Doorgaan naar hoofdcontent

De krimpregio

Ik las vanmorgen in de krant dat Liane den Haan van voorheen 50+ van mening was dat het UMCG helemaal niet in beeld zou hoeven zijn voor de kinderhart chirurgie. De reden? Groningen is een krimpregio, het is nu eenmaal zo dat er meer mensen in de randstad wonen. Mijn gedachten nadat ik dit had gelezen, laten zich bijna raden denk ik.  Het wordt tijd dat dit soort mensen het besef gaan krijgen dat zij al jaren worden verwarmt door het gas wat uit de door hen benoemde krimpregio komt. Dat zij dus zichzelf geen vertegenwoordiger noemen van de Nederlanders die die in Groningen wonen. Want immers het is een krimpregio. Deze dame is een stereotype mens die denkt dat buiten Utrecht en Almere geen Nederland meer is. Dat Nederland bestaat uit Noord- en Zuid Holland. Met andere woorden, Nederland is weer Holland van de 17e eeuw.

Overigens begon eind 17e eeuw de ommekeer in Groningen. Het was Groningen wat zich in 1672 niet overgaf aan "Bommen Berend". En zich ook niet verschool achter water. Het was Groningen dat de Hollanders de moed gaf om zich ook weer te gaan verzetten. Misschien zijn er nog wel meer voorbeelden maar ik noem deze omdat hierover net een documentaire / serie op televisie is geweest. Hier had deze dame dus nog veel van kunnen leren.

Door de opmerking van deze volksvertegenwoordiger wordt het mij ook duidelijk waarom er weer nagedacht is geweest over het sluiten van de kazerne in Assen. Waarom de er in ter Apel een opvangcentrum is geplaatst geworden. Waarom er geen geld naar Groningen hoeft als compensatie voor de aardbevingen. Het ligt immers buiten Utrecht / Almere. Hier wonen amper mensen, dus niets bouwen en in stand houden. Maar wel genoeg ruimte om mensen die van buiten komen op te vangen. Dan zien ze ze in de randstad immers niet. Ik snap dit niet. Wat ging er mis tijdens de Topo lessen van mevrouw in haar lagere schooltijd? Waar ging het mis tijdens de aardrijkskunde lessen op het middelbaar onderwijs? Om er toch nog een opmerking aan te weiden, in dezelfde als waar ik het bericht vanmorgen in las, las ik nog niet zolang geleden dat mensen uit de randstad juist naar Groningen trokken omdat ze daar de ruimte vonden die ze in de randstad misten. Dat ze juist naar buiten de randstad trokken omdat ze graag op de ruimte willen wonen. Misschien moet mevrouw zicht toch nog iets beter inlezen.

Overigens is het beeld wat ik nu schets van mevrouw den Haan ook van toepassing op veel meer volks vertegenwoordigers daar in Den Haag. De afstand Den Haag - Groningen is verder dan Groningen - Den Haag. Dus ben ik voorstander van een parlement per provincie. Waarbij men alleen samenkomt als het gaat over het lands belang. De overige beslissingen worden genomen in de provincie. Immers heeft men daar de kennis van de regio. Daarmee leg je de macht en erkenning  gewoon weer terug op de plaats waar het hoort. En wil je hier komen wonen? Prima dan ook hier werken, en hier het geld uitgeven.

Nadeel kan worden dat de landelijke taken die de overheid hier heeft belegd hier weggaan. Maar de mensen zullen blijven dus de kennis ook.

Weet je ik kan zo heerlijk dagdromen over dit soort zaken, dus ik kan beter weer wakker worden. Zorgen dat ik mevrouw en haar collega's uitnodig om te hier te komen en te laten zien dat wij helemaal geen krimpregio zijn, maar dat we een krimpregio gemaakt worden. Laten zien dat er wel degelijk gewoon mensen wonen buiten Utrecht / Almere. 

Maar om toch nog even te dromen, misschien is het wel een idee om deze mevrouw uit het parlement te stemmen en er voor te zorgen dat er een noordeling voor terugkomt. Iemand die wel voor onze belangen op wil komen.

Maar goed ik ben weer wakker. Het werkt en de andere taken wachten weer. Weet dat ik in ieder geval in Groningen woon, en dat ik daar behoorlijk trots op ben. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...