Doorgaan naar hoofdcontent

Zoals ik ben

Hoe herkenbaar het verhaal hieronder voor een blogger zoals ik ben. Misschien zelfs wel voor de persoon die ik ben. Maar wat verschrikkelijk heerlijk dat er dit soort verhalen zijn.

==============================================================

De eekhoorn zat op de tak voor zijn deur en voelde zich moedeloos. Het was een eigenaardig gevoel dat hij wel vaker had als het slecht weer was of als er een hele dag niemand toevallig langskwam. De mier had hem verteld dat dat gevoel moedeloosheid heette.

Het was een grijze dag en de eekhoorn kon maar niet besluiten om naar binnen te gaan. Hij pakte een stuk berkenschors dat naast zijn deur lag en begon zomaar een brief te schrijven. ‘Beste’ schreef hij. Toen stopte hij. Beste wie? dacht hij. Hij kon niemand bedenken. Hij zuchtte en schreef verder. Beste, Ik wou dat ik eens Meer schreef hij niet. Dat heb ik altijd als ik me moedeloos voel, dacht hij. Dan weet ik niet wat ik wil.

Er stak een klein briesje op dat de brief uit zijn handen blies en tussen de bomen door weg liet waaien. De eekhoorn zuchtte opnieuw. De lucht werd zwart. Er viel een dikke regendruppel op zijn neus. Dat dacht ik wel, dacht de eekhoorn en hij liet zijn schouders zakken. Het ging niet echt regenen, maar het bleef wel donker en kil, en de eekhoorn werd steeds moedelozer. Ik denk, dacht hij, dat ik nog nooit zo moedeloos ben geweest.

Dat gaf hem even een tevreden gevoel, maar niet lang. Aan het eind van de middag woei er een brief voorbij, die achter een tak bleef hangen. Die is vast niet voor mij, dacht de eekhoorn somber. Maar hij pakte de brief wel en maakte hem open. Beste, Ik wou dat ik ook eens las hij. Het was een kriebelig handschrift dat de eekhoorn nog nooit had gezien. Hij hield de brief omhoog om erdoorheen te kijken, voelde aan alle letters en wist niet wat hij ervan moest denken. Het was geen brief van de walvis of de olifant of de pad of de zwaluw of de aardworm - dat kon hij wel zien. Het is echt een brief van een onbekende, dacht de eekhoorn. Wat zou hij bedoelen? En wie zou die ‘Beste’ zijn?

Het was schemerig geworden. De eekhoorn schudde zijn hoofd. Ik wou, dacht hij, dat ik eens iets heel bijzonders bedacht. Hij keek om zich heen. En plotseling had hij het gevoel dat er nog iemand was, een onbekende, die ook wilde dat hij eens iets heel bijzonders bedacht. Weer viel er een regendruppel op zijn neus. En nog een. Het begon echt te regenen. De eekhoorn stond op.

Zou dit nu een verloren dag zijn? dacht hij. Hij om en riep, zo hard mogelijk: ‘Ahoi!’ Je weet nooit, dacht hij. Even was het stil. Toen kwam er van heel ver weg, het leek wel van over de oceaan, een klein beverig stemmetje, dat riep: ‘Ook ahoi!’ De eekhoorn knikte en voelde zich opeens veel minder moedeloos. Hij stapte zijn huis in en ging regelrecht naar zijn kast. Ik heb honger, dacht hij. Het was een prettig gevoel, want er stond een grote pot met beukennoten op de bovenste plank.

Dit verhaal komt uit: Een hart onder de riem (Toon Tellegen)

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk