Doorgaan naar hoofdcontent

Het geleende blog(je)

Vandaag een blog welke ik leen uit het boek "het geluk van de sprinkhaan" 
Lees, geniet en bedenk wat er voor jou uit te halen is! Anneke en ik hebben er van genoten toen wij het lazen. Anneke dat er best een les uit te leren was, dus heb ik het nogmaals gelezen en bedacht dat het inderdaad zo is.

De kraai bleef in de deuropening van de winkel van de sprinkhaan staan, gluurde om zich heen en zei: ‘Verkoop je ook achterdocht?’ Maar voor de sprinkhaan had kunnen antwoorden ging hij verder: ‘Nee natuurlijk. In elk geval niet aan mij. “Nee, kraai, het spijt me, dat heb ik toevallig niet in voorraad. Als je morgen terugkomt...” en als ik morgen terugkom verkoop je mij achterdocht, netjes ingepakt, maar als ik het uitpak is het geen achterdocht, maar zijn het een paar simpele genoegens en ga ik tevreden je winkel uit, loop dansend weg, terwijl ik om achterdocht vroeg, hoor je mij, achterdocht! nee, je hoort mij natuurlijk niet, je hebt toevallig je verkeerde oren aan, je dacht vanochtend: vandaag zou de kraai wel eens kunnen komen, laat ik mijn verkeerde oren maar aandoen... je hebt al de achterdocht uit je winkel vlug achter je huis verbrand, ik rook het wel...’ Hij sprong op en neer, sloeg met zijn vleugels tegen de deur en kraste luid: ‘Ik rook achterdocht. De walm van achterdocht. Ik wist het wel.’ Hij draaide zich om en wilde weglopen, maar hij zei nog wel, over zijn schouder heen: ‘Ik wist het al toen ik hierheen vloog. “Nee, dat verkoop ik niet, kraai... achterdocht koester ik liever zelf, kraai, jegens jou... ik vertrouw jou voor geen korreltje zand, voor geen zuchtje wind...” zijn open hand naar buiten waaien en zich rondom de winkel verspreiden. Vogels daar in de buurt begonnen te fluiten en dieren die daar juist wandelden of in het gras lagen te dommelen begonnen vrolijk te piepen of te knorren of elkaar op de schouders te slaan. En zelfs de kraai moest glimlachen en kraste zachtjes: ‘Ach ja, wat maakt het allemaal ook uit...’ Hij zag de sprinkhaan in de deuropening staan en riep: ‘Dag sprinkhaan, ouwe middenstander! Morgen kom ik een wit pak bij je kopen. Een avondkostuum. Heb je dat?’ ‘Ja,’ zei de sprinkhaan en hij zag achter de kraai de zon boven de bomen uit klimmen, wreef zich in zijn handen en dacht: het wordt een mooie dag.

En wordt het morgen een mooie dag? 

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk