Ik heb in mijn vorige blog laten weten dat ik niet altijd de meest positieve persoon ben die er op deze aarde rondloopt. Ik heb op die blog best wel veel mooie en hart verwarmende reactie gehad. Dank jullie wel. Dan maakt me blij. Het geeft je de wetenschap dat je toch niet zo alleen bent als dat je je soms kunt voelen.
Vanmorgen was ik al erg vroeg klaar met de eerste werkzaamheden die ik had en ik besloot om even buiten te gaan zitten. Gelukkig had ik wel een vest aan gedaan, want alleen korte mouwen zou iets te optimistisch zijn geweest. Ik ben even gaan zitten op één van de twee stoelen die vlakbij de achterdeur staan. Deze staan gedurende het grootste gedeelte van de morgen in de zon. Als je daar gaat zitten en de wind is er nog niet en de zonnestralen raken je gezicht nadat je bent gaan zitten, dat is zo fijn! En ook deze morgen was het weer zo fijn. Ik heb vervolgens deze keer mijn ogen eens gesloten. Gewoon dicht gedaan zonder bijbedoelingen. Gewoon even genieten van de zon dacht ik. Maar het werd veel meer dan dat deze keer.
Nadat ik mijn ogen gesloten had, en genoot van de warme zonnestralen, ondanks dat er toch best wel een koude wind stond, werden mijn oren geopend. Ik denk zelfs extra geopend of zo, want ik hoorde zoveel geluid. Ik hoorde merels, vinken, mezen. Ik hoorde een bij vlakbij in een bloem zoemen. De wind die af en toe kwam vertellen middels een windvlaagje dat hij nog niet weg was. Een ambu in de verte op de grote weg, een fietseer die belde omdat er schijnbaar iemand in zijn weg liep of reed. Ik hoorde het ruizen van de blaadjes aan de bomen. De schoolbellen die gingen omdat het tijd was om naar binnen te gaan, en de schooldag te beginnen.
Ik kan mij niet herinneren dat ik zoveel geluiden tegelijk heb kunnen waarnemen en ook nog kon plaatsen. En ondertussen was er nog veel meer wat er om mij heen gebeuren. En ik mocht en kon het allemaal waarnemen, daar zittend op mijn stoel in zon in onze achtertuin.
De eerlijk gebied mij nu te zeggen dat ik er tijdens dit schrijven naar verlang om er weer te gaan zitten. Gewoon even wegdrijven in alle geluiden om mij heen. Gewoon even genieten van alle mooie dingen die je met geluiden kunt zien als je je ogen dicht hebt. Genieten van het voorstellingsvermogen dat onze brein heeft als we onze ogen sluiten.
Hoe geweldig is dat? Ik sluit mijn ogen, hoor een geluid en mijn brein geeft me er een beeld bij zonder dat ik in de buurt van het geluid ben. Ongelofelijk toch?
Ik heb helaas niet lang genoeg kunnen genieten van dit mooie spektakel om mij heen. Want in alle indrukken die ik hierboven beschreef werd ik wreed terug geroepen doordat mijn dienst telefoon het standaard geluid van een IPhone maakte. Iemand had mij nodig voor een probleem. Jammer want ik had zo graag nog even lang genoten van al die geluiden die ik zo goed ken maar die schijnbaar niet meer volledig doordrongen.
Ik ga afsluiten en toch nog maar even weer naar buiten. Ik hoop dat ze me even met rust willen laten. Ik wens jullie heel veel luister plezier met de nieuwe, oude geluiden.
Reacties
Een reactie posten