Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe lelijk toch mooi kan zijn

Het gekke wil dat ik vanmorgen vroeg er pas achterkwam dat lelijke dingen soms heel verschrikkelijk mooi kunnen zijn. En om zo mooi te worden hoeft er maar een klein dingetje soms te worden toegevoegd. Ik was vanmorgen al heel vroeg uit de veren en begonnen met het werken vanuit huis. Toen onze enige dochter die wel naar school moest wegging moest ik even mee naar buiten. Buiten aangekomen, ergerde ik mij direct aan alle alweer opgekomen onkruid, en laat nu juist dat verschrikkelijke onkruid met een beetje dauwdruppels verschrikkelijk mooi kunnen zijn. Niet dat het ik het na een paar foto's te hebben gemaakt heb laten staan hoor, want ik ben tegen alles wat tussen mijn tegels omhoog komt. Maar het zette mij wel aan het denken. Denken dat ik misschien te vaak op iets lelijks heb gereageerd als zijnde lelijk terwijl het als ik beter zou hebben gekeken het mooier was dan ik me kon voorstellen.

Nu hoor ik de gemiddelde lezer alweer denken, wat is dit nu weer voor zweverig idee, maar ik meen het echt. Ik heb echt bij mijzelf gedacht hoe vaak heb ik gekeken naar iets gedacht en het daarbij verworpen omdat het lelijk was? Te vaak. Het hoeft niet letterlijk lelijk te zijn natuurlijk. Immers een klus toegewezen krijgen kun je ook lelijk vinden... En hoe ga je daar dan mee om? Is het inderdaad zo verschrikkelijk? Of blijkt het toch wel mee te vallen?

Al typend en nadenkend over de volgende zin verschijnt er nu een glimlach op mijn gezicht. Want ik kijk naar buiten naar een boom die zo krom staat dat het een paraplu lijkt. Na een gesprekje met de buurvrouw enige maanden geleden ben ik deze boom ook zo gaan noemen, de paraplu boom. NU staan er voor deze boom ook enkele struiken, en hier groeit natuurlijk ook wat onkruid doorheen, maar dit onkruid heb ik laten staan. Waarom? Geen idee, kon er niet goed bij of zo denk ik. Geen idee waarom? Het staat er! Nu is dit ook verder doorgebloeid en ik moet eerlijk toegeven ook dit oogt weer verschrikkelijk mooi. De glimlach op mijn gezicht wordt al groter want ik zie al meer dingen die ik verschrikkelijk vind, maar die nu ik beter kijk er toch wel mooi uitzien.

Nu kan ik bovenstaande natuurlijk niet overal op betrekken, maar ik kan mijzelf er wel toe zetten om de dingen met andere ogen te bekijken. De extra klus die ik krijg toegewezen, de persoon die ik nu lijk vind, het weer wat wordt voorspeld... Moet ik nog verder gaan? Denk het niet. Ik denk dat het nu wel duidelijk is dat ik ga proberen mijn leven te beteren of in ieder geval ander ga proberen te kijken naar dingen en mensen. En wat doe jij? Blijf je alles lelijk vinden? Of ga je ook anders kijken naar de dingen en mensen?

O ja de foto's! Wel die kun je vinden op: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1561014577297433&set=a.1400847123314180.1073741878.100001667171868&type=3&theater

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...