Doorgaan naar hoofdcontent

Een column makkelijk??

Laat ik beginnen met het zeggen dat het schrijven van een column door een columnist niet gemakkelijk moet zijn in mijn ogen. Als ik er over nadenk hoelang het duurt voordat er bij mij een fatsoenlijk column uit de pen, of tegenwoordig van het toetsenbord komt rollen, dan moet zij wel vol inspiratie zitten. Want ze moeten immers dagelijks of wekelijks hun schrijven inleveren en het moet ook nog boeiend zijn voor de lezers. Het moet dus ergens over gaan, en daar wringt nu net de schoen bij mij.

Er moet bij mij zoveel gebeuren of gebeurd zijn wil ik weer column kunnen schrijven of beter gezegd kunnen tikken, dat het bijna onmogelijk is om zoiets wekelijks, laat staan dagelijks te schrijven. Ik zeg gelukkig ben ik geen columnist. Al moet ik zeggen dat ik de titel wel een lange periode heb mogen dragen. En in die periode schreef ik ook regelmatig een column over van alles en nog wat. Vaak over de dagelijkse dingen en dit relateerde ik dan het geloof. De reden hiervoor was dat in de  functieomschrijving was opgenomen dat er met enige regelmaat een column diende te verschijnen en dat deze columns de leden van het forum moesten prikkelen. Deze leden waren de leden van de Christelijke Hattrick Federatie. Hier kon je alleen lid van worden als je Hattrick speelde en ook nog eens betalend lid was.
Ik denk met enige weemoed terug aan het spelletje, ik heb het namelijk bijna 10 jaar gespeeld en 2 á 3 jr geen betalend lid geweest.

Maar ook in deze periode heb ik zeer veel moeite gehad om de columns te schrijven. Ik had een mede columnist die dezelfde moeiten had als ik waardoor we besloten om columns te schrijven als reactie op elkaar. In de praktijk hebben we dit geloof ik maar een paar keer gedaan, want dit bleek nog moeilijk te zijn dan een gewone column te schrijven. Wat we wel vaker gedaan hebben is over hetzelfde onderwerp een column te schrijven, en dat is wel erg leuk. Je krijgt dan namelijk vanuit twee verschillende oogpunten een column en dit leidt dan weer tot leuke discussie. Nogmaals ik ben gestopt met het spelletje, maar denk in weemoed terug.

Ik krijg sterk de neiging om binnenkort één van deze columns te herplaatsen om te zien of deze in deze tijd ook nog leiden tot discussie. Eigenlijk wil ik gewoon een bevestiging dat mijn columns gelezen worden en aanslaan. Ik ben best wel onzeker over mijn getyp enzo. Maar ik ben zo nieuwsgierig of ik nu beter ben gaan schrijven dan toen. Ik denk van niet, ik denk dat ik nog net zo schrijf als toen maar dat de ene column gewoon beter is dan de andere. Net zoals dat in het echte leven gaat, daar is de ene dag ook niet gelijk aan de andere. En als je de columns in de krant leest is de ene ook beter als de andere.

Daarmee ben ik weer terug bij het begin, namelijk dat het schrijven van columns door columnisten een vak apart is. Want ze hebben inspiratie nodig. Die inspiratie krijgen ze van ons en van de wereld om ons heen. Ik had al respect voor ze, maar nu ik weer met enige moeite een column geschreven heb heb ik nog meer respect gekregen. Enthousiast zal ik morgen de verschillende columns in de krant gaan lezen, en kijken of de schrijver ervan veel of weinig inspiratie had.

Lees je morgen mee?

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk