Doorgaan naar hoofdcontent

Muzikale redding

Ik wil schrijven, schrijven over de dingen die gebeuren in de wereld, maar ik krijg het niet op papier.
Ik wil jullie vertellen dat het goed met me gaat, maar ik kan het niet duidelijk op papier zetten. Ik heb geen idee hoe ik het moet brengen zonder dat het geforceerd lijkt. Ik kan het niet. Ik wil zo graag maar kan het niet.

Hoe kan ik schrijven,
Zonder ongewoon te blijven?
Hoe kan ik duidelijk overkomen,
Zonder dat vervelende gevoelens blijven komen?

Is iets waardoor ik me beter voel,
Iets waardoor het schrijven beter gaat?
Of blijven negatieve gevoelens komen?
En beland in weer in die diepe put?

Al schrijvend bedenk ik me dat er iets moet zijn dat me uit deze negatieve spiraal brengt. Op de televisie speelt sister-act, en ze zijn toe aan het moment dat er voor het eerst goed gezongen wordt in de kerk. En ik heb zo waar weer een glimlach op m'n gezicht. Ik dat dat de muziek het juiste medicijn is. En dat gevoel heb ik wel vaker gehad. Dat de muziek me er bovenop helpt. En dan maakt het me niet uit welke muziek er klinkt. Klassiek, zwaar op de hand liggend, zoals bijvoorbeeld "het lied van de 18 doden" (https://www.youtube.com/watch?v=ZLL4t6ZvX4w) of een popsong, het maakt niet uit. Het helpt me er bovenop.
Het is niet voor niets dat ik het gedicht van van Jan Campert te berde breng. Ik vind dit een geweldig nummer. Heb het zelf ooit een keer mogen zingen en dat heeft zoveel indruk gemaakt, dat ik elk jaar weer in deze periode aan dit nummer moet denken. Er zit zoveel in dit gedicht dat me elke keer weer stil maakt.

Verdrietig als ik was,
Werd ik weer rustig toen ik over Liefde las.
Nog blijer werd ik toen de muziek daar klonk,
Waar ik met grote teugen van dronk

Nu schrijf ik weer gedichten,
Woorden die vrede stichten,
Vrede in mijn druk bestaan.

Ik het gedicht niet afmaken. Ik kom er niet uit hoe ik verder wil. Ik wil mijn dankbaarheid kenbaar maken aan Hem die mij de mogelijkheid geeft om te schrijven en te dichten, maar ik weet niet meer hoe. Ik weet niet meer hoe ik dat moet doen. Dat is mijn grote angst en probleem.
Ik hoop dat iedere lezer begrijpt wat een strijd een geloof soms kan zijn, en wat voor strijd ik moet voeren om eerlijk te blijven aan mijn eigen waarden welke ik voor een groot heb geleerd vanuit mijn geloof.

Ik ga stoppen met deze blog. Ik hoop dat ik het gedicht zoals deze nu hier in twee delen staat nog eens af kan maken, en ik hoop dat jullie als lezer beseffen dat wel goed met me gaat maar dat ik soms een inwendige strijd voor waar ik niet uit kom.


Populaire posts van deze blog

Leerproces: blij en trots zijn

Sinds ik weet dat mijn zusje haar droom achterna aan het jagen is, en dat doet ze wat mij betreft zeer verdienstelijk, was ik eerst een beetje verbolgen. De reden ligt voor de hand, ik wil immers graag het alleen recht hebben. Maar ja dat kan niet ben ik in de loop der jaren achtergekomen, dus heb ik het heel gauw laten varen toen het in mijn gedachten kwam. En ik ben gaan lezen... En leuk dat het is!! Geweldig! Ik zou nu graag willen dat ze er veel eerder aan begonnen was, maar ja achteraf... Precies.

Afgelopen zaterdag waren we even bij hen omdat hun oudste dochter jarig was en toen hebben we eindelijk weer eens een beetje bijgeklept. Heel gezellig, en heel warm om toch een gezamenlijk iets te hebben. Iets waar je samen over kunt bomen zonder dat een verplichting is. Dit voelt dan zo vertrouwd, en dat maakt je blij. Ik was en dan ook zeer verheugd toen ik haar laatste blog las over de broer en zus liefde die dieper zit dan dat broer en zus zelf weten.
Bedankt zusje, ik heb hem echt …

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.