Doorgaan naar hoofdcontent

Het geleende blog(je)

Vandaag een blog welke ik leen uit het boek "het geluk van de sprinkhaan" 
Lees, geniet en bedenk wat er voor jou uit te halen is! Anneke en ik hebben er van genoten toen wij het lazen. Anneke dat er best een les uit te leren was, dus heb ik het nogmaals gelezen en bedacht dat het inderdaad zo is.

De kraai bleef in de deuropening van de winkel van de sprinkhaan staan, gluurde om zich heen en zei: ‘Verkoop je ook achterdocht?’ Maar voor de sprinkhaan had kunnen antwoorden ging hij verder: ‘Nee natuurlijk. In elk geval niet aan mij. “Nee, kraai, het spijt me, dat heb ik toevallig niet in voorraad. Als je morgen terugkomt...” en als ik morgen terugkom verkoop je mij achterdocht, netjes ingepakt, maar als ik het uitpak is het geen achterdocht, maar zijn het een paar simpele genoegens en ga ik tevreden je winkel uit, loop dansend weg, terwijl ik om achterdocht vroeg, hoor je mij, achterdocht! nee, je hoort mij natuurlijk niet, je hebt toevallig je verkeerde oren aan, je dacht vanochtend: vandaag zou de kraai wel eens kunnen komen, laat ik mijn verkeerde oren maar aandoen... je hebt al de achterdocht uit je winkel vlug achter je huis verbrand, ik rook het wel...’ Hij sprong op en neer, sloeg met zijn vleugels tegen de deur en kraste luid: ‘Ik rook achterdocht. De walm van achterdocht. Ik wist het wel.’ Hij draaide zich om en wilde weglopen, maar hij zei nog wel, over zijn schouder heen: ‘Ik wist het al toen ik hierheen vloog. “Nee, dat verkoop ik niet, kraai... achterdocht koester ik liever zelf, kraai, jegens jou... ik vertrouw jou voor geen korreltje zand, voor geen zuchtje wind...” zijn open hand naar buiten waaien en zich rondom de winkel verspreiden. Vogels daar in de buurt begonnen te fluiten en dieren die daar juist wandelden of in het gras lagen te dommelen begonnen vrolijk te piepen of te knorren of elkaar op de schouders te slaan. En zelfs de kraai moest glimlachen en kraste zachtjes: ‘Ach ja, wat maakt het allemaal ook uit...’ Hij zag de sprinkhaan in de deuropening staan en riep: ‘Dag sprinkhaan, ouwe middenstander! Morgen kom ik een wit pak bij je kopen. Een avondkostuum. Heb je dat?’ ‘Ja,’ zei de sprinkhaan en hij zag achter de kraai de zon boven de bomen uit klimmen, wreef zich in zijn handen en dacht: het wordt een mooie dag.

En wordt het morgen een mooie dag? 

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…