Mijn columns en gedachten

De titel brengt lezers vast aan het schrikken. En eerlijk gezegd is dat ook wel een beetje de bedoeling. Want om zomaar een afscheidsbrief te schrijven en te vertrekken of iets anders dat is zelfs voor mij te direct. Maar het is wel een afscheidsbrief denk ik, of beter ik zou hem wel kunnen moeten schrijven. Niet dat ik het leven zat ben, maar vele andere dingen drukken momenteel wel zwaar op mij. Hierdoor ben ik wel veel, en in mijn geval misschien zelfs wel teveel aan het nadenken over de dingen des levens. Vragen opwerpend die soms helemaal geen antwoord kennen, maar die toch in mij opkomen. Antwoorden zoekend, maar de juiste vragen niet kunnen vinden. Het zal u als lezer vast niet onbekend voorkomen, eerlijk is eerlijk ik heb er ook wel eens eerder een blog aan gewijd. Maar toch... Ik heb het gevoel dat het nu iets anders ligt dan de vorige keren. Dat het dieper in mij zit. Dat de drang om de dingen die ik doe, maar te laten en daadwerkelijk iets nieuws te gaan doen. Dus eigenlijk ...

Rust nemen Rust krijgen Rust gunnen Rust zijn Vier letters die heel belangrijk zijn Vier letters die ik nog niet noem mijn Vier letters die een groot verschil kunnen maken Vier letters die een wedstrijd laten staken Rust nemen Rust krijgen Rust gunnen Rust zijn Vier letters van het alfabet Vier letters die je in de juist volgorde zet Vier letters die je laten leven Vier letters die je aan een ander kunt geven Rust nemen Rust krijgen Rust gunnen Rust zijn Deze vier letters zijn een goed begin Deze vier letters geven het leven zo vaak weer een beetje zin Deze vier letters zijn een punt in mijn leven En ik wil ze je heel graag geven RUST

Tja daar zit ik dan... Achter de pc, kop koffie op het bureau, net een stukje appelkruimelvlaai gegeten. Nadenkend over de toekomst. De toekomst die er opeens heel anders uitziet dan we hadden gedacht. We zijn over minder dan een week, door de week nog maar met z'n vieren thuis. In minder dan anderhalve week is er zomaar weer iemand de deur uit. Niet zo dichtbij als de eerste die ging, neeh natuurlijk niet. Deze gaat direct naar Portugal. Waarom zou je het ook dichtbij zoeken als je het verder weg kunt krijgen? Bah nu klinkt het net alsof ik het haar niet gun. En dat ik absoluut niet het geval. Ik vind het eigenlijk wel stoer dat ze daar naar toe gaat. Dat ze zomaar deze stap durft zetten. Eigenlijk lijkt ze nu wel een beetje op vader Abraham, die moest ook gaan naar een land wat hij niet kende, waar hij niemand kende...Maar hij had nog familie dichtbij. Dat heeft ons kind niet. Die heeft ons alleen maar op de telefoon dichtbij. Of skype... Ja dat kan natuurlijk wel. Dan zijn we no...

Naar mate ik ouder word, komt ook het besef dat ik dingen anders doen dan anderen. Anders dan de jeugd, zeg maar gewoon. Nu is de definitie jeugd ook nog weer betrekkelijk, want jeugd heb ik thuis en op het werk spreken we liever over de jonkies. Soms spreken we zelfs over de nieuwe generatie, en als we dat doen voel ik me echt oud. Terwijl ik helemaal nog niet oud ben... Ik ben nog maar een broekie, kom nog maar net kijken. Maar omdat je al zulke "oude" kinderen hebt, zolang bij één en dezelfde werkgever werkt, ben je gauw oud. En juist daar loop ik nu tegen aan. Ik spreek al over vroeger, terwijl ik nog maar net kom kijken. Ik spreek over de werkethos van de jonkies, van de jeugd. Ik erger me aan de werktijden van "die" jeugd. Man man ik hoor mezelf soms praten. Echt dan voel ik me echt wel oud, maar ik ben het echt niet. Ik kom daar ook altijd pijnlijk achter als collega's gaan praten over de periode dat ze nog moeten, o nee mogen, werken. Ik hoef nog maar e...

Een meisje van amper 12 jaar Schrijft gedichten o zo waar, Schrijft verhalen uit haar eigen geest Verhalen die iedereen later heel graag leest Dit meisje van amper 12 jaar, Met haar lange blonde steile haar Heeft veel meer dan wij dachten De macht over haar gedachten Zij kan schrijven over iedereen Gedichten maken voor jou en mij Is in al deze dingen nooit gemeen Een klein meisje van amper 12 kaar is zij De jongste in onze rij, Maakt met dit soort dingen ons heel vaak blij Doet ons andere dingen vergeten En laat ons kinderen van haar Vader heten Meisje van amper 12 jaar oud Weet dat je vader van je houdt Weet dat je moeder er altijd voor je zal zijn In zorgen, verdriet en ja ook in pijn Ach klein  meisje ik hoop, dat je ons nooit vergeet Dat je je altijd ons kleine meisje weet Dat je zult blijven doen wat je doet Wat daarin ben je heel erg goed Je kunt met je dichten, Vrede, liefde en vertrouwen stichten, Jij kunt met je verhalen Andere mensen laten...

Een kindje voor in de kerk gebracht God heeft aan jou gedacht Het kindje werd gedoopt Het kreeg meer dan ik had gehoopt Mama, was er bij Pleegouders waren heel erg blij Samen aan het doopvont staan Daardoor viel er menig traan Het water van de doop Bracht leven en een nieuwe hoop Ach mocht het liefde zijn Ik vond het erg fijn Want hiervoor werden we hier gebracht Omdat Hij zijn Liefde in ons bracht De zorgen worden zo gedeeld Onze wonden weer geheeld Door water in de nijl Een bootje zonder zeil Werd zichtbaar de nagel in het kruis Bracht God zijn kinderen thuis Nu zijn we dankbaar en blij Voor jou, voor hem, voor mij Dat we samen verder mogen gaan Want we laten ons op Gods liefde voorstaan

Zo soms zijn er van die momenten dat je opeens denkt en nu moet ik iets schrijven, dit is er zo een. Ik ben de laatste paar dagen niet echt op dreef, het wil allemaal niet zo. Zal wel komen omdat het weer niet helemaal mee zit en omdat het lichaam niet helemaal mee wil werken. Maar goed, ik denk wel om anderen en dat vind ik net zo belangrijk. Want wat je geeft, dat krijg je meestal ook wel weer terug. Dat bleek vandaag ook maar weer Heerlijk dat er op deze manier ook om mij gedacht wordt, waardoor ik me op zo'n moment ook gewaardeerd voel en eventjes weer heel prettig. Vandaag is ook de dag dat mijn nichtje jarig is. Het nichtje waar ik een naam dicht voor schreef. Het eerste kindje waarvoor ik een gedicht schreef, naast de gedichten over en voor mijn kinderen. Wat is het dan heerlijk om in een beetje een trieste bui een foto voorbij te mogen zien komen van dit meisje, een foto waarop ze straalt. Man dan voel je je even weer helemaal happy en blij. Eigenlijk zouden deze moment...