Doorgaan naar hoofdcontent

Voorjaars perikelen

Zo weer een waardeloze week achter de rug. Waardeloos? Dan kun je toch niet zo maar zeggen. Want je hebt vast mooie dingen meegemaakt, het is vast niet allemaal niets geweest. Dan zal de eerste gedachte zijn van vele van jullie die deze blog lezen. Nou bereid je er maar op voor, alle mooie dingen van deze week wegen niet op tegen het waardeloze van deze week. En ik ben niet van plan om verdere uitleg te geven. Er namelijk genoeg over gezegd en geschreven. Ik wil het alleen maar op deze manier nog een keertje kwijt.

Gelukkig kan ik mezelf ook resetten en zijn er menesen in mijn omgeving die daar een bijdrage aanleveren. IK denk met veel  plezier terug aan afgelopen zondag. Dat was heel gezellig. IK denk met veel plezier terug aan de alle andere mooie dingen van deze week, maar desalniettemin blijft het door alle gebeurtenissen een waardeloze week. Er zijn teveel dinegn in deze rare wereld die een nigatieve invloed hebben. Soms kunnen mensen daar neits aan doen, en soms wel. Soms willen mensen geen moeite doen om het waardeloze aan te pakken en soms willen ze dat wel. En juist die laaste twee maken het so moeilijk om dit soort weken door te komen,

Het gekke wil dat schijnbaar iedereen de afgelopen nacht slecht had geslapen. Volgens een collega kwam dat omdat het voorjaar in de lucht zit. Het zou zomaar kunnen. Ik heb er geen idee van. Maar je weet daarmee wel dat het echt een rare, drukke niet productieve dag gaat worden, die om de domste reden kan eigen in een domme omslag. Maar dat voorjaar kan best eens een invloed gehad hebben op het waardeloze van deze week. Immers als het voorjaar in de lucht zit wordt iedereen wild. Dan springen en doen we gek net als de koeien die voor het eerst weer de wei in mogen. Dat gevoel van vrijheid, ruimte, warmte en misschien geborgenheid. Dat gevoel dat je weer mag en dat weer kan. Dat gevoel waar je helemaal niets aan kunt doen, maar wat toch wel geweldig voelt. Alleen het onderkennen daarvan...

Dat zelfde voorjaar wat in delucht zit is ook het begin van heelveel nieuw leven. Ik hoop dat na deze waardeloze week dat gevoel bij mij en bij anderen terug mag komen. Dat gevoel van ja er komt iets nieuws. Een nieuw begin, een frisse start. Dan kunnen we verder en gaan we de goeie kant op. De kant van mooie bloemen, prachtige landschappen en nieuw leven. Het gevoel van een nieuwe dag met een nieuw begin.

Misschien eindigd de week toch minder waardeloos dan dat ze is geweest.

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk