Doorgaan naar hoofdcontent

Voorjaars perikelen

Zo weer een waardeloze week achter de rug. Waardeloos? Dan kun je toch niet zo maar zeggen. Want je hebt vast mooie dingen meegemaakt, het is vast niet allemaal niets geweest. Dan zal de eerste gedachte zijn van vele van jullie die deze blog lezen. Nou bereid je er maar op voor, alle mooie dingen van deze week wegen niet op tegen het waardeloze van deze week. En ik ben niet van plan om verdere uitleg te geven. Er namelijk genoeg over gezegd en geschreven. Ik wil het alleen maar op deze manier nog een keertje kwijt.

Gelukkig kan ik mezelf ook resetten en zijn er menesen in mijn omgeving die daar een bijdrage aanleveren. IK denk met veel  plezier terug aan afgelopen zondag. Dat was heel gezellig. IK denk met veel plezier terug aan de alle andere mooie dingen van deze week, maar desalniettemin blijft het door alle gebeurtenissen een waardeloze week. Er zijn teveel dinegn in deze rare wereld die een nigatieve invloed hebben. Soms kunnen mensen daar neits aan doen, en soms wel. Soms willen mensen geen moeite doen om het waardeloze aan te pakken en soms willen ze dat wel. En juist die laaste twee maken het so moeilijk om dit soort weken door te komen,

Het gekke wil dat schijnbaar iedereen de afgelopen nacht slecht had geslapen. Volgens een collega kwam dat omdat het voorjaar in de lucht zit. Het zou zomaar kunnen. Ik heb er geen idee van. Maar je weet daarmee wel dat het echt een rare, drukke niet productieve dag gaat worden, die om de domste reden kan eigen in een domme omslag. Maar dat voorjaar kan best eens een invloed gehad hebben op het waardeloze van deze week. Immers als het voorjaar in de lucht zit wordt iedereen wild. Dan springen en doen we gek net als de koeien die voor het eerst weer de wei in mogen. Dat gevoel van vrijheid, ruimte, warmte en misschien geborgenheid. Dat gevoel dat je weer mag en dat weer kan. Dat gevoel waar je helemaal niets aan kunt doen, maar wat toch wel geweldig voelt. Alleen het onderkennen daarvan...

Dat zelfde voorjaar wat in delucht zit is ook het begin van heelveel nieuw leven. Ik hoop dat na deze waardeloze week dat gevoel bij mij en bij anderen terug mag komen. Dat gevoel van ja er komt iets nieuws. Een nieuw begin, een frisse start. Dan kunnen we verder en gaan we de goeie kant op. De kant van mooie bloemen, prachtige landschappen en nieuw leven. Het gevoel van een nieuwe dag met een nieuw begin.

Misschien eindigd de week toch minder waardeloos dan dat ze is geweest.

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…