Doorgaan naar hoofdcontent

Rust gevonden

De dagen buiten zijn donker, koud en kil
De dagen binnen zijn eenzaam en stil
Alleen met m'n verdriet
Alleen zodat niemand het ziet

Verdriet en pijn
Ze kunnen soms heel erg aanwezig zijn
Dan ben je koud, eenzaam en alleen
Je leven voelt dan als die donkere, zware steen
Dan heb je er geen zin meer in
Want dan heeft het leven toch geen enkele zin!


Waar vindt je dan de kracht om door te gaan?
De kracht om samen met iedereen vooraan te staan?
Moet je eerst lopen klagen?
Eerst bij iedereen om aandacht lopen vragen?
Of ken je iemand die je ziet

Die je helpt met weemoed en verdriet?
Die je uit de put omhoog helpt?
Die je stromende tranen stelpt?
Ik weet wel zo Iemand
Voor de meeste mensen is het niemand
Voor mij is het mijn bron van rust
Die mijn onrustig geweten altijd sust.

Ik ken Hem niet zo goed
Omdat ik zo vaak niets van Hem hebben moet
Maar Hij is juist nu het lichtend licht
Mijn reden dat ik zo vaak dicht
Nog altijd is het buiten donker, koud en stil
De huiskamer is nog steeds eenzaam en stil
Maar ik ben niet onrustig meer
Ik vond opnieuw mijn rust bij mijn Heer
Hij kwam bij ons heel gewoon
Als baby van zijn hoge troon
Zo heeft Hij gevoelt wat ik nu voel
En snapt Hij precies wat ik bedoel

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...
Een reactie posten
Meer lezen

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...
Een reactie posten
Meer lezen

Glück Auf

Wat ik heel vervelend vind aan mijn lijf is dat tegenwoordig geen idee meer heb wat ik wel en wat ik niet aan kan. Op de momenten dat ik denk dat het wel lekker gaat, blijkt mijn lijf opeens heel erg veel moeite te hebben gehad. Maar op de momenten dat ik het heel erg moeilijk had, dacht ik, blijkt achteraf dat mijn lijf vond dat het wel mee viel. Ik snap er helemaal niets meer van. En het gekke wil dat het ook doorwerkt. Want als ik denk dat het wel lekker gaat met bijvoorbeeld werk, dan is het bagger. Ik heb geen idee wat dat allemaal is. Hebben jullie dat ook? Of is dat heel persoonlijk. Ik ken dit gevoel in het schrijven ook heel erg. Ik merk dat ik veel vaker dingen wil delen, maar vervolgens weet ik geen onderwerp en vliegt mij niets aan. Daarmee denk ik dan weer, nou misschien is het tijd om te stoppen want er komt toch niets meer. Kom dan telkens in zo'n negatieve spiraal. Ik haat dat, want dan gaan dingen verder door ook helemaal niet lekker, en dat werkt ook in huis door....
Een reactie posten
Meer lezen