ervaring dan morgen. Ik merk dat de woorden vanzelf komen, dat de onrust plaats maakt voor rust. Tijd om de droger, die ook aanstaat, uit te doen de laatste slokken op te drinken en op bed te gaan.

Gisteren: was een mooie dag vol met nieuwe ervaringen
Vandaag: Was vol met de ervaring van gisteren maar heeft weer nieuwe ervaringen gegeven
Morgen? Heeft de ervaring van vandaag en zal hopelijk nieuwe brengen.


Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk