Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe lelijk toch mooi kan zijn

Het gekke wil dat ik vanmorgen vroeg er pas achterkwam dat lelijke dingen soms heel verschrikkelijk mooi kunnen zijn. En om zo mooi te worden hoeft er maar een klein dingetje soms te worden toegevoegd. Ik was vanmorgen al heel vroeg uit de veren en begonnen met het werken vanuit huis. Toen onze enige dochter die wel naar school moest wegging moest ik even mee naar buiten. Buiten aangekomen, ergerde ik mij direct aan alle alweer opgekomen onkruid, en laat nu juist dat verschrikkelijke onkruid met een beetje dauwdruppels verschrikkelijk mooi kunnen zijn. Niet dat het ik het na een paar foto's te hebben gemaakt heb laten staan hoor, want ik ben tegen alles wat tussen mijn tegels omhoog komt. Maar het zette mij wel aan het denken. Denken dat ik misschien te vaak op iets lelijks heb gereageerd als zijnde lelijk terwijl het als ik beter zou hebben gekeken het mooier was dan ik me kon voorstellen.

Nu hoor ik de gemiddelde lezer alweer denken, wat is dit nu weer voor zweverig idee, maar ik meen het echt. Ik heb echt bij mijzelf gedacht hoe vaak heb ik gekeken naar iets gedacht en het daarbij verworpen omdat het lelijk was? Te vaak. Het hoeft niet letterlijk lelijk te zijn natuurlijk. Immers een klus toegewezen krijgen kun je ook lelijk vinden... En hoe ga je daar dan mee om? Is het inderdaad zo verschrikkelijk? Of blijkt het toch wel mee te vallen?

Al typend en nadenkend over de volgende zin verschijnt er nu een glimlach op mijn gezicht. Want ik kijk naar buiten naar een boom die zo krom staat dat het een paraplu lijkt. Na een gesprekje met de buurvrouw enige maanden geleden ben ik deze boom ook zo gaan noemen, de paraplu boom. NU staan er voor deze boom ook enkele struiken, en hier groeit natuurlijk ook wat onkruid doorheen, maar dit onkruid heb ik laten staan. Waarom? Geen idee, kon er niet goed bij of zo denk ik. Geen idee waarom? Het staat er! Nu is dit ook verder doorgebloeid en ik moet eerlijk toegeven ook dit oogt weer verschrikkelijk mooi. De glimlach op mijn gezicht wordt al groter want ik zie al meer dingen die ik verschrikkelijk vind, maar die nu ik beter kijk er toch wel mooi uitzien.

Nu kan ik bovenstaande natuurlijk niet overal op betrekken, maar ik kan mijzelf er wel toe zetten om de dingen met andere ogen te bekijken. De extra klus die ik krijg toegewezen, de persoon die ik nu lijk vind, het weer wat wordt voorspeld... Moet ik nog verder gaan? Denk het niet. Ik denk dat het nu wel duidelijk is dat ik ga proberen mijn leven te beteren of in ieder geval ander ga proberen te kijken naar dingen en mensen. En wat doe jij? Blijf je alles lelijk vinden? Of ga je ook anders kijken naar de dingen en mensen?

O ja de foto's! Wel die kun je vinden op: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1561014577297433&set=a.1400847123314180.1073741878.100001667171868&type=3&theater

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

Glück Auf

Wat ik heel vervelend vind aan mijn lijf is dat tegenwoordig geen idee meer heb wat ik wel en wat ik niet aan kan. Op de momenten dat ik denk dat het wel lekker gaat, blijkt mijn lijf opeens heel erg veel moeite te hebben gehad. Maar op de momenten dat ik het heel erg moeilijk had, dacht ik, blijkt achteraf dat mijn lijf vond dat het wel mee viel. Ik snap er helemaal niets meer van. En het gekke wil dat het ook doorwerkt. Want als ik denk dat het wel lekker gaat met bijvoorbeeld werk, dan is het bagger. Ik heb geen idee wat dat allemaal is. Hebben jullie dat ook? Of is dat heel persoonlijk. Ik ken dit gevoel in het schrijven ook heel erg. Ik merk dat ik veel vaker dingen wil delen, maar vervolgens weet ik geen onderwerp en vliegt mij niets aan. Daarmee denk ik dan weer, nou misschien is het tijd om te stoppen want er komt toch niets meer. Kom dan telkens in zo'n negatieve spiraal. Ik haat dat, want dan gaan dingen verder door ook helemaal niet lekker, en dat werkt ook in huis door....