Doorgaan naar hoofdcontent

Muzikale redding

Ik wil schrijven, schrijven over de dingen die gebeuren in de wereld, maar ik krijg het niet op papier.
Ik wil jullie vertellen dat het goed met me gaat, maar ik kan het niet duidelijk op papier zetten. Ik heb geen idee hoe ik het moet brengen zonder dat het geforceerd lijkt. Ik kan het niet. Ik wil zo graag maar kan het niet.

Hoe kan ik schrijven,
Zonder ongewoon te blijven?
Hoe kan ik duidelijk overkomen,
Zonder dat vervelende gevoelens blijven komen?

Is iets waardoor ik me beter voel,
Iets waardoor het schrijven beter gaat?
Of blijven negatieve gevoelens komen?
En beland in weer in die diepe put?

Al schrijvend bedenk ik me dat er iets moet zijn dat me uit deze negatieve spiraal brengt. Op de televisie speelt sister-act, en ze zijn toe aan het moment dat er voor het eerst goed gezongen wordt in de kerk. En ik heb zo waar weer een glimlach op m'n gezicht. Ik dat dat de muziek het juiste medicijn is. En dat gevoel heb ik wel vaker gehad. Dat de muziek me er bovenop helpt. En dan maakt het me niet uit welke muziek er klinkt. Klassiek, zwaar op de hand liggend, zoals bijvoorbeeld "het lied van de 18 doden" (https://www.youtube.com/watch?v=ZLL4t6ZvX4w) of een popsong, het maakt niet uit. Het helpt me er bovenop.
Het is niet voor niets dat ik het gedicht van van Jan Campert te berde breng. Ik vind dit een geweldig nummer. Heb het zelf ooit een keer mogen zingen en dat heeft zoveel indruk gemaakt, dat ik elk jaar weer in deze periode aan dit nummer moet denken. Er zit zoveel in dit gedicht dat me elke keer weer stil maakt.

Verdrietig als ik was,
Werd ik weer rustig toen ik over Liefde las.
Nog blijer werd ik toen de muziek daar klonk,
Waar ik met grote teugen van dronk

Nu schrijf ik weer gedichten,
Woorden die vrede stichten,
Vrede in mijn druk bestaan.

Ik het gedicht niet afmaken. Ik kom er niet uit hoe ik verder wil. Ik wil mijn dankbaarheid kenbaar maken aan Hem die mij de mogelijkheid geeft om te schrijven en te dichten, maar ik weet niet meer hoe. Ik weet niet meer hoe ik dat moet doen. Dat is mijn grote angst en probleem.
Ik hoop dat iedere lezer begrijpt wat een strijd een geloof soms kan zijn, en wat voor strijd ik moet voeren om eerlijk te blijven aan mijn eigen waarden welke ik voor een groot heb geleerd vanuit mijn geloof.

Ik ga stoppen met deze blog. Ik hoop dat ik het gedicht zoals deze nu hier in twee delen staat nog eens af kan maken, en ik hoop dat jullie als lezer beseffen dat wel goed met me gaat maar dat ik soms een inwendige strijd voor waar ik niet uit kom.


Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…