De aandrang om iets te schrijven is er wel, dit vanwege het tijdsbestek waar binnen ik iets wil schrijven, maar een onderwerp heeft zich nog niet aangediend. Want ik wil absoluut me niet gaan mengen in de discussie over donkere en blanke mensen die een rol spelen. Ik wil me absoluut niet gaan mengen in de discussie of er nu wel of niet iets moet gebeuren m.b.t. stikstof. Is het er überhaupt? En ik wil me zeker niet gaan mengen over die andere discussie, die over die zwarte grond die niet goed genoeg meer zou zijn. Nee ik wil iets schrijven over andere dingen. Maar wat?
Zou het kunnen hebben over het feit dat je zo erg moet wennen als je kind weer thuis komt wonen nadat het de deur is gegaan. Ik zou iets kunnen schrijven over de dingen waar je tegen aan loopt als je een beperking in je hersenen hebt die niet voor iedereen zichtbaar is. Maar ik zou het ook kunnen hebben over het telkens opnieuw moeten beginnen terwijl je denkt dat je al zo ver bent gekomen. Allemaal onderwerpen die mijn interesse wel hebben, maar waar ik denk ik niet geheel zonder kleerscheuren af kom. En ik weet niet of ik dat er momenteel voor over heb.
Al met al is dit al een halve blog geworden over de onzekerheden waar ik mee rond kan lopen. Over de dingen die in mijn hoofd spelen zonder dat heel veel mensen hier vanaf weten. Best wel grappig is dat eigenlijk. Je begint met typen en de woorden komen zomaar op papier. Je bedenkt iets in je hoofd en je vingers schieten over het toetsenbord heen. Woorden die een betekenis hebben, maar eigenlijk ook heel leeg zijn. Ik hou d'r eigenlijk wel van, bedenk ik mij nu. Want eigenlijk zijn dit soort blogs gesprekken met mezelf. Gesprekken die ik niet kan voeren met een ander, maar waar ik een ander door het plaatsen wel deelgenoot van maak. En soms vinden ze dat leuk, en soms kunnen ze er helemaal niets mee.
Best wel grappig eigenlijk dat je met dit soort dingen eerst een gesprek met jezelf voert, daarna een gesprek met een ander kan voeren zonder dat je bij bent om uiteindelijk echt met iemand in gesprek te komen. Hoe meer ik hierover nadenk hoe meer ik er van overtuigd raak dat dit in mijn geval meestal helpt. Het helpt me van de problemen die in m'n hoofd spelen af te komen. Het helpt me doordat ik het deel, en er oplossingen worden geboden (soms). En het is fijn om met gelijkgestemden in contact te komen. Ja ik hou d'r van.
Dus trek ik nu de conclusie dat jullie als lezer(s) mijn vrienden, collega's, therapeuten en dokters kunnen zijn. Maar tegelijk ook mijn ergste vijand en mijn diepste valkuil. En juist dit laatste laat ij typen en schrijven wat ik doe. Bedankt voor je reacties, bedankt voor je zijn en bedankt dat je soms gewoon stil bent.
Nu zijn we 5 minuten verder en heb ik weer een blog geschreven. Een open en eerlijk stukje tekst, waarvan ik hoop dat het land en kan bijdragen aan een verbeterde relatie. Aan een open mind en een eerlijk gevoel. Aan een nieuwe wereld maar ook weer niet. Ik hoop gewoon dat het iets kan bijdragen aan je gevoel. Fijne dag en tot...?
Zou het kunnen hebben over het feit dat je zo erg moet wennen als je kind weer thuis komt wonen nadat het de deur is gegaan. Ik zou iets kunnen schrijven over de dingen waar je tegen aan loopt als je een beperking in je hersenen hebt die niet voor iedereen zichtbaar is. Maar ik zou het ook kunnen hebben over het telkens opnieuw moeten beginnen terwijl je denkt dat je al zo ver bent gekomen. Allemaal onderwerpen die mijn interesse wel hebben, maar waar ik denk ik niet geheel zonder kleerscheuren af kom. En ik weet niet of ik dat er momenteel voor over heb.
Al met al is dit al een halve blog geworden over de onzekerheden waar ik mee rond kan lopen. Over de dingen die in mijn hoofd spelen zonder dat heel veel mensen hier vanaf weten. Best wel grappig is dat eigenlijk. Je begint met typen en de woorden komen zomaar op papier. Je bedenkt iets in je hoofd en je vingers schieten over het toetsenbord heen. Woorden die een betekenis hebben, maar eigenlijk ook heel leeg zijn. Ik hou d'r eigenlijk wel van, bedenk ik mij nu. Want eigenlijk zijn dit soort blogs gesprekken met mezelf. Gesprekken die ik niet kan voeren met een ander, maar waar ik een ander door het plaatsen wel deelgenoot van maak. En soms vinden ze dat leuk, en soms kunnen ze er helemaal niets mee.
Best wel grappig eigenlijk dat je met dit soort dingen eerst een gesprek met jezelf voert, daarna een gesprek met een ander kan voeren zonder dat je bij bent om uiteindelijk echt met iemand in gesprek te komen. Hoe meer ik hierover nadenk hoe meer ik er van overtuigd raak dat dit in mijn geval meestal helpt. Het helpt me van de problemen die in m'n hoofd spelen af te komen. Het helpt me doordat ik het deel, en er oplossingen worden geboden (soms). En het is fijn om met gelijkgestemden in contact te komen. Ja ik hou d'r van.
Dus trek ik nu de conclusie dat jullie als lezer(s) mijn vrienden, collega's, therapeuten en dokters kunnen zijn. Maar tegelijk ook mijn ergste vijand en mijn diepste valkuil. En juist dit laatste laat ij typen en schrijven wat ik doe. Bedankt voor je reacties, bedankt voor je zijn en bedankt dat je soms gewoon stil bent.
Nu zijn we 5 minuten verder en heb ik weer een blog geschreven. Een open en eerlijk stukje tekst, waarvan ik hoop dat het land en kan bijdragen aan een verbeterde relatie. Aan een open mind en een eerlijk gevoel. Aan een nieuwe wereld maar ook weer niet. Ik hoop gewoon dat het iets kan bijdragen aan je gevoel. Fijne dag en tot...?
Reacties
Een reactie posten