Doorgaan naar hoofdcontent

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbeving in Alaska is er helemaal niets interessants voor. Dus staat de tv op CNN zonder dat ik een reden heb om er naar te kijken. Ik volg het nieuws toch wel, want at Amerikaans? Ik begrijp het ook wel zonder dat ik het ondertiteld moet hebben.

Ondertussen wacht ik nog steeds op het telefoontje van het ziekenhuis. Dat telefoontje waarin ze vertellen dat de operatie geslaagd is. Hoe langer het duurt hoe meer die grote stoere man, met zijn gelach en geouwehoer een kleine, in zichzelf, zuur kijkende man wordt. Ik maak mezelf hoe langer hoe banger... En dat terwijl ik tegen haar heb gezegd, dat ze niet in doem scenario moest denken, maar positief.

Nu ja als dat telefoontje dan toch niet komt, ga ik me ook maar even richten op mijn kinderen. Die komen straks ook weer thuis, nog geen nieuws van mama? Papa? Wanneer gaat u naar mama papa? Mag ik mee? Wat eten we? Wanneer komt ze weer thuis? Waarom duurde het zo lang? Allemaal vragen waar ik nu geen antwoord op heb, maar straks als dat telefoontje uit het ziekenhuis is gekomen wel. Nu ja nog steeds niet alle vragen zullen dan kunnen worden beantwoord, maar de meeste wel.

We zouden stamppot eten, maar hoe langer het duurt voor het telefoontje komt, hoe meer ik iets anders wil eten. Iets wat makkelijk is, zodat de jongste twee vanavond mee kunnen naar mama. Mama in het ziekenhuis...Man man man waar zijn we aan begonnen? Ik hoop dat het telefoontje gauw komt want het duurt me nu echt veel te lang... Of zou ik me gewoon teveel zorgen maken en gunnen ze in het ziekenhuis haar ook rust om bij te komen? Geen idee, maar ik heb besloten dat ik mijn telefoon toch wel hoor, en dat ik maar eens iets moet gaan doen.

Eerste ding is klaar... Een nieuwe blog. Wat het tweede gaat worden geen idee? Maar we gaan niet bij de pakken neerzitten, maar nu wat doen want met niets doen en zorgen maken is niemand gebaat.

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk