De titel brengt lezers vast aan het schrikken. En eerlijk gezegd is dat ook wel een beetje de bedoeling. Want om zomaar een afscheidsbrief te schrijven en te vertrekken of iets anders dat is zelfs voor mij te direct. Maar het is wel een afscheidsbrief denk ik, of beter ik zou hem wel kunnen moeten schrijven. Niet dat ik het leven zat ben, maar vele andere dingen drukken momenteel wel zwaar op mij. Hierdoor ben ik wel veel, en in mijn geval misschien zelfs wel teveel aan het nadenken over de dingen des levens. Vragen opwerpend die soms helemaal geen antwoord kennen, maar die toch in mij opkomen. Antwoorden zoekend, maar de juiste vragen niet kunnen vinden. Het zal u als lezer vast niet onbekend voorkomen, eerlijk is eerlijk ik heb er ook wel eens eerder een blog aan gewijd. Maar toch... Ik heb het gevoel dat het nu iets anders ligt dan de vorige keren. Dat het dieper in mij zit. Dat de drang om de dingen die ik doe, maar te laten en daadwerkelijk iets nieuws te gaan doen. Dus eigenlijk denk ik toch wel na over deze afscheidsbrief.
Nogmaals ik ben absoluut niet zat van het leven. Nee integendeel zou ik haast durven zeggen. Ik wil nog zoveel mooie dingen gaan beleven en doen, dat ik eigenlijk niet snap waar ik de tijd vandaan haal om ook nog aan het werk te zijn. Deze dagen bijvoorbeeld, ik heb het zo druk met alles wat ik wil doen, wat ik zie en wat ik wil beleven, dat het werk er eigenlijk gewoon bij in schiet. Maar ja je hebt het nodig die bron van inkomsten. Want er zal wel eten gekocht moeten worden. De auto moet rijden en bovendien zal het huis betaald moeten worden, om maar niet te spreken van de overige vaste lasten. Dus kunnen we ook nog geen afscheid nemen van werken, hoezeer hier ook naar verlangt wordt.
Afscheid nemen van vrouw en kinderen? En iets nieuws beginnen? Soms wel een gedachte, daar kan ik eerlijk over zijn, maar nee ook geen optie. Ik zie mijzelf nog niet alleen of met iemand anders. Bovendien ervaar ik, en voel ik, nog teveel liefde om dit zomaar los te laten. Natuurlijk is er wel eens iets, maar dit heeft niet tot gevolg dat we afscheid moeten nemen van elkaar, nee dat is ook geen optie.
Tja afscheid nemen van mijn fiets? Dacht het niet, dat is mijn vrijheid naast mijn blog. Afscheid nemen van ons huidige huis? Als ik het geld had dan deed ik het en kocht ik iets vrijstaand, maar helaas ook dat is geen optie. Afscheid nemen van jullie als lezers? Neeh ook dat is geen optie, want net als de fiets is dit mijn vrijheid. Mijn uitvlucht als ik het moeilijk heb. Dus ook dat is geen optie. Dan houd ik nog één ding over en dat is afscheid nemen van het geloof zoals ik dat van huis uit meegekregen heb. Dat is moeilijk. Want ik denk namelijk dat ik dat al gedaan heb. Dat ik al anders ben gaan denken en voelen vanaf het moment dat ik uit huis ging. Geloof je helemaal niet meer dan? Jawel hoor. Maar ik denk dat het anders is geworden in de loop van de tijd. Mijn gevoel is niet meer bij één kerk, maar meer bij het grote geheel. Dus ook daar heb ik eigenlijk geen afscheid van genomen.
Nu ben ik heel wat worden verder maar heb ik nog steeds geen idee waar ik afscheid van zal moeten nemen en waar ik dit gevoel heb en had. Misschien komt het wel omdat er een afscheid aan zit te komen? Misschien is het gevoel zo erg dat ik het niet onder worden kan brengen, en dat ik juist deze blog weer nodig ben om er bovenop te komen? Geen idee. Maar neem van mij aan dat ik voorlopig niet van plan ben om afscheid te nemen.
Nogmaals ik ben absoluut niet zat van het leven. Nee integendeel zou ik haast durven zeggen. Ik wil nog zoveel mooie dingen gaan beleven en doen, dat ik eigenlijk niet snap waar ik de tijd vandaan haal om ook nog aan het werk te zijn. Deze dagen bijvoorbeeld, ik heb het zo druk met alles wat ik wil doen, wat ik zie en wat ik wil beleven, dat het werk er eigenlijk gewoon bij in schiet. Maar ja je hebt het nodig die bron van inkomsten. Want er zal wel eten gekocht moeten worden. De auto moet rijden en bovendien zal het huis betaald moeten worden, om maar niet te spreken van de overige vaste lasten. Dus kunnen we ook nog geen afscheid nemen van werken, hoezeer hier ook naar verlangt wordt.
Afscheid nemen van vrouw en kinderen? En iets nieuws beginnen? Soms wel een gedachte, daar kan ik eerlijk over zijn, maar nee ook geen optie. Ik zie mijzelf nog niet alleen of met iemand anders. Bovendien ervaar ik, en voel ik, nog teveel liefde om dit zomaar los te laten. Natuurlijk is er wel eens iets, maar dit heeft niet tot gevolg dat we afscheid moeten nemen van elkaar, nee dat is ook geen optie.
Tja afscheid nemen van mijn fiets? Dacht het niet, dat is mijn vrijheid naast mijn blog. Afscheid nemen van ons huidige huis? Als ik het geld had dan deed ik het en kocht ik iets vrijstaand, maar helaas ook dat is geen optie. Afscheid nemen van jullie als lezers? Neeh ook dat is geen optie, want net als de fiets is dit mijn vrijheid. Mijn uitvlucht als ik het moeilijk heb. Dus ook dat is geen optie. Dan houd ik nog één ding over en dat is afscheid nemen van het geloof zoals ik dat van huis uit meegekregen heb. Dat is moeilijk. Want ik denk namelijk dat ik dat al gedaan heb. Dat ik al anders ben gaan denken en voelen vanaf het moment dat ik uit huis ging. Geloof je helemaal niet meer dan? Jawel hoor. Maar ik denk dat het anders is geworden in de loop van de tijd. Mijn gevoel is niet meer bij één kerk, maar meer bij het grote geheel. Dus ook daar heb ik eigenlijk geen afscheid van genomen.
Nu ben ik heel wat worden verder maar heb ik nog steeds geen idee waar ik afscheid van zal moeten nemen en waar ik dit gevoel heb en had. Misschien komt het wel omdat er een afscheid aan zit te komen? Misschien is het gevoel zo erg dat ik het niet onder worden kan brengen, en dat ik juist deze blog weer nodig ben om er bovenop te komen? Geen idee. Maar neem van mij aan dat ik voorlopig niet van plan ben om afscheid te nemen.
Reacties
Een reactie posten