Doorgaan naar hoofdcontent

Kaarsje branden

Ik moest er uit. Het was te warm, er waren teveel mensen geweest en nog aanwezig we aten voor mij te laat...Het was gewoon teveel van het goeie. Dus toen het eten klaar was, heb ik m'n jas aan gedaan en ben gaan wandelen. Wandelen zonder vooraf geplande route. Gewoon even wandelen om de kop op te schonen, om weer mezelf te worden.
Als lopende in de mist en in de avond donkerte raakte het koppie al verder en leeg en dat was een heerlijk gevoel. Een gevoel van innerlijke rust daalde over mij neer. Naar mate de tocht langer duurde en ik ik af en toe met mijn voeten door de op de grondliggende bladeren schopte, bedacht ik mij dat het vandaag Allerheiligen is. De dag dat we eigenlijk stil zouden moeten staan bij hen die ons zijn ontvallen. Zij die er niet meer zijn, althans in hier in deze wereld. Ik ben mij toen gaan af vragen als ik tijdens deze wandeling de hele tijd had mogen nadenken wie ik het meeste zou missen. Of voor wie ik vanavond een kaars aan zou steken, wie zouden dat dan zijn? Ik heb hier best wel lang over nagedacht, en pas toen ik de klok van de kerk hoorde slaan was ik er uit.

Ik zou vanavond stil hebben gestaan bij oma en bij Edwin, en bij broeder Wiersum. Bij de laatste omdat ik in deze periode hem op de woensdag regelmatig over de vloer heb gehad, meestal op woensdagavond. Dan had ik mij net lekker geïnstalleerd voor de tv om naar een voetbalwedstrijd of iets anders te kijken en dan ging de bel om kwart voor negen. "Ik dacht, dr brand nog licht en ik kwam toch net uit Allegunda..." Wiersum. Hij kwam voor zijn praatje en voor een kopje koffie, en om te horen of er in huize Kruiger iets veranderd was. In het begin had ik niets met de man, maar hoe langer hij kwam hoe mooier de avonden en de gesprekken. Ja ik mis de man.

Bij Edwin zou stil staan omdat hij veel te vroeg is overleden. Veel te kort nadat ik hem heb leren kennen. En ja in onze kringen wordt er gauw gezegd, dan was het zijn tijd. Maar daar hoef ik het toch niet altijd mee eens te zijn? Of wel? Ik had wat met hem. Ik kan het niet uitleggen, maar hij bracht het beste in me naar boven, maar tegelijk ook heel erg slechte dingen. Die laatste gaf hij dan vervolgens weer van aan, "Als je het nou zo had opgelost, was het dan ook zo moeilijk geweest?" Edwin de rustheid zelve. Waarom moest je nou zo nodig door dat rode fietslicht gaan? Waarom kon je niet gewoon wachten net als de rest? Ja ik brand ook voor jou een kaars.

Als laatste wil ik spreken over oma. Oma ons rustpunt in de familie, onze pater familias. Onze steun en toeverlaat in alles wat wij ook deden. Oma waar je binnen kwam haar begroete, en vervolgens heerlijk in stilte in de kamer kon zitten. Oma die zo heerlijk droog uit de hoek kon komen tijdens voetbalwedstrijden. Maar ook oma die je het vuur zo na aan de schenen kon leggen dat je je echt schuldig voelde over de dingen die je had gedaan. Die het lang niet altijd eens was met de keuzes die we hadden gemaakt en die we maakten. Oma waar in haar ziekte nooit een overtogen woord van gehoord is door mij. Oma je foto hangt in de lijst bij de trap opgang. Zodat ik je altijd zie als ik de trap op en af loop, en elke keer weer krijg ik een glimlach. Oma bedankt voor alle wijze lessen en mooie momenten, gewoon bedankt voor alles!

Weet u beste lezer, bovenstaande is gegrepen uit mijn persoonlijke herinneringen aan deze drie mensen. Ik nodig u als lezer dan ook uit om na het lezen van dit blog eens bij uzelf te rade te gaan wie u mist en hier eens bij stil te staan. Het heeft mij erg geholpen dat ik buiten geweest ben. Misschien is het voor u en uw gezondheid ook goed om te doen, misschien kan het niet. Sta in ieder geval even stil bij hen, opdat ze niet vergeten worden. Ga voor de glimlach op uw gezicht als u hen denkt.

https://www.youtube.com/watch?v=rHt_9CN92pU


Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk