We zijn een week verder en ik ben Covid-19 meer dan spuugzat. Niet omdat je er zo ziek van wordt, maar meer omdat het enige wat je nog hoort Covid-19 is. Schijnbaar is er geen ander nieuws meer in de wereld waarover moet worden bericht. Natuurlijk is dit virus vervelend en zorgt het voor veel ongemak. Maar dat we ons alleen daarop moeten focussen. Neeh, nu na een week heb ik het wel gehad...Sorry
Overigens ben ik er door Covid-19 wel achtergekomen dat een groot gedeelte van de Nederlanders doet alsof ze om een ander denken, maar ondertussen laten ze de mooi stikken. Want het is schijnbaar onmogelijk om gewoon te luisteren naar wat er van je verlangt wordt. Schijnbaar kunnen de mensen niet thuis zijn. Schijnbaar is het moeilijk om je thuis te vermaken. Schijnbaar is familietijd en familieomgang te moeilijk voor de huidige generatie. Wat is dat toch? Ikke ikke en nog eens ikke. Je zou juist verwachten dat in dit soort tijden het groepsgevoel terugkomt. Maar neeh, kom jongens met z'n allen naar de bouwmarkt, het nieuwe uitje. Voor één doosje met 4 man naar de stort, en als je in het bos loopt doe je dat met zoveel mogelijk mensen op een kluitje... Wat is dat? Ik snap het niet?
Toen ik vandaag de hele dag uit de wind in de zon (heerlijk) buiten zat, heb ik genoten van de zon, m'n gezin en alle wat ik om me heen zag en hoorde gebeuren in de natuur. Ik kan dan niet begrijpen dat anderen dit niet kunnen, zal mijn manco wel zijn. Overigens gebied de eerlijkheid mij ook te zeggen dat de live-streams van de kerkdiensten in Nederland nog nooit zo goed bezocht zijn. Dus schijnbaar zoeken de mensen toch iets van hoop, voordat ze de voor anderen de grond in boren. Natuurlijk snap ik dat je met dit weer graag wilt sporten, graag een wandeling aan het strand wilt maken of door de bossen wilt struinen, maar het kan even niet. Je kunt ook gewoon in en om het huis blijven. Ga lekker uit de wind in de zon genieten van de dingen die je anders misschien niet ziet of hoort. Maak tijd voor elkaar.
Wij hebben door de huidige omstandigheden besloten dat we tussen de middag en 's avonds gezamenlijk eten. Gewoon aan tafel, gewoon samen als gezin. Even rust van alle gaming, school of werk. Gewoon even gek doen of heel serieus als iemand met vragen zit. Ik probeer ook iedereen om vier 's middags beneden te laten zijn of komen. Gewoon even met z'n allen een kopje koffie. Gewoon een nieuwe manier van denken en doen ontwikkelen nu de dingen zijn zoals ze zijn. Wat moeten we anders? We zitten immers zeker drie weken op elkaars lip. Deze manier van doen is wel even wennen voor iedereen, maar het werkt wel. NU maar hopen dat we het ook vol kunnen houden in deze periode.
Eigenlijk is dit schrijven gewoon een klein protest, tegen iets waar al zoveel over gezegd, geschreven en gedacht wordt. Maar ik wil m'n ei gewoon kwijt. Ik wil uiten dat het allemaal vervelend is, maar we er wel iets moois van kunnen maken thuis als we willen. Natuurlijk is het vervelend, natuurlijk vind ik het ook niet leuk dat m'n jongste dochter haar grootouders niet te zien krijgt op haar verjaardag, maar het is even niet anders. Als we nu niet door de zure appel heen bijten, zitten we straks in oktober weer. Maar laat ik ophouden. Ik verzand weer in mijn frustratie dat er een grote groep Nederlanders is die zich zelf beter vind als de rest.
Ik hoop dat ik iedereen straks kan en mag terug zien. Dat ik geen afscheid hoef nemen van iemand die me na aan het hart ligt. Ik wens jullie allemaal een goede gezondheid en zeer veel sterkte toe in de komende periode. Ik heb nog steeds een verschrikkelijke hekel aan Covid-19, maar hoop dat ik mijn steentje bij kan dragen aan het bestrijden ervan. Be save, be strong and above all, be Wise.
Overigens ben ik er door Covid-19 wel achtergekomen dat een groot gedeelte van de Nederlanders doet alsof ze om een ander denken, maar ondertussen laten ze de mooi stikken. Want het is schijnbaar onmogelijk om gewoon te luisteren naar wat er van je verlangt wordt. Schijnbaar kunnen de mensen niet thuis zijn. Schijnbaar is het moeilijk om je thuis te vermaken. Schijnbaar is familietijd en familieomgang te moeilijk voor de huidige generatie. Wat is dat toch? Ikke ikke en nog eens ikke. Je zou juist verwachten dat in dit soort tijden het groepsgevoel terugkomt. Maar neeh, kom jongens met z'n allen naar de bouwmarkt, het nieuwe uitje. Voor één doosje met 4 man naar de stort, en als je in het bos loopt doe je dat met zoveel mogelijk mensen op een kluitje... Wat is dat? Ik snap het niet?
Toen ik vandaag de hele dag uit de wind in de zon (heerlijk) buiten zat, heb ik genoten van de zon, m'n gezin en alle wat ik om me heen zag en hoorde gebeuren in de natuur. Ik kan dan niet begrijpen dat anderen dit niet kunnen, zal mijn manco wel zijn. Overigens gebied de eerlijkheid mij ook te zeggen dat de live-streams van de kerkdiensten in Nederland nog nooit zo goed bezocht zijn. Dus schijnbaar zoeken de mensen toch iets van hoop, voordat ze de voor anderen de grond in boren. Natuurlijk snap ik dat je met dit weer graag wilt sporten, graag een wandeling aan het strand wilt maken of door de bossen wilt struinen, maar het kan even niet. Je kunt ook gewoon in en om het huis blijven. Ga lekker uit de wind in de zon genieten van de dingen die je anders misschien niet ziet of hoort. Maak tijd voor elkaar.
Wij hebben door de huidige omstandigheden besloten dat we tussen de middag en 's avonds gezamenlijk eten. Gewoon aan tafel, gewoon samen als gezin. Even rust van alle gaming, school of werk. Gewoon even gek doen of heel serieus als iemand met vragen zit. Ik probeer ook iedereen om vier 's middags beneden te laten zijn of komen. Gewoon even met z'n allen een kopje koffie. Gewoon een nieuwe manier van denken en doen ontwikkelen nu de dingen zijn zoals ze zijn. Wat moeten we anders? We zitten immers zeker drie weken op elkaars lip. Deze manier van doen is wel even wennen voor iedereen, maar het werkt wel. NU maar hopen dat we het ook vol kunnen houden in deze periode.
Eigenlijk is dit schrijven gewoon een klein protest, tegen iets waar al zoveel over gezegd, geschreven en gedacht wordt. Maar ik wil m'n ei gewoon kwijt. Ik wil uiten dat het allemaal vervelend is, maar we er wel iets moois van kunnen maken thuis als we willen. Natuurlijk is het vervelend, natuurlijk vind ik het ook niet leuk dat m'n jongste dochter haar grootouders niet te zien krijgt op haar verjaardag, maar het is even niet anders. Als we nu niet door de zure appel heen bijten, zitten we straks in oktober weer. Maar laat ik ophouden. Ik verzand weer in mijn frustratie dat er een grote groep Nederlanders is die zich zelf beter vind als de rest.
Ik hoop dat ik iedereen straks kan en mag terug zien. Dat ik geen afscheid hoef nemen van iemand die me na aan het hart ligt. Ik wens jullie allemaal een goede gezondheid en zeer veel sterkte toe in de komende periode. Ik heb nog steeds een verschrikkelijke hekel aan Covid-19, maar hoop dat ik mijn steentje bij kan dragen aan het bestrijden ervan. Be save, be strong and above all, be Wise.
Reacties
Een reactie posten