Mijn columns en gedachten

Ik merk aan mijzelf dat ik weer toe ben aan het schrijven van een column. Alleen heb ik zoals gewoonlijk aan het begin van de column geen idee waar het over moet gaan. Ik weet alleen dat er in mijn hoofd iets zit wat blokkeert en waardoor ik moet gaan schrijven. Dat het vast zit in mijn hoofd is ook te merken aan de muziek die vanavond werd gedraaid... De eerste muziek was "Songs of Praise" van de BBC en daarna is de radio een klein poosje op klassiek komen te staan. Nadat de cd klaar was is de marsmuziek opgekomen, die is zo heerlijk rustgevend, en deze staat nu nog op. Ik hoor het en neurie mee, en kijk af en toe naar de plaatjes die ze erbij hebben gezocht en krijg een glimlach op m'n gezicht. Ik hou geniet met volle teugen. Bij de muziek hoort een goed glas whiskey, en deze staat dan ook voor mij, en ik nip algedurig na een paar zinnen hieraan. En zo heb ik een begin gemaakt met deze column, maar nog steeds geen idee. Zal ik het gaan hebben over de blokkade in mijn ho...

Ach hoe krachtig Ach hoe prachtig Zijn de dagen die ik krijg Soms eens regen Dan weer zon Het zijn de dagen die ik heb gekregen 'k wilde dat het altijd zo zijn kon. Maar ik weet dat het niet kan En heel eerlijk? Daar baal ik van Want het was zo leuk vandaag En gisteren was het ook al zo fijn Waarom kan het niet alle dagen zo zijn Want dat zou ik willen zo graag. Maar heel stilletjes bekruipt mij nu de angst Dat het allemaal voorbij zal gaan Dat het niet heeft bestaan Dat ik dadelijk alleen verder moet gaan Maar gelukkig is daar dan de rust De vertrouwde arm om mijn schouder Van de Ene ouder Die mij nooit zal laten gaan En mij duidelijk laat weten Ik? Ik ben je nooit vergeten!! Nu zit nog steeds alleen Wetende dat het morgen weer dag zal zijn!!

al mijn zorgen, angsten, pijn en verdriet het gaat er om dat niet iedereen ze ziet als ik ze je niet vertel bestaan ze niet ach hoe goed je mij ook kent en hoe dikwijls je mij ook hebt verwent stil zijn? waarom? stil zijn vind ik maar heel dom maar straks zal ik vast zeggen en hoef jij het me niet uit te leggen dat het dom en onverstandig was nu schrijf en denk ik dit terwijl ik buiten zit en overdenk hoe het straks zal zijn vind ik het daar ook wel fijn? of ben ik nog eenzaam, angstig en verwart en krop ik alles op in mijn pijnlijk hart en stap ik liever terug in het zwarte gat? alles het zo zou gaan dan zou ik niet meer willen bestaan dan wilde ik hier heel erg gauw vandaan gelukkig is er één die anders besloot en mij optrok uit de goot die mij liefde en vertrouwen bood nu kan ik rustig slapen gaan wetend dat de HEER om mij heen zal staan en mij beschermen zal indien ik opnieuw in oude dingen verval  Bovenstaande is zoals ik ben, zoals ik wil z...

Hoe weinig kon mijn hart vermoeden wat de reacties waren op het vorig epistel wat ik schreef.  Nu is het natuurlijk zo dat het de columnist zijn bedoeling is om prikkelend te zijn. Hij wil graag een discussie op gang  brengen met zijn schrijven. Maar als ik het dan persoonlijk maak kan ik natuurlijk op reactie wachten. En ik ben heel eerlijk dat de ontvangen reacties mij goed hebben gedaan, maar ook tot nadenken hebben gezet. Dit laatste doe ik, beter deed ik, zojuist ook. Ik werd met weemoed bevangen toen ik dacht aan de zomervakantie. Die zomervakantie die altijd op het juiste moment komt. Die altijd de rust brengt in een periode van stress en alles moet nog even af. Die zomervakantie daar dacht ik aan. Ook moest ik denken aan het feit dat mensen in deze periode er maar vanuit gaan dat iedereen maar naar het buitenland op vakantie gaat. Want de standaard vraag voor de vakantie is: "En waar ging je ook alweer heen? "  Zouden ze wel eens hebben nagedacht dat het voor s...

Weet je wat het is? Ik ben een heel raar mens. En nu niet gauw zeggen ja dat wisten we al, want dat weet ik inderdaad ook wel. Maar ik bedoel in dit geval met raar dat ik door de gekste dingen geraakt kan worden. Neem nou het feit dat vandaag (24/6) Thé Lau is overleden aan de gevolgen van de kanker die hij had, anzich doet het me niet zoveel maar als ik de liedjes terug luister... Dan heb ik het toch best wel moeilijk. Dan heb ik moeite om mijn tranen niet te laten gaan. Luister maar naar het liedje wat hij samen met Lange Frans zingt (https://www.youtube.com/watch?v=F0MN37gjHAs ) en ook als hij in hetzelfde programma met Jacqueline Govaert zingt ( https://www.youtube.com/watch?v=EcbuKZZJOAc ) heb ik het knap moeilijk. En als de liedjes zijn afgelopen en de teksten ervan tot me doordringt, houd ik het moeilijk. Dan weet ik mezelf helemaal geen raad te geven. Dan wil ik fietsen om weer leeg te worden, maar dan wil ook niet fietsen omdat ik mn meisjes niet alleen wil laten. Dan wil i...

Laat ik beginnen met het zeggen dat het schrijven van een column door een columnist niet gemakkelijk moet zijn in mijn ogen. Als ik er over nadenk hoelang het duurt voordat er bij mij een fatsoenlijk column uit de pen, of tegenwoordig van het toetsenbord komt rollen, dan moet zij wel vol inspiratie zitten. Want ze moeten immers dagelijks of wekelijks hun schrijven inleveren en het moet ook nog boeiend zijn voor de lezers. Het moet dus ergens over gaan, en daar wringt nu net de schoen bij mij. Er moet bij mij zoveel gebeuren of gebeurd zijn wil ik weer column kunnen schrijven of beter gezegd kunnen tikken, dat het bijna onmogelijk is om zoiets wekelijks, laat staan dagelijks te schrijven. Ik zeg gelukkig ben ik geen columnist. Al moet ik zeggen dat ik de titel wel een lange periode heb mogen dragen. En in die periode schreef ik ook regelmatig een column over van alles en nog wat. Vaak over de dagelijkse dingen en dit relateerde ik dan het geloof. De reden hiervoor was dat in de  f...

Ik heb geen idee wat er aan de hand is maar ik heb een gevoel over mij heen gekregen die me down en lustloos maakt, maar tegelijk ook springerig en druk. En dat allemaal terwijl ik de laatste tijd zo rustig ben geworden. Zo rustig dat zelfs mijn omgeving het opmerkt dat ik zoveel rustiger ben geworden. Waar dan nu het gevoel vandaan komt? Ik heb echt geen enkel idee. Zou het komen vanwege het weer? Het telkens wisselende weer. Dan regen dan zonneschijn. Dan weer wind en dan weer windstil? Nogmaals ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het opvallend vind dat het met mijzelf zo goed gaat, en dat mag ook wel eens gezegd worden. Want ik ben het helemaal niet gewend dat mensen zeggen dat het zo goed gaat, dat ik zo rustig ben. Dat ze niet weten hoe ze met deze persoon om moeten gaan. Ik word er wel een beetje verlegen van. Vanmorgen of beter aan het einde van morgen en het begin van de middag bij Jo op de bank in de rustruimte op de vijfde van CP, kwam dat gevoel ineens. EN zag ik...