Het einde van het perron

Met het gevaar dat het verkeerd uitgelegd gaat worden ben ik deze keer begonnen aan deze blog. Ik heb namelijk het gevoel dat ik aan beland ben op het einde van het perron. De trein is even terug al gestopt. Ben uit gestapt en heb de laatste meters per voet afgelegd. Uiteindelijk ging dit niet zo snel als toen ik in de trein zat, maar ben er wel gekomen. Nu sta ik op het het randje van het perron en staar. Staar in de leegte die ik voor mij zie. Er liggen rails maar er rijden geen treinen. Achter mij is het een drukte van belang, mensen die in en ut de treinen springen die aankomen en vertrekken. Maar ik zie ze niet rijden. Er komt geen trein achterop of voorbij, het is stil voor mij uit.

Is dit nu het einde van mijn carrière? Ben ik nu klaar? Is er geen nieuwe uitdaging?

Ik heb afgelopen weekend net een droom uitgesproken tegen de jongste, en nu zie ik mijzelf hier staan. Beetje dubbelop. Ik hoor geweldige muziek voorbijkomen op GNR en op SevenFM, maar het heeft deze keren geen invloed op mijn gesteldheid. Het gekke is dat ik ook niet van het perron af wil. Heb niet de drang om vanaf het perron te gaan. Heb niet de drive om zelfstandig langs het spoor te lopen. Het is of het lichaam en de geest momenteel alleen mee wil op een trein. Een trein waar iedereen mee gaat, en die zonder al teveel moeite op het bestemming komt. Uitstappen en op de volgende stappen, zonder dat je ook maar iets hoeft te doen. 

Ben je dan uitgeblust? Of toe aan vakantie?

Geen idee wat het precies is, maar dat ik er van baal lijkt me duidelijk. Gelukkig  maak ik wel af waar ik aan ben begonnen.

Gloort er dan helemaal niets aan de horizon? Jawel hoor. De vogels fluiten, de lucht wordt weer mooi blauw, de zon neemt weer haar kans om te gaan schijnen, en de wind zorgt ervoor dat alle grijze wolken worden vervangen door witte schapenwolkjes. Het geeft me net genoeg energie om door te willen gaan. Om door te bouwen aan het perron. Door te bouwen zodat ik niet langer aan het einde sta te staren, maar een toekomst heb. 

Ik hoor je vragen, wil je niet liever met de trein dan? Nee ik wil het zelf doen. Het is makkelijk hoor, niets anders te hoeven doen dan in en uit stappen, maar ik krijg liever vieze handen. Wil graag zelf bepalen waar ik heen ga. Dat dit niet altijd even makkelijk is, en dat je hierdoor af en toe staat te staren aan het einde van het perron dat is dan maar zo.

We gaan beginnen met bouwen, maar daarvoor moet eerst het huidige einde worden afgebroken. Ik doe mijn best, maar sta momenteel nog niet heel hard te trappelen om te beginnen. Wil nog even staren in de verte. Luisteren naar de vogels, genieten van de wind die in de lucht de wolken haar mooiste vormen geeft. Nog even genieten van de zonnestralen die mij verwarmen. Nog even want ik kan nu genieten van het even stilstaan aan het einde van het perron. Want ik weet dat deze verder gaat, en dat de trein straks weer later kan remmen om stil te staan. Dat mijn wandeling en werken nog niet ten einde zijn.