Doorgaan naar hoofdcontent

100 keer IK

Het gevaar van altijd over je eigen situatie schrijven is dat het soms te persoonlijk kan gaan worden. En dat is geen goede basis is mijn mening. Het mag best een beetje persoonlijk, want dat gebeurd toch. Maar het mag niet te worden. Ik ben van mening dat ik in de afgelopen 99 blogs soms heel persoonlijk ben geweest, en soms ook heel ver van mijzelf weg ben gebleven. Ik denk dat het in de afgelopen periode goed geweest is, zoals het is geweest. Dat er in de 99 voorafgaande blogposts heel mooie dingen zijn geschreven, maar ook rommel. Dat laatste is niet erg, maar het moet wat mij betreft niet te vaak voorkomen, want dan haken de lezers af.

Ik heb geschreven wat ik heb geschreven, zei Pilatus toen men hem kwam vragen om het bordje boven de gekruisigde Jezus weg te halen. En dus bleef het hangen. Ik wil mijzelf niet vergelijken met Pilatus, maar ik ben het wel met hem eens, ook ik heb geschreven wat ik heb geschreven. Nu kan dat al gauw natuurlijk want niemand heeft invloed op wat ik schrijf. Ik schrijf en dicht wanneer het in mijn hoofd gerijpt is. Mijn hoofd is wat dat betreft net een vat waarin een  mooie sterke drank of wijn rijpt. Als het goed genoeg is komt het eruit, en anders blijft het zitten tot het moment dat het goed is. Feit is nu dat dit in mijn brein is ontsprongen.

Al typende op mijn laptop, denkende aan het feit dat dit weer een soort van jubileum is, wordt het mij toch een beetje bang te moede. Is dit wel goed genoeg voor de 100e? Had ik niet beter kunnen wachten of er nog iets beters in mijn hoofde vormde? Had ik niet beter iets kunnen doen met 100? Ach ik weet het allemaal niet. Ik schrijf wat ik schrijf, en dat is soms heel warrig en soms heel duidelijk. Soms ben ik het er zelf helemaal mee eens en soms denk wat heb je nu toch weer geschreven. Daarmee verdwijnen de negatieve gedachten over deze 100e blogpost niet helemaal maar toch grotendeels.
En ondertussen speelt op de PotPlayer (leuk programma) de Royal Symphonic Band of the Belgian Guides\Volume 3 Artillery Marches and others. Dat is zo rustgevend en vrolijk dat ik met veel energie verder ga met deze 100e.

De blogpost heet niet voor niets mijn columns en gedachten. Want het ontspruit allemaal in mijn hoofd. Het wordt er in gepland, gelijk een klein zaadje om vervolgens uit te groeien tot iets. Dit kan zijn een gedicht, of een blogpost. Maar dan ben ik er nog niet. Het vormt zich wel, maar dan moet het ook nog op papier en dat is meestal het moeilijkste. Meestal komt er namelijk iets anders op papier dan er in mijn hoofd zit. Of ik heb het in gedachten al getypt terwijl er in werkelijkheid nog maar de helft staat. Moeilijk, maar wel mee te leven. Ik ben dus ook van plan om door te gaan na deze post. Ik heb er nu 100. Ik heb er veel plezier aan beleefd om te schrijven, maar ook veel aan gehad om te schrijven omdat het oplucht en van je afpraten is. Bedankt voor het lezen, soms feedback geven.

Ik ga verder, lezen jullie mee?!

Populaire posts van deze blog

Leerproces: blij en trots zijn

Sinds ik weet dat mijn zusje haar droom achterna aan het jagen is, en dat doet ze wat mij betreft zeer verdienstelijk, was ik eerst een beetje verbolgen. De reden ligt voor de hand, ik wil immers graag het alleen recht hebben. Maar ja dat kan niet ben ik in de loop der jaren achtergekomen, dus heb ik het heel gauw laten varen toen het in mijn gedachten kwam. En ik ben gaan lezen... En leuk dat het is!! Geweldig! Ik zou nu graag willen dat ze er veel eerder aan begonnen was, maar ja achteraf... Precies.

Afgelopen zaterdag waren we even bij hen omdat hun oudste dochter jarig was en toen hebben we eindelijk weer eens een beetje bijgeklept. Heel gezellig, en heel warm om toch een gezamenlijk iets te hebben. Iets waar je samen over kunt bomen zonder dat een verplichting is. Dit voelt dan zo vertrouwd, en dat maakt je blij. Ik was en dan ook zeer verheugd toen ik haar laatste blog las over de broer en zus liefde die dieper zit dan dat broer en zus zelf weten.
Bedankt zusje, ik heb hem echt …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…