Doorgaan naar hoofdcontent

Buiten in de tuin

Het fijne aan een vroege vogel zijn is dat je dingen op een andere manier ziet dan dat anderen zien. Je ziet en hoort vogels fluiten op manier die je tot vrolijkheid stemmen. Ze ziet de natuur ontwaken op een manier dat het prettig is. Je kunt buiten zitten en genieten van de kleine dingen om je heen en nog tijd over hebben om dit soort dingen te overdenken. Ik vind het heerlijk buiten.
Nu ben ik mij er terdege van bewust dat ik niet altijd zo vroeg ben. Als het aan mij lag dan lag ik nog heerlijk in mijn bed, maar nu ik er toch ben... Ik zie de zon stijgen. Het raam van de deur weerkaatst de stralen en ik merk dat deze steeds hoger komen in mijn ogen beginnen te schijnen. Aparte gewaarwording.
Ik ken wel het idee van de ondergaande zon, maar heb nog nooit zo sterk de opkomende zon gemerkt. Wat een heerlijkheid om buiten te zijn.


Wij kochten voor een aantal weken terug een lounge zet, ja ja wij gaan ook mee in de vaart der volkeren. Maar ik had niet kunnen vermoeden dat het mij zoveel plezier zou geven. Ik denk dat ik nog nooit zoveel en zo vaak buiten heb gezeten. Genieten. Beetje kijken, beetje luisteren. Echt genieten dat buiten zitten. Ondertussen is de zon alweer hoger geklommen en weerkaatst het raam van de deur haar licht nu bijna volledig in mijn oog. Een stijgende lijn die opkomende zon.


Hoe langer ik buiten ben hoe meer dingen ik hoor, ondanks het feit dat ik ook mijn best doe om de radio te horen. Ik heb namelijk één van de boxen naar buiten gebracht. Een vrachtauto, een auto, een merel, een scholekster, een spreeuw de buurvrouw die alweer heel vroeg buiten bezig is in haar tuin. Een kraai laat weten dat hij er in, ook meneer duif wil aandacht. De bus? Hé de bus? Die is te laat. Jammer dat er geen vogels in de tuin bezig zijn momenteel, want dat is ook geweldig om te zien. Een paar mussen die elkaar achterna vliegen. Door bomen, struiken, om vervolgens naast elkaar op de schutting plaats te nemen. Man wat een heerlijkheid om buiten te zijn.


Buiten zijn, geeft de vrijheid die je nodig kunt zijn om de energie van de dag te krijgen. Om door te kunnen gaan. Als ik nu kijk naar de weerkaatsing van de lichtstralen van de zon, dan heeft deze haar stijgende lijn nog steeds te pakken. Ze is uit mijn gezicht, en heeft de deur bijna verlaten. Ze klimt al hoger in haar stijgende lijn. Eigenlijk als je het goed bekijkt laat de zon zien wat een mensen leven is en kan zijn. Een stijgende en een dalende lijn, maar hoe laag ook gekomen, je klimt altijd weer omhoog.

Wat een heerlijkheid buiten in de tuin zitten, luisteren en kijken naar de natuur om ons heen. Leren kijken naar wat ons is gegeven om te leren. Geniet ervan als je naar buiten gaat.

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

Verlichting

Ken je dat gevoel dat de verlichting van andere auto's altijd verkeerd staat? Gistermorgen in mijn reis naar het verre kantoor, ik heb er immers twee, leek het alsof ze allemaal in mijn gezicht schenen. Man wat zijn die lampen fel. En die halogeen lampen helemaal. Gelukkig zijn er her en der hoge middenbermen of bomen waardoor je er iets minder last van hebt. Maar het was in deze rit dat ik de mij inhalende auto's vergeleek met mijn gedachten stroom, maar ook met mijn leven. En dan met name mijn positie in de maatschappij. Hoe dat kwam? Wel ik houd mij 's morgens keurig aan de geldende snelheid, helemaal omdat ik toch last heb van die eerder genoemde lampen. Met de auto op cruise control heb ik één ding minder om mee bezig te zijn, en kan ik gewoon door. Maar goed ik dwaal af, ik rijd dus met een constante snelheid en word telkens ingehaald. En bijna constante stroom van auto's die mij voorbij schiet. Sommige van hen zie ik een aantal minuten later weer voor mij opduike...