Doorgaan naar hoofdcontent

100 keer IK

Het gevaar van altijd over je eigen situatie schrijven is dat het soms te persoonlijk kan gaan worden. En dat is geen goede basis is mijn mening. Het mag best een beetje persoonlijk, want dat gebeurd toch. Maar het mag niet te worden. Ik ben van mening dat ik in de afgelopen 99 blogs soms heel persoonlijk ben geweest, en soms ook heel ver van mijzelf weg ben gebleven. Ik denk dat het in de afgelopen periode goed geweest is, zoals het is geweest. Dat er in de 99 voorafgaande blogposts heel mooie dingen zijn geschreven, maar ook rommel. Dat laatste is niet erg, maar het moet wat mij betreft niet te vaak voorkomen, want dan haken de lezers af.

Ik heb geschreven wat ik heb geschreven, zei Pilatus toen men hem kwam vragen om het bordje boven de gekruisigde Jezus weg te halen. En dus bleef het hangen. Ik wil mijzelf niet vergelijken met Pilatus, maar ik ben het wel met hem eens, ook ik heb geschreven wat ik heb geschreven. Nu kan dat al gauw natuurlijk want niemand heeft invloed op wat ik schrijf. Ik schrijf en dicht wanneer het in mijn hoofd gerijpt is. Mijn hoofd is wat dat betreft net een vat waarin een  mooie sterke drank of wijn rijpt. Als het goed genoeg is komt het eruit, en anders blijft het zitten tot het moment dat het goed is. Feit is nu dat dit in mijn brein is ontsprongen.

Al typende op mijn laptop, denkende aan het feit dat dit weer een soort van jubileum is, wordt het mij toch een beetje bang te moede. Is dit wel goed genoeg voor de 100e? Had ik niet beter kunnen wachten of er nog iets beters in mijn hoofde vormde? Had ik niet beter iets kunnen doen met 100? Ach ik weet het allemaal niet. Ik schrijf wat ik schrijf, en dat is soms heel warrig en soms heel duidelijk. Soms ben ik het er zelf helemaal mee eens en soms denk wat heb je nu toch weer geschreven. Daarmee verdwijnen de negatieve gedachten over deze 100e blogpost niet helemaal maar toch grotendeels.
En ondertussen speelt op de PotPlayer (leuk programma) de Royal Symphonic Band of the Belgian Guides\Volume 3 Artillery Marches and others. Dat is zo rustgevend en vrolijk dat ik met veel energie verder ga met deze 100e.

De blogpost heet niet voor niets mijn columns en gedachten. Want het ontspruit allemaal in mijn hoofd. Het wordt er in gepland, gelijk een klein zaadje om vervolgens uit te groeien tot iets. Dit kan zijn een gedicht, of een blogpost. Maar dan ben ik er nog niet. Het vormt zich wel, maar dan moet het ook nog op papier en dat is meestal het moeilijkste. Meestal komt er namelijk iets anders op papier dan er in mijn hoofd zit. Of ik heb het in gedachten al getypt terwijl er in werkelijkheid nog maar de helft staat. Moeilijk, maar wel mee te leven. Ik ben dus ook van plan om door te gaan na deze post. Ik heb er nu 100. Ik heb er veel plezier aan beleefd om te schrijven, maar ook veel aan gehad om te schrijven omdat het oplucht en van je afpraten is. Bedankt voor het lezen, soms feedback geven.

Ik ga verder, lezen jullie mee?!

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk