Doorgaan naar hoofdcontent

Kleine vogels leren grote lessen

 Ik kan jullie wel weer een heel epistel laten lezen over het feit dat ik me weer zo down voel, dat het werkaanbod momentele niet hoog genoeg is. Dat eigenlijk op zoek wil naar een nieuwe uitdaging enzovoort, maar waarom? Het is bekend en ik word er niet beter door. Ik blijf me voelen zoals ik me voel en dat is soms fantastisch en soms heel erg down. Dat is een feit en daar heb ik mee te handelen. Dus neeh laten het daar op deze zonovergoten dag niet over hebben. Ik zat voordat ik aan deze column / blog begon even buiten in de zon. Genietend van die zon die ik zojuist beschreef en ik werd helemaal warm. Ja logisch als je in de zon zit, maar werd ook warm van de gedachten die ik had. De gevoelens die ik kreeg. Dat was zo fijn...

Ik wil jullie graag meenemen naar een kleine grijze vogel. Zijn beide ouders hebben een pikzwarte huis met een groene glans / waas er doorheen. Ze maken als er gevaar dreigt verschrikkelijk veel herrie, hetzelfde doen ze ook als ze bezig zijn met het maken van het huis, lees nest, van onze jonge grijze vriend. De meeste mensen ken deze gevederde vrienden alleen maar als ze weer eens een hele zwerm zien vliegen als de zon ondergaat. Dan vinden ze ze geweldig. Dan klinken de oeh's en ah's en het moooooi op elke video die gedeeld wordt. Onze kleine grijze vriend kwam in een ei ter wereld en werd warm gehouden boven in de nok van ons huis. Werd door zijn ouders gevoed om op te groeien, en groeide als kool. 

Onze kleine vriend en zijn broeders en zusters vonden dat het vandaag de dag was om hun ouders te laten zien dat het tijd was dat ze ook zelfstandig dingen konden doen. Broers en zusters kropen uit het nest en sloegen tijdens de val hun vleugels uit en vlogen. Wat helaas voor onze kleine vriend niet gold. Wel uit het nest en wel geprobeerd te vliegen maar verder dan zweven kwam het niet. Eenmaal op de grond aangekomen, straalde er iets heel veel warmte uit en besloot hij hierheen te gaan. Met dat hij binnenstapte schrok ik mij wezenloos. Want inderdaad hij stapte mijn werkplek binnen. Totaal verdwaast en schrikkerig. Zocht direct een beschermend plekje op, terwijl ik in bijna doodsangst drie meter de keuken in vloog omdat ik geen idee had wat er binnen kwam. 

Toen ik eenmaal had gezien dat het een kleine spreeuw was heb ik natuurlijk zoals iedereen in de wereld doet mijn telefoon gepakt om te gaan filmen. Maar helaas, onze vriend was niet genegen om zich te laten filmen of fotograferen. Tja en nu? Wat moet je doen met een kleine grijze vogel die zich in een beschermend hoekje heeft gezet. Laten zitten? Terug naar buiten proberen te brengen? Helpen om naar buiten te gaan? Ik heb gekozen voor het laatste. Ik die groot en eng was voor het kleine beestje, had zoveel ontzag voor hem, dat ik heel voorzichtig met de punt van een paraplu welke bij de radiator op de werkplek stond, hem geprobeerd heb uit zijn hoekje te krijgen. Dit lukte wonderbaarlijk goed en met een klein beetje hulp vond het beestje de weg naar buiten ook weer. Klaar dacht ik...

Maar zoals het in de grote boze wereld ook gaat als je denkt dat ik klaar is. Iemand anders denkt van niet. En ook nu bleek dat er een viervoeter was die dacht dat ik hem lunch had bezorgt. Dus gauw weer naar buiten, en deze vriend verwijderd uit de tuin. Tja en vanaf dat moment voelde ik mij verantwoordelijk voor onze kleine grijze vriend. Pa en ma waren ook zeer schreeuwend aanwezig voor de nodige support, maar het beestje was zo van de kaart door de val uit het nest dat het zeker een uur gekost heeft voordat het in de gaten had dat de wereld groter was en is dan alleen onze tuin. 

Overleeft onze vriend het in de grote boze wereld? Ik ben geneigd te zeggen van niet. Ik ben bang dat het toch ten prooi zal vallen aan de viervoeters die vogel eten.

Ook al ben je nog zo groot en sterk soms komt er iets op je pad waardoor je je gedraagt als een heel klein bang vogeltje. En zolang je dat maar erkent en herkent kun je heel ver komen. Dit was voor mij de les die ik vanmorgen opnieuw heb geleerd. Sterkte kleine grijze vriend, ik hoop dat je een mooie zwart glanzende vacht met een groene gloed mag krijgen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Niet zien, toch geloven

Toen ik vanmiddag aan het wandelen was, luisterde ik weer naar één van mijn favoriete podcasts. Dat is "Scheppingsdrift" Hierin ging het over de wetenschap en het geloof. Een fantastische combinatie. In deze discussie kwam ook de ongelovige Thomas voorbij, en daaraan gekoppeld "Zalig zij die niet zien, maar toch geloven" Dit greep mij op deze witte donderdag. De donderdag van "The Passion" , de donderdag van het laatste avondmaal. Terwijl in een heleboel plaatsen de kerken leeglopen, is in deze periode een verbondenheid. Is "The Passion" iets wat velen van ons samenbrengt. Genieten we schouder aan schouder van de muziek die klinkt, van het verhaal van Jezus in een moderne jas. Kunnen we ons verwonderen over hoe actueel sommige onderdelen van dit verhaal eigenlijk nog steeds zijn. Dat vind ik dan weer bijzonder. Wat dan is er dus toch iets wat ons allemaal samen brengt zonder dat we daar zelf echte invloed op hebben. Herkenbaar vind ik eigenlijk d...