Doorgaan naar hoofdcontent

Dat was het dan

Eindejaar, Kerst, Oud en Nieuw, familiebezoeken, terugkijken. Het hoort allemaal bij elkaar geloof ik. Eigenlijk houd ik er helemaal niet zo van. Al dat verplichte, doe mij maar spontane dingen. Zomaar een berichtje krijgen dat het een super jaar was. Spontaan een bezoekje brengen aan mensen die wat voor je hebben betekend in het afgelopen jaar. Bloemetje laten bezorgen omdat je het elk jaar doet. Dat zijn allemaal dingen waar ik van houd. IK heb daar veel meer mee dan het andere. Wat ik dan wel weer heb is dat wanneer oudejaarsdag valt op een vrijdag, dan moet je gewoon even naar kantoor. Gewoon even samen het jaar afsluiten met een borrel. Dan mag het van mij best wel wat drukker zijn. 

Maar al dat verplichte andere? Neeh niets voor mij. Ik ben meer van datgene wat ik altijd doe. Eerste kerstdag beginnen met zingen in het dorp, dan ontbijten, kerkdienst en dan is het familietijd. Gewoon heerlijk samen zijn. Kerstmuziek luisteren, spelletje doen. Bij mooi weer wandelingetje maken en gewoon heerlijk ontspannen. Dat is wat ik het liefste doe, maar het is me nog niet vaak gegund.

Wat ook bij deze dagen hoort is terugkijken. En dat vind ik moeilijk. Want dan moet ik ook kijken naar de dingen die ik moeilijk vond, en nog vind. Kijken naar de dingen die ik niet goed heb gedaan. Kijken naar die dingen alsof ze leer momenten zijn. En dat is moeilijk. Maar moeilijker is het eigenlijk nog omdat ik ook dit jaar weer vrienden en familie ben verloren. Soms oud, soms minder oud. Maar allemaal worden ze op hun eigen manier gemist. En juist dit verlies maakt me elke keer als ik er aan wordt herinnerd verdrietig, eigenlijk beetje down zelfs. Nog even en dan zijn wij de generatie die aan de top staat. Nog even en dan zijn wij aan de beurt. Neeh ik kijk niet graag terug.

Al moet er natuurlijk wel bij gezegd worden dat er ook leuke dingen zijn gebeurd. En eerlijk is eerlijk deze leuke zingen zijn mij heel dierbaar. Daar trek ik mij dan nu maar aan op. En als ik aan een paar van deze dingen denk dan krijg ik een hele fijne glimlach op mijn gezicht. Dus laat ik dan daar naar terug kijken en niet naar al die moeilijke en zware dingen die er zijn geweest. 

Feit is dat ik blij en dankbaar terug kijk op het afgelopen jaar. Ondanks moeiten en verdriet, was een vreugde en liefde. Was het een jaar met nieuwe kansen en ontdekkingen. 

En nu? Nu gaan we ons verder voorbereiden op de dagen die komen gaan. Er staan mooie dingen op ons te wachten. Hoop dat alles mag gaan zoals gepland. Dan worden het misschien drukke dagen, maar wel fijn. Tijdens het begin van deze eindejaar blog had ik de tv nog aan staan op voetbal, maar daar werd ik niet vrolijk van dus ik heb maar een stukje kerstmuziek opgezocht. 

Ik wens jullie allemaal hele fijne dagen met een ieder die je dierbaar is. Geniet van alle mooie momenten en ik wens je toe dat je gezond aan 2024 mag beginnen. Een nieuw jaar, met vele nog onbeschreven bladzijdes.


VEUL HAIL EN ZEEG'N  

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

Verlichting

Ken je dat gevoel dat de verlichting van andere auto's altijd verkeerd staat? Gistermorgen in mijn reis naar het verre kantoor, ik heb er immers twee, leek het alsof ze allemaal in mijn gezicht schenen. Man wat zijn die lampen fel. En die halogeen lampen helemaal. Gelukkig zijn er her en der hoge middenbermen of bomen waardoor je er iets minder last van hebt. Maar het was in deze rit dat ik de mij inhalende auto's vergeleek met mijn gedachten stroom, maar ook met mijn leven. En dan met name mijn positie in de maatschappij. Hoe dat kwam? Wel ik houd mij 's morgens keurig aan de geldende snelheid, helemaal omdat ik toch last heb van die eerder genoemde lampen. Met de auto op cruise control heb ik één ding minder om mee bezig te zijn, en kan ik gewoon door. Maar goed ik dwaal af, ik rijd dus met een constante snelheid en word telkens ingehaald. En bijna constante stroom van auto's die mij voorbij schiet. Sommige van hen zie ik een aantal minuten later weer voor mij opduike...