partir c'est mourir un peu

Is Frans, hetgeen letterlijk betekend 'weggaan dat is een beetje sterven' Ook heeft het de betekenis: 'het is héél moeilijk om afscheid te nemen' Het is een citaat van de Franse dichter Edmont Haraucourt (1857-1941), het is de eerste regel van het gedicht Rondel de l'Adieu (1891). Voluit luidt de eerste strofe: "Partir c'est mourir un peu, C'est mourir à ce que l'on aime: On laisse un peu de soi-même En toute heure et dans tout lieu. Wat letterlijk betekend 'Weggaan is een beetje sterven, Dat is sterven aan wat men liefheeft. Men verliest een beetje van zichzelf in ieder uur en op elke plek'.

Zo voelt het voor velen van ons inderdaad als we afscheid moeten nemen van een geliefde. Maar velen van ons voelen dit ook als een dierbare collega besluit om iets anders te gaan doen. Niet langer in de buurt is en soms is de afstand klein, maar toch zal het verwateren. Daarmee sterft de binding en sterft er een klein beetje van jezelf. Niet elk afscheid van een collega is zo, er zijn ook momenten dan speelt dit helemaal niet dan is het gewoon goed en klaar. Niet elk afscheid nemen van iemand is zo zwaar dat jezelf een klein beetje sterft maar toch blijft afscheid nemen een klein beetje sterven.

En als ik nu ga? Wat dan? Als ik nu niet meer maandelijks een blogje schrijf? Of niet meer langskom? Zou je dit dan ook voelen als een klein beetje sterven? Of ben ik niet dierbaar genoeg? Of heb ik niet genoeg mijn best gedaan je gevoelens te beschrijven? Is het gewoon als ik er niet meer zou zijn? Het kort door de bocht gesteld; Is mijn zijn voldoende om bij mijn afscheid een klein beetje te sterven? Ik denk dat deze vragen voor jou als lezer makkelijker te beantwoorden zijn dan voor mijzelf. Ik ben er namelijk wel uit. Ik vind mijzelf klein en niet noemenswaardig genoeg om lang bij stil te staan. Wat heb ik nou gepresteerd? En wat laat ik nou achter? De dichtbundel? Ach dat kan iedereen. De blogs die ik schrijf en heb geschreven? Ach je als wilt kan jij dat ook. Dus neeh ik ben er wel uit.

Afscheid nemen is een beetje sterven. Gelukkig maar dat het een beetje is anders waren velen van ons ondertussen gestorven vanwege het vele afscheid wat ze hebben moeten nemen. Maar deze mensen zijn wel heel sterk, want ze hebben de herinneringen aan de mensen waarvan ze afscheid hebben moeten nemen. Ze hebben nog steeds de wetenschap aan hen die ze hebben uitgezwaaid. Dus afscheid nemen is een beetje sterven voor hen, maar ook weer een beetje leven terug krijgen. Misschien is dat wel de kracht van afscheid nemen. De herinnering hoog houden aan hen van wie wij afscheid nemen in werk of leven. En staat de opmerking afscheid nemen is een beetje sterven juist haaks op datgene wat er gebeurd. Natuurlijk bij een onverwacht overlijden, of bij het afscheid nemen van een een geliefde gaat er ook een beetje van jezelf verloren, maar er komt ook een herinnering vast te liggen. Er wordt iets gepland dat zorgt dat de persoon niet vergeten wordt. 

Afscheid nemen is dus niet alleen een klein beetje sterven, maar ook een beetje planten. Planten van herinneringen in je geheugen, zodat je af en toe met liefde terug mag denken aan degene van wie je afscheid hebt genomen. En dat zal bij een sterven een andere herinnering zijn dan bij het afscheid van een collega, maar in beide gevallen zal er een herinnering geplant worden.

Ik vermoed dat ik nog vele malen een afscheid mee zal maken. En dat ik op het moment van sterven een bos aan herinneringen in mijn hoofd heb. Maar ik ben zeker data wanneer ik afscheid neem dat er toch ook mensen zullen zijn die zich mij zullen herinneren. Dat ik toch meer heb achtergelaten dan dat ik mijzelf nu toedenk. 

En jij? Heb je vele herinneringen? Bedenk dan dat je vele malen afscheid hebt genomen, en dus al vele malen een klein beetje bent gestorven, maar net zo vaak al herinneringen hebt geplant waardoor je de persoon nog steeds kent.