Toen vanavond terug reed naar huis, bedacht ik mij in de auto dat er altijd wel gesproken wordt over opgroeiende kinderen, maar nooit over opgroeiende ouders. Waarom is dat eigenlijk? Ik bedoel wij als ouders groeien net zo hard met ons oudste kind mee op, als dat deze zelf doet. Wij maken ook alles mee. Maar wij mogen niet raar doen zoals ons opgroeiend kind. Wij mogen niet onze kont in de krib gooien als we het even niet meer zien zitten. Moet ik nog doorgaan? Dacht het niet. Want o wee als wij als ouder dat doen. Dan zijn we vervelend. Niet meegaand. Snappen wij ons kind niet. Begrijpen wij helemaal niet hoe het tegenwoordig werkt. Want ja vroeger, vroeger was alles beter. Tuurlijk... Wij zeiden precies hetzelfde, lief kind.
Eigenlijk zouden onze kinderen ons beter moeten leren verstaan. Zouden net als wij moeten leren begrijpen dat wij wij het net zo moeilijk hebben als dat zij het hebben. Zouden moeten begrijpen dat het voor ons ook best wel moeilijk is dat ze na 4 jaar opeens niet meer alle dagen thuis zijn. Dat ze van de één op de andere dag zomaar ergens anders spelen en uit school niet direct thuiskomen
Onze kinderen zouden moeten begrijpen dat het ook voor ons erg confronterend is om op school te komen en te spreken met leraren waar we zelf ook les van hebben gehad. En dat het voor ons ook erg wennen is dat we niet langer met z'n tweeën 's avonds in de kamer zitten. Dat wij niet langer bepalen wat er op tv komt...
Maar helaas niets van de dingen die ik hiervoor schetste zullen ze begrijpen. Net zo min als dat wij dat vroeger bij onze eigen ouders deden. Maar eigenlijk zou het wel moeten. Want er is wel aandacht voor hun opgroeien. Wij moeten wel aandacht hebben voor de problemen en dingen wij zij tegenaan lopen. Wij moeten begrijpen dat het voor hen volstrekt logisch is om uit school met een ander mee te gaan en iet te zeggen waar je bent. Dat het volkomen logisch is dat je telefoon op stil staat, omdat ze niet gestoord willen worden in hun spel. Wij moeten begrijpen dat het volkomen logisch is dat je 's weekends pas om 22.00u naar een verjaardagsfeest gaat en dat pas om 23.00u naar de kroeg gaat. Wij moeten begrijpen dat wanneer je geen zin aan school hebt dit komt door een baaldag en dat je ouders je dan afmelden op school. Tja wij moeten de opgroeiende jeugd gewoon begrijpen... Wij opgroeiende ouders...
Eigenlijk als je het stelt zoals ik hierboven deed is er in de loop van de jaren niet heel veel veranderd. Wij deden precies hetzelfde. Met dit verschil dat we geen telefoon van ons zelf hadden, en dat gebruik moesten maken van de telefoon van degene bij wie we speelden. En ja dat vergaten we nog al snel. Maar dat moesten onze ouders maar begrijpen.
Als je het allemaal heel zwart/wit bekijkt, en dat doe ik meestal, dan bestaan er geen opgroeiende ouders. Dan is die term niet juist gekozen door mij. De juiste term is meegroeiende ouders. Wij groeien net als onze kinderen mee in de tijd. Wij snappen heus wel dat je ouders niet het eerste contact in je telefoon is. Dat je ouders niet de eerste zijn die je belt als je niet direct thuiskomt. Wij snappen heus wel dat de kroeg en de feesten belangrijker zijn dan je kamer opruimen of gezellig een spelletje doen.
We groeien mee, maar krijgen niet alles mee. Het vergaat ons dus eigenlijk gewoon net zo als onze ouders, en hun ouders, en hun ouders. Alles veranderd in de wereld, maar het opgroeien en meegroeien blijft altijd hetzelfde. Zal denk ik wel komen omdat wij van onze kinderen houden, net als onze ouders van ons hielden, en hun ouders weer van hen. Zo is de cirkel rond en groeien we dus niet meer op, maar groeien we mee en proberen we ervoor te zorgen dat onze kinderen later met hun kinderen hetzelfde zullen gaan doen.
Veel plezier kind! Groei maar lekker op, dan zullen wij proberen mee te groeien!
Eigenlijk zouden onze kinderen ons beter moeten leren verstaan. Zouden net als wij moeten leren begrijpen dat wij wij het net zo moeilijk hebben als dat zij het hebben. Zouden moeten begrijpen dat het voor ons ook best wel moeilijk is dat ze na 4 jaar opeens niet meer alle dagen thuis zijn. Dat ze van de één op de andere dag zomaar ergens anders spelen en uit school niet direct thuiskomen
Onze kinderen zouden moeten begrijpen dat het ook voor ons erg confronterend is om op school te komen en te spreken met leraren waar we zelf ook les van hebben gehad. En dat het voor ons ook erg wennen is dat we niet langer met z'n tweeën 's avonds in de kamer zitten. Dat wij niet langer bepalen wat er op tv komt...
Maar helaas niets van de dingen die ik hiervoor schetste zullen ze begrijpen. Net zo min als dat wij dat vroeger bij onze eigen ouders deden. Maar eigenlijk zou het wel moeten. Want er is wel aandacht voor hun opgroeien. Wij moeten wel aandacht hebben voor de problemen en dingen wij zij tegenaan lopen. Wij moeten begrijpen dat het voor hen volstrekt logisch is om uit school met een ander mee te gaan en iet te zeggen waar je bent. Dat het volkomen logisch is dat je telefoon op stil staat, omdat ze niet gestoord willen worden in hun spel. Wij moeten begrijpen dat het volkomen logisch is dat je 's weekends pas om 22.00u naar een verjaardagsfeest gaat en dat pas om 23.00u naar de kroeg gaat. Wij moeten begrijpen dat wanneer je geen zin aan school hebt dit komt door een baaldag en dat je ouders je dan afmelden op school. Tja wij moeten de opgroeiende jeugd gewoon begrijpen... Wij opgroeiende ouders...
Eigenlijk als je het stelt zoals ik hierboven deed is er in de loop van de jaren niet heel veel veranderd. Wij deden precies hetzelfde. Met dit verschil dat we geen telefoon van ons zelf hadden, en dat gebruik moesten maken van de telefoon van degene bij wie we speelden. En ja dat vergaten we nog al snel. Maar dat moesten onze ouders maar begrijpen.
Als je het allemaal heel zwart/wit bekijkt, en dat doe ik meestal, dan bestaan er geen opgroeiende ouders. Dan is die term niet juist gekozen door mij. De juiste term is meegroeiende ouders. Wij groeien net als onze kinderen mee in de tijd. Wij snappen heus wel dat je ouders niet het eerste contact in je telefoon is. Dat je ouders niet de eerste zijn die je belt als je niet direct thuiskomt. Wij snappen heus wel dat de kroeg en de feesten belangrijker zijn dan je kamer opruimen of gezellig een spelletje doen.
We groeien mee, maar krijgen niet alles mee. Het vergaat ons dus eigenlijk gewoon net zo als onze ouders, en hun ouders, en hun ouders. Alles veranderd in de wereld, maar het opgroeien en meegroeien blijft altijd hetzelfde. Zal denk ik wel komen omdat wij van onze kinderen houden, net als onze ouders van ons hielden, en hun ouders weer van hen. Zo is de cirkel rond en groeien we dus niet meer op, maar groeien we mee en proberen we ervoor te zorgen dat onze kinderen later met hun kinderen hetzelfde zullen gaan doen.
Veel plezier kind! Groei maar lekker op, dan zullen wij proberen mee te groeien!
Reacties
Een reactie posten