Het gevaar van altijd over je eigen situatie schrijven is dat het soms te persoonlijk kan gaan worden. En dat is geen goede basis is mijn mening. Het mag best een beetje persoonlijk, want dat gebeurd toch. Maar het mag niet te worden. Ik ben van mening dat ik in de afgelopen 99 blogs soms heel persoonlijk ben geweest, en soms ook heel ver van mijzelf weg ben gebleven. Ik denk dat het in de afgelopen periode goed geweest is, zoals het is geweest. Dat er in de 99 voorafgaande blogposts heel mooie dingen zijn geschreven, maar ook rommel. Dat laatste is niet erg, maar het moet wat mij betreft niet te vaak voorkomen, want dan haken de lezers af.
Ik heb geschreven wat ik heb geschreven, zei Pilatus toen men hem kwam vragen om het bordje boven de gekruisigde Jezus weg te halen. En dus bleef het hangen. Ik wil mijzelf niet vergelijken met Pilatus, maar ik ben het wel met hem eens, ook ik heb geschreven wat ik heb geschreven. Nu kan dat al gauw natuurlijk want niemand heeft invloed op wat ik schrijf. Ik schrijf en dicht wanneer het in mijn hoofd gerijpt is. Mijn hoofd is wat dat betreft net een vat waarin een mooie sterke drank of wijn rijpt. Als het goed genoeg is komt het eruit, en anders blijft het zitten tot het moment dat het goed is. Feit is nu dat dit in mijn brein is ontsprongen.
Al typende op mijn laptop, denkende aan het feit dat dit weer een soort van jubileum is, wordt het mij toch een beetje bang te moede. Is dit wel goed genoeg voor de 100e? Had ik niet beter kunnen wachten of er nog iets beters in mijn hoofde vormde? Had ik niet beter iets kunnen doen met 100? Ach ik weet het allemaal niet. Ik schrijf wat ik schrijf, en dat is soms heel warrig en soms heel duidelijk. Soms ben ik het er zelf helemaal mee eens en soms denk wat heb je nu toch weer geschreven. Daarmee verdwijnen de negatieve gedachten over deze 100e blogpost niet helemaal maar toch grotendeels.
En ondertussen speelt op de PotPlayer (leuk programma) de Royal Symphonic Band of the Belgian Guides\Volume 3 Artillery Marches and others. Dat is zo rustgevend en vrolijk dat ik met veel energie verder ga met deze 100e.
De blogpost heet niet voor niets mijn columns en gedachten. Want het ontspruit allemaal in mijn hoofd. Het wordt er in gepland, gelijk een klein zaadje om vervolgens uit te groeien tot iets. Dit kan zijn een gedicht, of een blogpost. Maar dan ben ik er nog niet. Het vormt zich wel, maar dan moet het ook nog op papier en dat is meestal het moeilijkste. Meestal komt er namelijk iets anders op papier dan er in mijn hoofd zit. Of ik heb het in gedachten al getypt terwijl er in werkelijkheid nog maar de helft staat. Moeilijk, maar wel mee te leven. Ik ben dus ook van plan om door te gaan na deze post. Ik heb er nu 100. Ik heb er veel plezier aan beleefd om te schrijven, maar ook veel aan gehad om te schrijven omdat het oplucht en van je afpraten is. Bedankt voor het lezen, soms feedback geven.
Ik ga verder, lezen jullie mee?!
Ik heb geschreven wat ik heb geschreven, zei Pilatus toen men hem kwam vragen om het bordje boven de gekruisigde Jezus weg te halen. En dus bleef het hangen. Ik wil mijzelf niet vergelijken met Pilatus, maar ik ben het wel met hem eens, ook ik heb geschreven wat ik heb geschreven. Nu kan dat al gauw natuurlijk want niemand heeft invloed op wat ik schrijf. Ik schrijf en dicht wanneer het in mijn hoofd gerijpt is. Mijn hoofd is wat dat betreft net een vat waarin een mooie sterke drank of wijn rijpt. Als het goed genoeg is komt het eruit, en anders blijft het zitten tot het moment dat het goed is. Feit is nu dat dit in mijn brein is ontsprongen.
Al typende op mijn laptop, denkende aan het feit dat dit weer een soort van jubileum is, wordt het mij toch een beetje bang te moede. Is dit wel goed genoeg voor de 100e? Had ik niet beter kunnen wachten of er nog iets beters in mijn hoofde vormde? Had ik niet beter iets kunnen doen met 100? Ach ik weet het allemaal niet. Ik schrijf wat ik schrijf, en dat is soms heel warrig en soms heel duidelijk. Soms ben ik het er zelf helemaal mee eens en soms denk wat heb je nu toch weer geschreven. Daarmee verdwijnen de negatieve gedachten over deze 100e blogpost niet helemaal maar toch grotendeels.
En ondertussen speelt op de PotPlayer (leuk programma) de Royal Symphonic Band of the Belgian Guides\Volume 3 Artillery Marches and others. Dat is zo rustgevend en vrolijk dat ik met veel energie verder ga met deze 100e.
De blogpost heet niet voor niets mijn columns en gedachten. Want het ontspruit allemaal in mijn hoofd. Het wordt er in gepland, gelijk een klein zaadje om vervolgens uit te groeien tot iets. Dit kan zijn een gedicht, of een blogpost. Maar dan ben ik er nog niet. Het vormt zich wel, maar dan moet het ook nog op papier en dat is meestal het moeilijkste. Meestal komt er namelijk iets anders op papier dan er in mijn hoofd zit. Of ik heb het in gedachten al getypt terwijl er in werkelijkheid nog maar de helft staat. Moeilijk, maar wel mee te leven. Ik ben dus ook van plan om door te gaan na deze post. Ik heb er nu 100. Ik heb er veel plezier aan beleefd om te schrijven, maar ook veel aan gehad om te schrijven omdat het oplucht en van je afpraten is. Bedankt voor het lezen, soms feedback geven.
Ik ga verder, lezen jullie mee?!