Zo maar te gaan

Tja daar zit ik dan... Achter de pc, kop koffie op het bureau, net een stukje appelkruimelvlaai gegeten. Nadenkend over de toekomst. De toekomst die er opeens heel anders uitziet dan we hadden gedacht. We zijn over minder dan een week, door de week nog maar met z'n vieren thuis. In minder dan anderhalve week is er zomaar weer iemand de deur uit. Niet zo dichtbij als de eerste die ging, neeh natuurlijk niet. Deze gaat direct naar Portugal. Waarom zou je het ook dichtbij zoeken als je het verder weg kunt krijgen? Bah nu klinkt het net alsof ik het haar niet gun. En dat ik absoluut niet het geval. Ik vind het eigenlijk wel stoer dat ze daar naar toe gaat. Dat ze zomaar deze stap durft zetten. Eigenlijk lijkt ze nu wel een beetje op vader Abraham, die moest ook gaan naar een land wat hij niet kende, waar hij niemand kende...Maar hij had nog familie dichtbij. Dat heeft ons kind niet. Die heeft ons alleen maar op de telefoon dichtbij. Of skype... Ja dat kan natuurlijk wel. Dan zijn we nog redelijk dichtbij ook al zijn we ver weg... Dat moeten we nog even gaat instellen en goed afspreken. Overigens zit er nu wel een liedje in mijn hoofd. En als je me een klein beetje kent dan denk ik dat je het liedje al mee neuriet in je hoofd. Weet je het al? Neeh? Het begint als volgt: "Zo maar te gaan  met een stok in je hand. Zonder te weten wat je zult eten." Zo moet ze zich straks vast gaan voelen. Alleen in een land, zonder familie, zonder gezin, niets weten over de mensen om je heen. Geen idee in wat voor huis je terecht komt. Hoe zijn je collega's? Wat houdt het werk precies in? Ga ik het leuk vinden? Wat een vragen


Ik ken dat gevoel alleen maar als ouder. Ik weet niet wat het is om weg te gaan van je huis, van je familie, van je gezin. Ik heb dat nooit meegemaakt tot op heden. Ergens vind ik dat best wel jammer, want nu kan ik niet met m'n kinderen mee voelen. Ik kan er alleen maar voor zorgen dat ik er voor ze ben. Kan niet vertellen hoe het zal zijn of zal gaan. En dat vind ik best wel moeilijk. Want ik bereid ze zo graag goed voor... En al lijkt het misschien niet zo, maar ik ben wel super trots op m'n kinderen. Ze gaan namelijk wegen die ik nooit bewandeld heb. Ze gaan naar landen waar ik nog nooit geweest ben. Ze hebben dingen in het vooruitzicht waar ik alleen maar jaloers op kan zijn. Dat maakt me echt trots. Daar krijg ik een dikke smile van op m'n gezicht.


Maar de andere kant is dat het straks net zo stil in huis gaat zijn als dat het nu is. Het enige wat ik dan nog hoor als ik thuiswerk is het tikken van de klok en het spelen van de radio. Af en toe een vogel die voorbij komt, of een auto. Stil zal het zijn de hele dag. Nu weet ik gewoon dat aan het einde van de dag er weer een paar thuiskomen en dat het gezellig druk zal zijn aan tafel met het eten, maar straks begint de periode van alleen of met z'n tweeën eten. Bah ik wil er nog maar niet teveel aan denken. Helemaal niet leuk...Maar ja het is wel de toekomst, ze blijven immers niet eeuwig thuiswonen.


De koffie is op, de vlaai allang. De radio speelt nog steeds haar klassieke muziek en de kranen voor het huis zijn ook alweer aan de slag. Ik moet ook weer verder. Zorgen dat ik de mij toevertrouwde taken verder afmaak, om er vervolgens voor mijn gezin te zijn. Dus stoppen met de mijmeringen, en de draad oppakken waar we waren gebleven. Het is per slot van rekening nog geen zondag. Zondag...