Liefde is de boodschap

In het kader van laat ik ook eens een woordje zeggen over datgene wat er in Frankrijk is gebeurd, het volgende: "Je ne suis pas Charlie, je ai peur..." En waarom? Wel, we staan als Europeanen wel stil bij het leed dat er in Parijs, Frankrijk, plaats vind maar je hoort weinig tot niets over bijvoorbeeld het leed wat er heeft plaats gevonden in Nigeria... Daar waar boko haram minstens 2000 mensen afslacht als ware het overbodige kippen of duiven...Alsof ze niet bestaan zo zijn de mensen daar afgeslacht! En wordt daar een stille tocht voorgelopen? Wordt er daar een protest mars voor georganiseerd? Nee natuurlijk niet! Want dat is immers ver van onze bed show! Dat raakt onze vrijheid niet! Dus laten we het wel even melden maar dan gauw weer doorgaan over onze problemen hier in ons Europa.
Heb je iets gehoord van de familie van Ahmed? De politieagent die door zijn moslimbroeder om niet werd doodgeschoten? Ja natuurlijk heb je op het nieuws de beelden van de persconferentie gezien. Waar zijn broer namens de familie heel even in beeld werd gebracht. Maar heb je verder iets gehoord over de strijd die deze moslim familie nu voert? Over het onrecht wat uit naam van hetgeen zij geloven, hen is aangedaan? Nee natuurlijk niet!! Je hebt alleen maar gehoord dat moslims terroristen zijn! Dat ze gebouwen opblazen, en dat ze tegen Amerika en de westerse wereld vechten omdat deze hen niet in hun waarde laten. 

Bovenstaande is een deel van mijn frustratie. Een deel waar ik jou als lezer nu onderdeel van heb laten worden. En waarom? Om je de kans te geven er over na te denken. Om je een eigen mening te geven. Ik als christen kom nu op voor mijn moslim broeder die vermoord wordt om dat hij aan de kant van de wet staat. Kom nu op voor mijn Joodse broeder die niet meer leeft omdat hij gedood is vanwege het feit iemand niet heeft kunnen leven met een plaatje!! Ik sta op omdat ik als christen niet zo wil reageren als dat er nu door anderen wel gedaan wordt. Want anders hadden ik en mijn mede christenen na de kruistochten moeten doorgaan. Dan waren we nog steeds aan het strijden geweest en bestond de wereld uit alleen maar strijd. Ik zou willen dat we op eenzelfde manier rust in de wereld zouden kunnen brengen als dat er is gekomen in Noord-Ierland. Daar waar katholieke en protestanten elkaar het leven zuur maakten. Christenen onderling die elkaar het licht in de ogen niet gunden. Nu nog niet, maar het wordt niet meer met bommen en geweerschoten bevochten. Overigens was en is dit natuurlijk niet de enige strijd geweest daar. De grote strijd van de IRA tegen het Britse leger (overheerser) wilde ik niet gebruiken...Al hoewel nu ik dit schrijf is dat een zelfde soort voorbeeld.

Nu ik deze column aan het schrijven ben bedenk ik mij dat het een utopie is wat ik wil voor deze wereld, maar dat dit schrijven helpt om een klein begin te maken met mijn utopie. Eigenlijk is het een schreeuw om aandacht voor de rest van de wereld. Want Europa en Amerika is niet de wereld. Er bestaan nog vee meer landen en werelddelen. Weet je overigens wat er in Australië aan de hand is? Of in China? Of hoe het de minder bedeelden in Rusland vergaat? Dat bedoel ik!

En ach ik ben maar een klein radertje in het grote geheel, maar het grote rad is er wel afhankelijk van. Immers als wij er niet zijn dan kan het niet draaien? Ik ben begonnen met het zeggen dat ik geschrokken was, wel ik wil afsluiten met een oproep die hopelijk degene die gelooft beamen kan en die de atheïst doet nadenken.

"Dat liefde en trouw je nooit verlaten; wind ze om je hals, schrijf ze in je hart.

Dan zullen God en de mensen je liefdevol benaderen en je zult waardering van hen krijgen"