Naar mate ik ouder word, komt ook het besef dat ik dingen anders doen dan anderen. Anders dan de jeugd, zeg maar gewoon. Nu is de definitie jeugd ook nog weer betrekkelijk, want jeugd heb ik thuis en op het werk spreken we liever over de jonkies. Soms spreken we zelfs over de nieuwe generatie, en als we dat doen voel ik me echt oud. Terwijl ik helemaal nog niet oud ben... Ik ben nog maar een broekie, kom nog maar net kijken. Maar omdat je al zulke "oude" kinderen hebt, zolang bij één en dezelfde werkgever werkt, ben je gauw oud. En juist daar loop ik nu tegen aan. Ik spreek al over vroeger, terwijl ik nog maar net kom kijken. Ik spreek over de werkethos van de jonkies, van de jeugd. Ik erger me aan de werktijden van "die" jeugd. Man man ik hoor mezelf soms praten. Echt dan voel ik me echt wel oud, maar ik ben het echt niet.
Ik kom daar ook altijd pijnlijk achter als collega's gaan praten over de periode dat ze nog moeten, o nee mogen, werken. Ik hoef nog maar een paar jaar! Of, ik denk er toch over om maar een pas dag te nemen. Dan voel ik me weer jong, want daar ben ik nog lang niet aan toe. Om vervolgens weer te moeten horen, Johan hoe moet dit? Jij weet dat want je werkt hier al zolang. Zucht!!
Ook bij ons thuis spelen dit soort dingen. Mijn vrouw en ik snappen onze kinderen niet is hun verwijt. Wij snappen niet dat je vanaf het moment dat je wakker wordt, tot het moment dat je gaat slapen je telefoon bij de hand moet hebben. Of dat je de hele dag door naar films of series moet kijken. Wij zijn oud, want in jullie tijd.... Zucht!! Ja in onze tijd?! Toen was het gras net zo groen als nu, de lucht net zo blauw als nu en over het andere zullen we het maar niet hebben, want ook dat was gelijk aan nu. Alleen wij hadden nog niet de beschikking over een telefoon of internet, dat is waar. Dus wij moesten wel naar buiten om met onze vrienden af te spreken. Wij moesten wel naar de bioscoop om nieuwe films te zien, omdat we ze anders gewoon iet konden zien. Ja maar... Je hoort de kinderen excuses zoeken, om over verwijten maar niet te spreken. Maar het grappige is dan weer wel dat wanneer het echt gezellig is geweest ze toch allemaal blij zijn als we samen iets hebben gedaan. Als de telefoon toch een tijdje uit is geweest en het internet een tijdje geen films heeft afgespeeld.
Dat zijn de momenten waarop we niet oud zijn, of ouderwets. Dat zijn de momenten waarop eigenlijk iedereen volmaakt gelukkig is, al zal niemand dat gaan toegeven. En nu terwijl ik deze blog schrijf is het net als zo vaak... De één is boven aan het leren, de ander aan het serie kijken en de derde is boven bezig met dingen uitzoeken. En de "oudjes"? Ze bloggen wat, ze maken een taart en zijn gelukkig met de dingen die ze doen, om straks weer te horen dat ze naar "oude" en "domme" muziek luisteren. Rare blogs hebben geschreven, en niet snappen dat de tv aangezet moet worden omdat er weer een serie gekeken moet worden. En ach zeg nu zelf, doen we niet alles voor onze kinderen zodat ze onbezorgd hun jeugd doorkomen?
Ik kom daar ook altijd pijnlijk achter als collega's gaan praten over de periode dat ze nog moeten, o nee mogen, werken. Ik hoef nog maar een paar jaar! Of, ik denk er toch over om maar een pas dag te nemen. Dan voel ik me weer jong, want daar ben ik nog lang niet aan toe. Om vervolgens weer te moeten horen, Johan hoe moet dit? Jij weet dat want je werkt hier al zolang. Zucht!!
Ook bij ons thuis spelen dit soort dingen. Mijn vrouw en ik snappen onze kinderen niet is hun verwijt. Wij snappen niet dat je vanaf het moment dat je wakker wordt, tot het moment dat je gaat slapen je telefoon bij de hand moet hebben. Of dat je de hele dag door naar films of series moet kijken. Wij zijn oud, want in jullie tijd.... Zucht!! Ja in onze tijd?! Toen was het gras net zo groen als nu, de lucht net zo blauw als nu en over het andere zullen we het maar niet hebben, want ook dat was gelijk aan nu. Alleen wij hadden nog niet de beschikking over een telefoon of internet, dat is waar. Dus wij moesten wel naar buiten om met onze vrienden af te spreken. Wij moesten wel naar de bioscoop om nieuwe films te zien, omdat we ze anders gewoon iet konden zien. Ja maar... Je hoort de kinderen excuses zoeken, om over verwijten maar niet te spreken. Maar het grappige is dan weer wel dat wanneer het echt gezellig is geweest ze toch allemaal blij zijn als we samen iets hebben gedaan. Als de telefoon toch een tijdje uit is geweest en het internet een tijdje geen films heeft afgespeeld.
Dat zijn de momenten waarop we niet oud zijn, of ouderwets. Dat zijn de momenten waarop eigenlijk iedereen volmaakt gelukkig is, al zal niemand dat gaan toegeven. En nu terwijl ik deze blog schrijf is het net als zo vaak... De één is boven aan het leren, de ander aan het serie kijken en de derde is boven bezig met dingen uitzoeken. En de "oudjes"? Ze bloggen wat, ze maken een taart en zijn gelukkig met de dingen die ze doen, om straks weer te horen dat ze naar "oude" en "domme" muziek luisteren. Rare blogs hebben geschreven, en niet snappen dat de tv aangezet moet worden omdat er weer een serie gekeken moet worden. En ach zeg nu zelf, doen we niet alles voor onze kinderen zodat ze onbezorgd hun jeugd doorkomen?
Reacties
Een reactie posten