Mijn columns en gedachten

Hoe weinig kon mijn hart vermoeden wat de reacties waren op het vorig epistel wat ik schreef.  Nu is het natuurlijk zo dat het de columnist zijn bedoeling is om prikkelend te zijn. Hij wil graag een discussie op gang  brengen met zijn schrijven. Maar als ik het dan persoonlijk maak kan ik natuurlijk op reactie wachten. En ik ben heel eerlijk dat de ontvangen reacties mij goed hebben gedaan, maar ook tot nadenken hebben gezet. Dit laatste doe ik, beter deed ik, zojuist ook. Ik werd met weemoed bevangen toen ik dacht aan de zomervakantie. Die zomervakantie die altijd op het juiste moment komt. Die altijd de rust brengt in een periode van stress en alles moet nog even af. Die zomervakantie daar dacht ik aan. Ook moest ik denken aan het feit dat mensen in deze periode er maar vanuit gaan dat iedereen maar naar het buitenland op vakantie gaat. Want de standaard vraag voor de vakantie is: "En waar ging je ook alweer heen? "  Zouden ze wel eens hebben nagedacht dat het voor s...

Weet je wat het is? Ik ben een heel raar mens. En nu niet gauw zeggen ja dat wisten we al, want dat weet ik inderdaad ook wel. Maar ik bedoel in dit geval met raar dat ik door de gekste dingen geraakt kan worden. Neem nou het feit dat vandaag (24/6) Thé Lau is overleden aan de gevolgen van de kanker die hij had, anzich doet het me niet zoveel maar als ik de liedjes terug luister... Dan heb ik het toch best wel moeilijk. Dan heb ik moeite om mijn tranen niet te laten gaan. Luister maar naar het liedje wat hij samen met Lange Frans zingt (https://www.youtube.com/watch?v=F0MN37gjHAs ) en ook als hij in hetzelfde programma met Jacqueline Govaert zingt ( https://www.youtube.com/watch?v=EcbuKZZJOAc ) heb ik het knap moeilijk. En als de liedjes zijn afgelopen en de teksten ervan tot me doordringt, houd ik het moeilijk. Dan weet ik mezelf helemaal geen raad te geven. Dan wil ik fietsen om weer leeg te worden, maar dan wil ook niet fietsen omdat ik mn meisjes niet alleen wil laten. Dan wil i...

Laat ik beginnen met het zeggen dat het schrijven van een column door een columnist niet gemakkelijk moet zijn in mijn ogen. Als ik er over nadenk hoelang het duurt voordat er bij mij een fatsoenlijk column uit de pen, of tegenwoordig van het toetsenbord komt rollen, dan moet zij wel vol inspiratie zitten. Want ze moeten immers dagelijks of wekelijks hun schrijven inleveren en het moet ook nog boeiend zijn voor de lezers. Het moet dus ergens over gaan, en daar wringt nu net de schoen bij mij. Er moet bij mij zoveel gebeuren of gebeurd zijn wil ik weer column kunnen schrijven of beter gezegd kunnen tikken, dat het bijna onmogelijk is om zoiets wekelijks, laat staan dagelijks te schrijven. Ik zeg gelukkig ben ik geen columnist. Al moet ik zeggen dat ik de titel wel een lange periode heb mogen dragen. En in die periode schreef ik ook regelmatig een column over van alles en nog wat. Vaak over de dagelijkse dingen en dit relateerde ik dan het geloof. De reden hiervoor was dat in de  f...

Ik heb geen idee wat er aan de hand is maar ik heb een gevoel over mij heen gekregen die me down en lustloos maakt, maar tegelijk ook springerig en druk. En dat allemaal terwijl ik de laatste tijd zo rustig ben geworden. Zo rustig dat zelfs mijn omgeving het opmerkt dat ik zoveel rustiger ben geworden. Waar dan nu het gevoel vandaan komt? Ik heb echt geen enkel idee. Zou het komen vanwege het weer? Het telkens wisselende weer. Dan regen dan zonneschijn. Dan weer wind en dan weer windstil? Nogmaals ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het opvallend vind dat het met mijzelf zo goed gaat, en dat mag ook wel eens gezegd worden. Want ik ben het helemaal niet gewend dat mensen zeggen dat het zo goed gaat, dat ik zo rustig ben. Dat ze niet weten hoe ze met deze persoon om moeten gaan. Ik word er wel een beetje verlegen van. Vanmorgen of beter aan het einde van morgen en het begin van de middag bij Jo op de bank in de rustruimte op de vijfde van CP, kwam dat gevoel ineens. EN zag ik...

Er wordt gezegd dat goede dingen langzaam gaan, maar ook deze column is langzaam gerijpt. Ik ben er over begonnen nadenken toen ik vanmorgen in de zon zat. In de zon, op het bankje aan de achterkant van ons huis. Daarop dat bankje overdacht ik de woorden die een bevriende dominee en mens mij terug schreef nadat ik hem een gedicht gestuurd had met de titel: "Nooit meer" De woorden die hij koos en schreef raakten mij diep, en had ik daar op het bankje in de zon niet het idee of ik moest reageren of het gewoon zo laten. Ik heb het voor nu zo gelaten. Maar langzaam aan daar op dat bankje in de zon, waar overigens af en toe wel een wolk voor schoof, vormden zich woorden die tot deze column moesten gaan lijden. Maar meer nog kreeg het idee om afleiding te gaan zoeken op de fiets vorm. Want daar op die fiets in de natuur die steeds groener wordt, die steeds verder uitbot kan ik weer terugkeren. U mag als lezer gerust weten dat ik vervolgens nog een paar maal daar op dat bankje he...

In deze tijd is vrijheid een heel mooi iets. Wij vinden het vanzelfsprekend, maar is dit ook zo? Is vrijheid vanzelfsprekend? Of is vrijheid iets waar we no altijd dankbaar voor moeten zijn? Vraag het in uw omgeving, en vraag het u kinderen of vraag het aan iemand die nu nog kan zeggen wat het is om niet vrij te zijn. Denk na over de antwoorden en ik denk dat u uw antwoorden heeft op de door mij gesteld vragen. Dit is niet de kortste column die ik heb geschreven, maar wel een column met een heleboel belangrijke vragen. Vragen die vind ik wel vaker gesteld mogen worden, zodat er vaker nagedacht gaat worden over de vrijheid die wij hebben. Zodat er nagedacht gaat worden over de kansen die deze vrijheid ons biedt. Want wat is dat eigenlijk vrijheid? Ik wens u als lezer succes met het zoeken naar antwoorden op de door mij gestelde vragen. Een deel van mijn vrijheid heeft u hier gelezen en gaat u hier lezen. En vrijheid voor mij is, dat ik elke dag mag doen wat ik wil. Dat ik mag beli...

Goede vrijdag... Deze dag begon anders net als alle andere dagen met het de wekker die afging. Waardoor ik wakker werd, opstond en ging douchen. Verder was er ook niets anders aan het feit dat ik ging eten nadat ik me had aangekleed. Aangekomen op het werk was er daar ook niets goeds aan, want er waren weer eens veel te weinig collega's. Of te wel het was weer gewoon vrijdag op kantoor... Het enige wat deze vrijdag wel goed maakte tot dan was de zon die eindelijk weer door het wolkendek heen brak. Hierdoor was de wandeling welke wij elke dag doen om half één goed te doen. Of beter gezegd, we konden heerlijk in de warmte wandelen. Enige wat wel anders was deze goede vrijdag was het feit dat ik de gehele dag melodieen en woorden van "de Kruisiging" in mijn hoofd heb gehad. En ook nu tijdens het typen is dat nog zo. Met name de woorden "Vader in uw handen, beveel ik mijn geest!" Zouden deze woorden profetisch zijn? Of zijn deze woorden alleen een teken dat ik h...