Doorgaan naar hoofdcontent

De kerk in het midden

Ik heb geen idee hoe het komt maar ik heb weer verschrikkelijk veel zin in het schrijven van een column, maar zie er ook weer verschrikkelijk tegen op. Want waar zal ik over schrijven? Dat is telkens weer zo'n cliché opmerking om m'n blog mee te openen. Wat zal ik doen? Zal ik m'n licht laten schijnen over de Amerikaanse verkiezingen? Of zal ik het gaan hebben over de hoeveelheid vermiste mensen er momenteel dood terug gevonden wordt? Als ik het aan sommige Amerikanen voor zou leggen denk ik dat ze direct een link gaan leggen tussen de president elect en deze dingen. Want er komen immers alleen maar slechte dingen van deze man? Een andere groep Amerikanen is juist blij dat hij aan de aankomende president is. Want dan mogen ze tenminste vrij zeggen wat ze willen. Dat mocht en mag hij immers ook? En vrouwen en buitenlanders zijn immers aangeschoten wild... Maar daar wil het helemaal niet over hebben. Want dat is zulk raar volk en zulk een rare discussie. Man alleen de gedachte aan het volk wat zich afgelopen zondag liet filmen met het brengen van die groet uit de jaren 30 en begin 40. Dan ben je toch niet goed bij je hoofd? Of wel? EN mag ik dit niet zo zeggen? Dan maar tijdelijk problemen maar dat kan echt niet....

Ik heb een hoop respect voor iedereen, maar hiervoor kan ik totaal geen respect opbrengen. Overigens is het volgens van deze verkiezingen in Amerika wel erg leuk geweest. En nog steeds is die soap niet afgelopen. Want er worden nu  nog steeds stemmen geteld en er gaan stemmen op dat mevrouw Clinton moet aansturen op een hertelling van de stemmen. En dan? Stel dat er gesjoemeld is? Wat dan? Dan moet zij gaan winnen? Dat kan niet zo zijn!! Dan gaat het land helemaal ten onder aan de bevolking die het niet met elkaar eens is. Dan ontstaat de second civel war en zijn ze veel verder van huis. Nee laat het allemaal maar zoals het nu is. Laat hem maar bewijzen dat hij de eenheid in het volk kan brengen die er volgens hem nu niet is. En als hij daar ook op stuk gelopen is mag er een ander gaan komen.
Overigens ben ik wel nieuwsgierig of hij de kalkoen op Thanksgiving ook amnestie gaat geven? Of dat hij hem gewoon op gaat eten?!!

Maar om nog even op die eenheid terug te komen, is het hier in Nederland wel zoveel beter? Geen idee eigenlijk? Hier bepaald een groep mensen die door ons allemaal is verkozen het beleid in het gebouw wat volgens henzelf op instorten staat en waar men om de haverklap elkaar de pan uitveegt. Om vervolgens heel hard te roepen dat ze beter kunnen dan degene die nu aan de touwtjes trekt. Nou dan zeg ik ook hier laat maar zien dan! Laat maar zien dat je het volk weer op een lijn kunt krijgen om vervolgens te constateren dat het allemaal toch niet zo makkelijk is. Eigenlijk is het net als met werken. Als je er buiten staat denk je dat het allemaal makkelijk is, maar zodra je het zelf moet doen is het toch allemaal wel een stukje moeilijker dan gedacht.

Uiteindelijk is het allemaal gewoon een kwestie van schoenmaker hou je bij je leest en laat de kerk in het midden. Dan komt het allemaal vanzelf weer goed en is iedereen weer blij. Maar ja dat is het grote probleem met ons mensen; Dat kunnen wij niet niet. Nou laat ik dit blog dan afsluiten met de wens dat de kerk in het midden van het dorp blijft. Dan kunnen we er rondjes om fietsen en met treinen omheen rijden en hoeven we niets te verplaatsen. Dat scheelt al een hoop ellende. Als we dan vervolgens ook nog bij onze eigen leest blijven en eens omzien naar een ander, komt het helemaal goed.

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...