Mijn columns en gedachten

Een kindje voor in de kerk gebracht God heeft aan jou gedacht Het kindje werd gedoopt Het kreeg meer dan ik had gehoopt Mama, was er bij Pleegouders waren heel erg blij Samen aan het doopvont staan Daardoor viel er menig traan Het water van de doop Bracht leven en een nieuwe hoop Ach mocht het liefde zijn Ik vond het erg fijn Want hiervoor werden we hier gebracht Omdat Hij zijn Liefde in ons bracht De zorgen worden zo gedeeld Onze wonden weer geheeld Door water in de nijl Een bootje zonder zeil Werd zichtbaar de nagel in het kruis Bracht God zijn kinderen thuis Nu zijn we dankbaar en blij Voor jou, voor hem, voor mij Dat we samen verder mogen gaan Want we laten ons op Gods liefde voorstaan

Zo soms zijn er van die momenten dat je opeens denkt en nu moet ik iets schrijven, dit is er zo een. Ik ben de laatste paar dagen niet echt op dreef, het wil allemaal niet zo. Zal wel komen omdat het weer niet helemaal mee zit en omdat het lichaam niet helemaal mee wil werken. Maar goed, ik denk wel om anderen en dat vind ik net zo belangrijk. Want wat je geeft, dat krijg je meestal ook wel weer terug. Dat bleek vandaag ook maar weer Heerlijk dat er op deze manier ook om mij gedacht wordt, waardoor ik me op zo'n moment ook gewaardeerd voel en eventjes weer heel prettig. Vandaag is ook de dag dat mijn nichtje jarig is. Het nichtje waar ik een naam dicht voor schreef. Het eerste kindje waarvoor ik een gedicht schreef, naast de gedichten over en voor mijn kinderen. Wat is het dan heerlijk om in een beetje een trieste bui een foto voorbij te mogen zien komen van dit meisje, een foto waarop ze straalt. Man dan voel je je even weer helemaal happy en blij. Eigenlijk zouden deze moment...

Toen ik gistermorgen door het dorp liep En iedereen goedemorgen toe riep Betrok mij een raar gevoel Een beklemmend raar idee Ik bedacht hier loop ik nu al een tijdje mee Waarom gaat iedereen zijn eigen weg Terwijl ik toch gewoon goedemorgen zeg Waarom ga jij naar links en ik naar rechts Waarom gaan we niet gezamenlijk op Hebben we soms allemaal een bord voor onze kop? Of komt dit nog van vroeger uit Zodat nu iedereen zijn eigen kerkklok uit? In plaats van gezamenlijk sterk te staan Lopen we dus liever ieder langs eigen spoor en baan Dat is dus het rare gevoel Snap je wat ik bedoel? We zijn allemaal onderweg Zijn allemaal op zoek naar het ultieme doel Maar missen allemaal voor open doel Ja ook ik doe daaraan mee, Soms zelfs in een heel erg mooie één twee Misschien moeten we van elkaar gaan leren In plaats van elkaar beconcurreren Zodat we eindelijk één front gaan vormen Hoe dan de storm ook moge woeden HIJ zal ons daar dan voor behoeden Misschien als ik deze week nog eens door ...

Ik ben geen politicus, geen zendeling of een groot dichter of schrijver,  maar ik ben wel gewoon mens. En omdat ik dat ben schaam ik mij diep voor de discussie welke is ontstaan in de afgelopen dagen. Want iedereen is het met elkaar eens dat de vrijheid van meningsuiting en van geloofsovertuiging de eerste rechten van de mens zijn. Maar vervolgens is er een steeds groter worden groep die vindt dat geloofsovertuiging niet langer tot de vrijheid van de mens behoord. En wat de doet de groep die daarin wordt aangevallen? Die gaan dingen doen, die zo zeggen zij gerechtvaardigd worden door hun geloof, die een nog hardere afkeer brengen van het geloof. Maar ondertussen verwacht iedereen wel van elkaar dat ze respecteert worden zoals ze zijn, dat gewaardeerd moeten worden omdat ze een geloof hebben, of omdat ze juist in niet iets geloven wat groter is dan zij. Hoe houdt je dit vol? Hoelang gaat dit nog verder op deze wijze? Natuurlijk komt mijn schrijven voort uit de discussie die nu is ...

De dagen buiten zijn donker, koud en kil De dagen binnen zijn eenzaam en stil Alleen met m'n verdriet Alleen zodat niemand het ziet Verdriet en pijn Ze kunnen soms heel erg aanwezig zijn Dan ben je koud, eenzaam en alleen Je leven voelt dan als die donkere, zware steen Dan heb je er geen zin meer in Want dan heeft het leven toch geen enkele zin! Waar vindt je dan de kracht om door te gaan? De kracht om samen met iedereen vooraan te staan? Moet je eerst lopen klagen? Eerst bij iedereen om aandacht lopen vragen? Of ken je iemand die je ziet Die je helpt met weemoed en verdriet? Die je uit de put omhoog helpt? Die je stromende tranen stelpt? Ik weet wel zo Iemand Voor de meeste mensen is het niemand Voor mij is het mijn bron van rust Die mijn onrustig geweten altijd sust. Ik ken Hem niet zo goed Omdat ik zo vaak niets van Hem hebben moet Maar Hij is juist nu het lichtend licht Mijn reden dat ik zo vaak dicht Nog altijd is het buiten donker, koud en stil De huiskamer is nog stee...

Kerst Kindje in de kribbe Vrede op aarde Tenmiste dat zou het moeten zijn Kerst Boom met lichtjes Gezelligheid in huis Tenminste dat zou het moeten zijn Kerst Licht voor de wereld Terwijl er duisternis heerst  Tenmiste dat zou het moeten zijn  Kerst Eten, drinken vrolijk zijn Met familie en vrienden om je heen Tenminste dat zou het kunnen zijn Kerst Iedereen heeft er iets mee Tenminste zo lijkt het te zijn Kerst Wat denk jij? Kerst Wat doe jij? Kerst Wat vier jij?

Ik heb vanavond gekeken naar de film "boychoir" en moet eerlijk bekennen dat ik best wel een beetje onder de indruk ben van datgene wat de film zegt en probeert te vertellen. Zonder de plot van het verhaal te willen vertellen, kan ik wel vertellen waar de film over gaat. Een jongen (Stet) groeit in een achterstandswijk op voor galg en rat en verliest zijn moeder waarmee hij alleen woont. Zijn vader is niet in beeld. Doordat zijn moeder een dodelijk ongeval krijgt wordt hij in op een kostschool geplaatst. Hier op deze school leert hij zijn talent kennen. Dat is de de inleiding op de film, nogmaals ik wil niet de plot vertellen omdat ik van mening ben dat jij als lezer de film zelf moet gaan kijken. Maar wat ik wel wil vertellen is dat de film je uiteindelijk, althans dat heeft ze bij mij gedaan, je wel laat nadenken over je eigen talent. Wat is je talent? Gebruik je het? Of gooi je het weg? Neem je de kansen om je talent te gebruiken waar? Ik ben nu tijdens dit schrijven no...