Mijn columns en gedachten

Toen ik mijn afscheidsbrief  gepost had, had ik geen idee wat de impact zou zijn op de mensen om mij heen. Ik was bang dat het verkeerd zou vallen, maar ik heb niet die indruk. Ik heb meer de indruk dat het wel werd begrepen. Maar nu een paar blogs verder snap ik mijzelf in ieder geval niet meer. Het is druk, moeilijk en onbegrijp- en herkenbaar wat er nu in mijn hoofd zit. Ik slaap slecht, voel me slecht. Heb negatieve gedachten, denk vaak aan de toekomst maar zie dit vervolgens somber in. Wat ik al schreef, ik snap het niet meer. Ik vergelijk mijzelf momenteel maar met de puzzel die ik maak. In het begin gaat het heel snel. Je vindt gemakkelijk alle hoek stukjes, en de stukjes met de enige kleur in de zwart/wit puzzel zijn ook gauw gevonden. Maar dan... Alle andere stukjes lijken zoveel op elkaar dat het heel erg langzaam gaat met het afmaken van de puzzel. Je legt deze even weg voor een paar dagen, om vervolgens weer vol goede moed verder te gaan, maar al na een paar stukjes b...

Niet heel lang Maar toch een loflied en gezang Over hoeveel ik van je hou Van jou mijn eigen vrouw Mijn kind dit is wat ik van je vind Je hoort bij mij, je bent mijn vrind

Wat is vrijheid? Is dat blijheid, broederschap? Is dat kijk eens wat ik allemaal mag? Is dat iemand durven aanspreken op zijn gedrag? Of is dat samen denken aan het feit dat je alles mag? Is dat samen denken aan mensen die hier hard voor hebben gevochten? Is dat geloven wat je wilt? Of is het iedereen in zijn eigen waarde laten? Ik denk dat het liefde is Liefde die dingen vervangt wat ik mis Vrijheid is wat ik schrijf, zonder dat er een straf op staat Vrijheid is dat je voor je rechten de straat op gaat Vrijheid is dat alles mag en niets moet Die vrijheid is ons lang geleden gegeven Niet vanzelf maar met mening mensenleven Denk daar eens aan als je weer eens iets doet Vrijheid, geeft dus echt blijheid en broederschap Maar wat ik nog steeds niet snap? Dat niet iedereen hier aan mee wil werken Dat niet iedereen wil accepteren Dat je Liefde kunt geven Door een ander te laten leven! Vrijheid Jij soldaat bedankt dat jij je leven Voor onze vrijheid hebt wil geven...

De titel brengt lezers vast aan het schrikken. En eerlijk gezegd is dat ook wel een beetje de bedoeling. Want om zomaar een afscheidsbrief te schrijven en te vertrekken of iets anders dat is zelfs voor mij te direct. Maar het is wel een afscheidsbrief denk ik, of beter ik zou hem wel kunnen moeten schrijven. Niet dat ik het leven zat ben, maar vele andere dingen drukken momenteel wel zwaar op mij. Hierdoor ben ik wel veel, en in mijn geval misschien zelfs wel teveel aan het nadenken over de dingen des levens. Vragen opwerpend die soms helemaal geen antwoord kennen, maar die toch in mij opkomen. Antwoorden zoekend, maar de juiste vragen niet kunnen vinden. Het zal u als lezer vast niet onbekend voorkomen, eerlijk is eerlijk ik heb er ook wel eens eerder een blog aan gewijd. Maar toch... Ik heb het gevoel dat het nu iets anders ligt dan de vorige keren. Dat het dieper in mij zit. Dat de drang om de dingen die ik doe, maar te laten en daadwerkelijk iets nieuws te gaan doen. Dus eigenlijk ...

Rust nemen Rust krijgen Rust gunnen Rust zijn Vier letters die heel belangrijk zijn Vier letters die ik nog niet noem mijn Vier letters die een groot verschil kunnen maken Vier letters die een wedstrijd laten staken Rust nemen Rust krijgen Rust gunnen Rust zijn Vier letters van het alfabet Vier letters die je in de juist volgorde zet Vier letters die je laten leven Vier letters die je aan een ander kunt geven Rust nemen Rust krijgen Rust gunnen Rust zijn Deze vier letters zijn een goed begin Deze vier letters geven het leven zo vaak weer een beetje zin Deze vier letters zijn een punt in mijn leven En ik wil ze je heel graag geven RUST

Tja daar zit ik dan... Achter de pc, kop koffie op het bureau, net een stukje appelkruimelvlaai gegeten. Nadenkend over de toekomst. De toekomst die er opeens heel anders uitziet dan we hadden gedacht. We zijn over minder dan een week, door de week nog maar met z'n vieren thuis. In minder dan anderhalve week is er zomaar weer iemand de deur uit. Niet zo dichtbij als de eerste die ging, neeh natuurlijk niet. Deze gaat direct naar Portugal. Waarom zou je het ook dichtbij zoeken als je het verder weg kunt krijgen? Bah nu klinkt het net alsof ik het haar niet gun. En dat ik absoluut niet het geval. Ik vind het eigenlijk wel stoer dat ze daar naar toe gaat. Dat ze zomaar deze stap durft zetten. Eigenlijk lijkt ze nu wel een beetje op vader Abraham, die moest ook gaan naar een land wat hij niet kende, waar hij niemand kende...Maar hij had nog familie dichtbij. Dat heeft ons kind niet. Die heeft ons alleen maar op de telefoon dichtbij. Of skype... Ja dat kan natuurlijk wel. Dan zijn we no...

Naar mate ik ouder word, komt ook het besef dat ik dingen anders doen dan anderen. Anders dan de jeugd, zeg maar gewoon. Nu is de definitie jeugd ook nog weer betrekkelijk, want jeugd heb ik thuis en op het werk spreken we liever over de jonkies. Soms spreken we zelfs over de nieuwe generatie, en als we dat doen voel ik me echt oud. Terwijl ik helemaal nog niet oud ben... Ik ben nog maar een broekie, kom nog maar net kijken. Maar omdat je al zulke "oude" kinderen hebt, zolang bij één en dezelfde werkgever werkt, ben je gauw oud. En juist daar loop ik nu tegen aan. Ik spreek al over vroeger, terwijl ik nog maar net kom kijken. Ik spreek over de werkethos van de jonkies, van de jeugd. Ik erger me aan de werktijden van "die" jeugd. Man man ik hoor mezelf soms praten. Echt dan voel ik me echt wel oud, maar ik ben het echt niet. Ik kom daar ook altijd pijnlijk achter als collega's gaan praten over de periode dat ze nog moeten, o nee mogen, werken. Ik hoef nog maar e...