Weet je mijn leven is wel een beetje te vergelijken met een mobiele telefoon. Althans die conclusie trok ik toen ik vanmorgen in de auto terug naar huis reed. Soms heb je van die momenten dan zie je iets en trek je een vergelijk, en dat deed ik dus vanmorgen ook. Mijn telefoon was bijna leeg en diende aan de oplader gelegd te worden. Nu had ik deze niet meegenomen, want ik was in de terechte veronderstelling dat ik sneller weer thuis zou zijn dan dat de telefoon leeg zou zijn. Maar ik moest een telefoontje doen, en zag de batterij afnemen. En opeens was ik mij er van bewust dat mijn batterij precies net zo werkt. Mijn batterij, lichaam en geest, dient ook regelmatig een keer aan de oplader gelegd te worden. En vergeef het me, maar ik denk die van jullie als lezer ook.
Immers wanneer je weken achter elkaar lange dagen o het werk gedraaid hebt, thuis veel dingen moet doen en hebt gedaan. Buitenshuis ook nog veel dingen hebt moeten regelen, dan is het lampje op een gegeven moment ook uit. De batterij leeg. Dan moet je ook even weer opladen. Even rustig aan doen. Even afstand nemen van de dingen om je heen. Even genieten tijdens een wandeling van de zon. Even buiten zijn om opgeladen te worden door de warmte van de zon. Of je moet even een paar dagen verlof opnemen. Even een lag weekend eruit met man/vrouw, vriend/vriendin. Gewoon opladen net als de telefoon. En soms, zo heel soms dan moet de batterij gewoon helemaal leeg. Dan moet de telefoon uit. Niet bereikbaar.
Als je dat stadium hebt bereikt, en je dit van jezelf weet, dan weet je ook dat het echt allemaal teveel is geweest. Dat je echt te lang en teveel op je tenen hebt gelopen. En eerlijk gezegd? Ik ben bang dat ik misschien wel eens in dat stadium kan zijn gekomen. Al hoewel ik tijdig de telefoon heb uitgezet. Echter ben ik net als mijn dient telefoon; Op het moment dat je hem aan de stroom hangt, gaat deze aan en blijft aan. Je moet wel inloggen, maar ach dat kan dan ook wel direct. Je gaat dus niet uit. Er is geen moment meer van afstand nemen. Wat dat betreft zou ik me als mijn laptop moeten gaan leren gedragen. Niet aan de stroom? Dan loop deze langzaam leeg en laad pas weer op als deze aan de stroom wordt gezet. Echter gaat deze niet aan wanneer dat gebeurd. Maar goed ik dwaal af... Ik ben niet zo. Ik sta weer aan en altijd aan ondanks afstand willen nemen.
Weet je ik heb de dienst telefoon uitgezet. En ik wordt er rustiger van, ondanks het feit dat hij eigenlijk aan de oplader moet. Dat gaan we niet doen. Ik wel. Ik ga genieten van mooie muziek, van het mooie weer. Ga genieten van ons mooie gezin en heerlijk opladen. Ik hoop eindelijk te leren dat wanner ik aan het opladen ben ik niet aan hoef te staan. Dat het prima is wanneer ik voor een ander een keertje uit ben. Dat het goed is om af en toe even leeg te zijn.
En als deze dan weer vol is hoop ik dat hij niet direct weer leeg getrokken wordt, want dan ben ik toe aan vervanging van de batterij. Niet van de oplader, niet van de telefoon, maar van de batterij. Dus mocht ik niet heel snel reageren op je bericht? Dan ben ik aan het genieten, en zorg ik voor een volle batterij.
Reacties
Een reactie posten