Doorgaan naar hoofdcontent

Met of zonder Facebook?

Meestal heb ik er een verschrikkelijke hekel aan om een blog te beginnen, omdat ik geen heb waar ik over moet schrijven. Nu heb ik vandaag weer  genoeg beleefd, maar het is niet netjes om over de ruggen van andere mensen een verhaal te schrijven. Dus moet ik iets anders verzinnen. Ik zou een referaat kunnen gaan houden over weet ik veel? Je kunt en mag zoveel zeggen op zo'n blog, ik bedoel iedereen die het leest kan en mag er een mening over hebben. Vaak leveren al die meningen dat genoeg stof op voor een nieuwe blog, waardoor je meer dan één blog per maand schrijft. Want dat is toch wel het streven, minimaal een blog per maand. Liever meer natuurlijk, maar het minimum is gewoon één. 

Ik ben in de afgelopen periode er achtergekomen dat het niet hebben van de facebook app op je telefoon een hoop rust bied. Ik krijg nog wel sommige meldingen binnen van facebook, maar dat zijn meldingen die via chrome binnenkomen. De frequentie hiervan is zo laag dat het gewoon weg rustig is. Hierdoor wordt het rustiger om mij heen, zelfs Betty heeft de app van haar telefoon gehaald. Ook zij zegt precies hetzelfde, het is heerlijk rustig zonder. Meest gestelde vraag? Mis je dan niets? Geen idee eigenlijk. Als ik berichten wil lezen dan log ik wel in via de website van facebook en lees daar wel wat nodig is. En als iemand iets post wat ik niet heb gelezen, jammer dan... Als het belangrijk is zeggen ze het vanzelf.

De mooiheid aan deze manier van leven is dat je ook niet in de verleiding komt om alles wat je door de dag heen doet bekent te maken. Ik merk nu pas dat ik het best wel vervelend heb gevonden om alles wat iedereen doet telkens te lezen. Kan mij dat nu schelen. Niet helemaal waar, want 's avonds thuis achter de pc wil ik ook nog wel eens iets over mijn wel en wee op facebook zetten, en als ik een heel erg mooie foto heb gemaakt dan zet ik hem ook op facebook...Maar over het algemeen geen status update meer over het feit wat ik nu allemaal weer mee  maak. Plaats je dan helemaal niets? Jawel een postje zoals deze: 
vind ik gewoon leuk om te blijven doen. Dat zijn de dingen die anderen nieuwsgierig maken. Degene die weet wat ik bedoel die reageert wel.

Eigenlijk moet het mij allemaal geen enkele biet kunnen schelen wat een ander op facebook plaatst, maar soms... Maar dat zal iedereen hebben, Misschien denken jullie het zelfs wel van mij. Denk overigens nou niet dat ik tijd overhoud nu ik overdag bijna niet meer op facebook zit. Want ik merk nu pas hoeveel tijd het door de dag heen kost om facebook bij te houden. Misschien moet ik als ik mn abonnement weer mag opzeggen / vernieuwen maar een telefoon uitzoeken die wel mooie foto's maakt maar geen sociale media bevat!!! Zou die er zijn? Uitdaging om te gaan zoeken...

Ik wens jullie allemaal heel erg veel fijne momenten zonder facebook of met als je echt niet zonder kunt, en mocht je een telefoon hebben gevonden? Laat het me weten!!

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk