Doorgaan naar hoofdcontent

Herfstvakantie

Het is de laatste dag voor de vakantie en als naar buiten kijk word ik nu niet echt vrolijk. Daar is het grijs, het motregent. Het is het dus gewoon net niet zeg maar... Dat zelfde gevoel en idee heb ik als ik kijk naar de werkzaamheden die ik aan het doen ben... Al moet ik zeggen, ze lijken saaier dan dat ze zijn. Ze kunnen me vandaag niet echt boeien. Het wil niet lukken. Ik kom er gewoon niet in. Schijnbaar is mijn geest al in de vakantiestemming. Die stemming die je laat denken, niets hoeft en alles, nou ja bijna alles, mag.

Maar deze vakantie heeft ook niet de stress van de andere vakanties. Er hoeven geen tassen worden ingepakt, we gaan toch niet weg. Er zitten geen feestdagen in. Nee het is echt gewoon vakantie. Nu weet ik wel dat dat niet voor iedereen in ons gezin geldt, en het is ook een beetje flauw om het zo hard te stellen, maar toch... Het vooruitzicht dat ik gedurende een week helemaal geen verplichtingen heb maakt me bijna het zonnetje in huis.

Op deze manier kun je dus ook een donkere dag dookomen. Door te denken aan iets fijns. Aan iets positiefs. Ik ben geen goeroe die positieviteit predikt, maar ik mag de laatste tijd graag denken aan iets leuks en fijns. Dat maakt me blij, en dat maakt dat ik graag door wil gaan om maar zo snel mogelijk aan het aangename te mogen beginnen. Maar ja daarvoor moet ik soms eerst door zo'n zure appel heen bijten.
En laat dat nou vandaag best moeilijk zijn. Regen, grijs, donker, moet ik nog verder gaan? Neeh neeh hoor ik je denken, dan doe ik dat ook niet. Kijk ik weet ook wel dat de afgelopen dat een zegen waren. Maar als het aan mij had gelegen dan was die zegen nog even verder gegaan, maar ja ik heb het niet voor het zeggen.

Dus denken we maar aan de komende vakantiedagen. Geen verplichtingen... Geen stress. Doen waar je zin aan hebt, en heb je een keer geen zin? Dan doe je niets. Vakantie!!
Ik hoop dat je hebt genoten of dat je gaat genieten, want het is zo fijn om een korte periode te hebben waarin je helemaal niets hoeft.

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...