Zo soms zijn er van die momenten dat je opeens denkt en nu moet ik iets schrijven, dit is er zo een. Ik ben de laatste paar dagen niet echt op dreef, het wil allemaal niet zo. Zal wel komen omdat het weer niet helemaal mee zit en omdat het lichaam niet helemaal mee wil werken. Maar goed, ik denk wel om anderen en dat vind ik net zo belangrijk. Want wat je geeft, dat krijg je meestal ook wel weer terug. Dat bleek vandaag ook maar weer Heerlijk dat er op deze manier ook om mij gedacht wordt, waardoor ik me op zo'n moment ook gewaardeerd voel en eventjes weer heel prettig.
Vandaag is ook de dag dat mijn nichtje jarig is. Het nichtje waar ik een naam dicht voor schreef. Het eerste kindje waarvoor ik een gedicht schreef, naast de gedichten over en voor mijn kinderen. Wat is het dan heerlijk om in een beetje een trieste bui een foto voorbij te mogen zien komen van dit meisje, een foto waarop ze straalt. Man dan voel je je even weer helemaal happy en blij.
Eigenlijk zouden deze momenten er de hele tijd moeten zijn. Momenten die je door negatieve gedachten en dingen heen helpen. Die ervoor zorgen dat alles even weer straalt als de zon zelf. Die de warmte geven die je op dat moment nodig bent. Momenten die zorgen dat je weer heerlijk kunt genieten van de dingen, mensen om je heen. Die momenten die het leven zinvol maken en je de krachten geven om door te gaan. Heerlijk, ik word alweer blij als ik er nu aan denk.
In schril contrast staat dan de wereld om mij heen. Mensen die problemen kennen, die zomaar van het een op het andere moment weten dat ze er over een korte tijd niet meer zullen zijn. Die bezig moeten gaan met afscheid nemen. Die altijd zullen genieten van de mensen en dingen om hun heen, maar daarbij weten dat de laatste keer kan zijn, omdat ze gewoon niet veel tijd meer hebben. Als ik daaraan denk word ik gelijk weer heel treurig, daarbij helpt de muziek die wel heel vrolijk is hoor, ook niet mee. Die zorgt er nu namelijk alleen maar voor dat ik bezig ben met hen die ziek zijn. Die ziek zijn zonder dat ze ervoor hebben gekozen. Die ziek werden zonder dat ze het zelf wisten, en die geen kans op herstel mee hebben. Bah dat is niet leuk. Dat is zwaar en moeilijk. Waar zijn mijn mooie gedachten.
Ik wil weer terug naar de zonnestralen. De kracht van liefde en gezond, van traan en lach. Van hoop die doet leven. Ze komt terug, maar ik moet er mijn best voor doen. Ik moet zelf doorgaan en zorgen dat ik niet bij de pakken neer ga zitten. Ja het was en is goed om stil te staan bij de zieken en hun ziekte, maar beter is het om samen met hen te zoeken naar de traan end e lach. Naar wat was en komen gaat. Niet blijven hangen in pijn en verdriet. De donkere wolken die zich samen hebben gepakt worden gelukkig weer doorbroken door stralen van zonlicht, het negatieve verliest het gelukkig weer van het positieve en ik denk weer aan de mooie dingen die er zijn en waren. Ik denk met liefde nu terug aan de mooie dingen die we hebben gehad, en hoop op de mooie diengen die nog gaan komen. Daarbij verliest ik de ziekte van jou niet uit het oog. Neehoor, maar ik leer er nu mee om gaan zoals het moet. Niet het negatieve van de ziekte laten overheersen, maar alle positieve dingen eruit halen die hier ook in zijn.
Zo wil ik verder leven. Positief denkend over de dingen die komen en zijn gekomen. Denkend aan de ander die het moeilijk heeft en misschien wel een beetje van mijn positieve aandacht kan gebruiken. Dat gaat mij verder helpen dan alleen maar in huis zitten en niets doen. Wel denkend aan de ander, maar niet even aandacht besteden aan. Dat wil ik jou ook vragen: Besteed eens een klein beetje aandacht aan iemand die het nodig heeft. Niet denken aan diegene, maar gewoon even een kort belletje doen. Of even een appje sturen met de vraag hoe het gaat? Of even een kaartje sturen. Gewoon een beetje aandacht. Positieve aandacht!!!
Vandaag is ook de dag dat mijn nichtje jarig is. Het nichtje waar ik een naam dicht voor schreef. Het eerste kindje waarvoor ik een gedicht schreef, naast de gedichten over en voor mijn kinderen. Wat is het dan heerlijk om in een beetje een trieste bui een foto voorbij te mogen zien komen van dit meisje, een foto waarop ze straalt. Man dan voel je je even weer helemaal happy en blij.
Eigenlijk zouden deze momenten er de hele tijd moeten zijn. Momenten die je door negatieve gedachten en dingen heen helpen. Die ervoor zorgen dat alles even weer straalt als de zon zelf. Die de warmte geven die je op dat moment nodig bent. Momenten die zorgen dat je weer heerlijk kunt genieten van de dingen, mensen om je heen. Die momenten die het leven zinvol maken en je de krachten geven om door te gaan. Heerlijk, ik word alweer blij als ik er nu aan denk.
In schril contrast staat dan de wereld om mij heen. Mensen die problemen kennen, die zomaar van het een op het andere moment weten dat ze er over een korte tijd niet meer zullen zijn. Die bezig moeten gaan met afscheid nemen. Die altijd zullen genieten van de mensen en dingen om hun heen, maar daarbij weten dat de laatste keer kan zijn, omdat ze gewoon niet veel tijd meer hebben. Als ik daaraan denk word ik gelijk weer heel treurig, daarbij helpt de muziek die wel heel vrolijk is hoor, ook niet mee. Die zorgt er nu namelijk alleen maar voor dat ik bezig ben met hen die ziek zijn. Die ziek zijn zonder dat ze ervoor hebben gekozen. Die ziek werden zonder dat ze het zelf wisten, en die geen kans op herstel mee hebben. Bah dat is niet leuk. Dat is zwaar en moeilijk. Waar zijn mijn mooie gedachten.
Ik wil weer terug naar de zonnestralen. De kracht van liefde en gezond, van traan en lach. Van hoop die doet leven. Ze komt terug, maar ik moet er mijn best voor doen. Ik moet zelf doorgaan en zorgen dat ik niet bij de pakken neer ga zitten. Ja het was en is goed om stil te staan bij de zieken en hun ziekte, maar beter is het om samen met hen te zoeken naar de traan end e lach. Naar wat was en komen gaat. Niet blijven hangen in pijn en verdriet. De donkere wolken die zich samen hebben gepakt worden gelukkig weer doorbroken door stralen van zonlicht, het negatieve verliest het gelukkig weer van het positieve en ik denk weer aan de mooie dingen die er zijn en waren. Ik denk met liefde nu terug aan de mooie dingen die we hebben gehad, en hoop op de mooie diengen die nog gaan komen. Daarbij verliest ik de ziekte van jou niet uit het oog. Neehoor, maar ik leer er nu mee om gaan zoals het moet. Niet het negatieve van de ziekte laten overheersen, maar alle positieve dingen eruit halen die hier ook in zijn.
Zo wil ik verder leven. Positief denkend over de dingen die komen en zijn gekomen. Denkend aan de ander die het moeilijk heeft en misschien wel een beetje van mijn positieve aandacht kan gebruiken. Dat gaat mij verder helpen dan alleen maar in huis zitten en niets doen. Wel denkend aan de ander, maar niet even aandacht besteden aan. Dat wil ik jou ook vragen: Besteed eens een klein beetje aandacht aan iemand die het nodig heeft. Niet denken aan diegene, maar gewoon even een kort belletje doen. Of even een appje sturen met de vraag hoe het gaat? Of even een kaartje sturen. Gewoon een beetje aandacht. Positieve aandacht!!!
Reacties
Een reactie posten