Doorgaan naar hoofdcontent

Muzikale redding

Ik wil schrijven, schrijven over de dingen die gebeuren in de wereld, maar ik krijg het niet op papier.
Ik wil jullie vertellen dat het goed met me gaat, maar ik kan het niet duidelijk op papier zetten. Ik heb geen idee hoe ik het moet brengen zonder dat het geforceerd lijkt. Ik kan het niet. Ik wil zo graag maar kan het niet.

Hoe kan ik schrijven,
Zonder ongewoon te blijven?
Hoe kan ik duidelijk overkomen,
Zonder dat vervelende gevoelens blijven komen?

Is iets waardoor ik me beter voel,
Iets waardoor het schrijven beter gaat?
Of blijven negatieve gevoelens komen?
En beland in weer in die diepe put?

Al schrijvend bedenk ik me dat er iets moet zijn dat me uit deze negatieve spiraal brengt. Op de televisie speelt sister-act, en ze zijn toe aan het moment dat er voor het eerst goed gezongen wordt in de kerk. En ik heb zo waar weer een glimlach op m'n gezicht. Ik dat dat de muziek het juiste medicijn is. En dat gevoel heb ik wel vaker gehad. Dat de muziek me er bovenop helpt. En dan maakt het me niet uit welke muziek er klinkt. Klassiek, zwaar op de hand liggend, zoals bijvoorbeeld "het lied van de 18 doden" (https://www.youtube.com/watch?v=ZLL4t6ZvX4w) of een popsong, het maakt niet uit. Het helpt me er bovenop.
Het is niet voor niets dat ik het gedicht van van Jan Campert te berde breng. Ik vind dit een geweldig nummer. Heb het zelf ooit een keer mogen zingen en dat heeft zoveel indruk gemaakt, dat ik elk jaar weer in deze periode aan dit nummer moet denken. Er zit zoveel in dit gedicht dat me elke keer weer stil maakt.

Verdrietig als ik was,
Werd ik weer rustig toen ik over Liefde las.
Nog blijer werd ik toen de muziek daar klonk,
Waar ik met grote teugen van dronk

Nu schrijf ik weer gedichten,
Woorden die vrede stichten,
Vrede in mijn druk bestaan.

Ik het gedicht niet afmaken. Ik kom er niet uit hoe ik verder wil. Ik wil mijn dankbaarheid kenbaar maken aan Hem die mij de mogelijkheid geeft om te schrijven en te dichten, maar ik weet niet meer hoe. Ik weet niet meer hoe ik dat moet doen. Dat is mijn grote angst en probleem.
Ik hoop dat iedere lezer begrijpt wat een strijd een geloof soms kan zijn, en wat voor strijd ik moet voeren om eerlijk te blijven aan mijn eigen waarden welke ik voor een groot heb geleerd vanuit mijn geloof.

Ik ga stoppen met deze blog. Ik hoop dat ik het gedicht zoals deze nu hier in twee delen staat nog eens af kan maken, en ik hoop dat jullie als lezer beseffen dat wel goed met me gaat maar dat ik soms een inwendige strijd voor waar ik niet uit kom.


Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk