Doorgaan naar hoofdcontent

Jong, wie is er niet oud mee geworden?

Het gekke aan schrijver / blogger zijn is dat je nooit precies weet wanneer iets je te binnen schiet. Soms kun je het vasthouden tot je een volledig verhaal hebt en soms moet je het direct op papier zetten. Deze blog is ook zo'n moment. Eigenlijk wilde ik op bed gaan om nog even wat tv te kijken en dan te gaan slapen. Maar onderweg naar boven was het daar, de drang om een blog te gaan maken. Een blog over het feit dat wij vanavond al voor ons tweede kind naar een diploma uitreiking zijn geweest. En terwijl ik na afloop buiten stond te wachten op Ton, Betty en Anneke, kwam ik een oud klasgenoot tegen. Deze maakte de gevleugelde opmerking "wat ben jij oud geworden" . Om vervolgens ver te gaan met: "We zijn natuurlijk allemaal ouder geworden, maar ik moest laatst in de kerk eerst goed kijken wie het was. Ik herkende je er niet van terug" Auw die deed zeer, en nog meer omdat ze het goed probeerde te praten. Nu ben ik inderdaad ouder geworden. Letterlijk en figuurlijk, maar toch nog niet zo oud dat je mijn oud ik niet meer terug ziet in de persoon die ik nu ben. Ja ja ik weet het het een paar (ahum) kilo's zwaarder en een bril, maar das alles....

OP de weg terug werd weer eens duidelijk dat het toch allemaal best wel meevalt. Papa zag eerder dan de rest in de auto om welke ballon het ging die we zagen op de weg terug. Toegegeven dat het Ton was die de ballonnen eerder zag, maar ja ik moest immers ook de auto besturen. En dan is het heerlijk om als jonge papa je hobby te kunnen delen met je kinderen. Je hebt aan een half woord genoeg. Heerlijk is dat echt waar, dat maakte de uitspraak van eerder op de avond weer helemaal goed. Maar al typende kom ik ook tot de conclusie dat Annemiek, want die was het die het zei, eigenlijk toch ook wel gelijk had. Immers, al twee kinderen die een diploma hebben van de middelbare school, het derde kind naar de tweede klas van de middelbare school en zelf het jongste kind gaat al naar groep 6. Dan ben je toch best wel oud inderdaad, of heet dit jong volwassen geworden?

Maar wat is oud eigenlijk? Want als ik terug denk aan de leraren die les gaven op de school waar zowel mijn vrouw als ik op heb gezeten, dan vonden wij die in die periode oud. Terwijl er nog steeds een aantal van toen lesgeeft. Dus waren ze toen oud? Nee, maar in onze ogen wel!! Als je het op die manier benaderd dan word oud zijn wel een relatief begrip. Want sommige van de collega's waar ik nu mee werk of heb gewerkt, daar heeft mijn vader ook al mee gewerkt. Toen waren ze in mijn ogen oud, terwijl ik je nu helemaal niet zo oud vind. Wat is oud? 40jr? 65jr? Of is 80 de leeftijd waarop je oud bent? Volgens mij ben je net zo oud als je je voelt. Is ouderdom niet te vatten in uiterlijk of leeftijd, maar is het een kwestie van gevoel en is het iets geestelijks. Ben ik dus oud? Voor iemand van 4 of 5 jaar wel, maar voor iemand van 65 of 80 jaar niet. Vind ik iemand van 65 jaar oud? Nee eigenlijk niet, maar iemand van 80 daarentegen weer wel. Het is en begrip.

Nogmaals je bent net zo oud als je je voelt, als je op een gegeven ogenblik maar wel de verantwoording neemt die bij je leeftijd past. Voor mij een valkuil zal ik eerlijk bekennen. Ik denk zelfs voor een heleboel mensen. Maar ik oud? Nee en zo wil ik me ook absoluut niet voelen. Ik ga dus voorlopig ook nog maar heerlijk door met dingen doen die ik leuk vind om te doen, zonder me ook maar iets van een leeftijd aan te trekken. Jong! Wie is er niet oud mee geworden?

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk