Doorgaan naar hoofdcontent

De wereld kerngezond?

Om een liedtekst een klein beetje uit het verband te trekken: "Mijn leven is totaal ontwricht, gisteren hoorde ik dit nieuwsbericht de koopkracht stijgt"
Het klinkt gek, maar mijn gedachten waren echt ontwricht. Hoe kun je nou zeggen dat de koopkracht stijgt als er alleen maar stijgingen in de kosten worden gemeld? De BTW gaat omhoog, de premie voor de zorgverzekering gaat stijgen. De kosten voor je dagelijkse boodschappen stijgen omdat er onvoldoende geoogst is kunnen worden. De energie rekening stijgt, moet ik nog doorgaan? Denk het niet. En de lonen? Die stijgen niet met al deze kosten mee, neeh ze blijven gelijk of stijgen een heel klein beetje.

Het meest vervelende aan deze situatie is dat we er niets aan kunnen doen. We hebben als gegoede burgers en harde werkers geen opties om de bestuurders aan te pakken. Ja ik weet het er zijn verkiezingen, maar dat is lood om oud ijzer. Want de een pakt je zo, en de ander op een andere manier. Neeh we zitten gewoonweg vast. Bovendien hebben we dit jaar een heerlijke zomer gehad, en ook de nazomer is tot op heden geweldig te noemen, maar dat zorgt ook voor een duurder aankomend jaar.


Over dit laatste kunnen we heel veel zeggen, want eigenlijk hebben we die dure producten een beetje aan onszelf te danken. Immers te kleine tomaten mogen niet in de winkel liggen. De te korte komkommers komen er ook niet in, en die minder dikke aardbeien zijn we ook niet van plan om zoveel voor te betalen. Dan hebben we het nog  niet gehad over de aardappel. Door onze heerlijke zomer vallen deze kleiner uit dan we gewoon zijn, waardoor de frieten in de cafetaria duurder worden, en uiteraard ook de frieten die we in de winkel kopen.


Nu ik bovenstaande heb geschreven en nagelezen bedenk ik me dat het wel een erg negatief stukje geworden is. Een klaagzang op iets wat misschien best wel eens mee kan vallen. Wat dat betreft moeten we misschien iets minder klagen en positief gaan denken over de toekomst. Denken aan alle goede dingen in ons leven.  Ik wil heel graag, en ik zoek nu naar een liedtekst die me daarin helpt deze blog op eenzelfde wijze af te sluiten als ik hem ben begonnen.


Ik denk dat ik maar bij hetzelfde lied blijf als uit de opening. Want daar staat nog een mooie strofe in: "Wij keken met omfloerste blik, nog maar voortdurend naar de grond, nu is tot onze grote schrik de hele wereld kerngezond."
Een mooie gedachte die wereld kerngezond. Een mooi idee om af te sluiten. Positief. Geen kwade gedachten over de toekomst maar de schrik dat de wereld kerngezond is.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...