Doorgaan naar hoofdcontent

Sneeuwpop

Ik keek zojuist naar buiten, daar waar het grijs nat, koud en winderig is, en zag daar de laatste rest van een sneeuwpop staan. Een sneeuwpop die gemaakt is door Anneke, maar waar de bal door Ton gerold is van sneeuw die volgens hem niet wilde plakken. Maar waarmee hij wel de tuin kon schoonmaken. Maar deze sneeuwmaan is aan het vergaan, hij is in elkaar gezakt en wordt door de regen steeds kleiner en kleiner, en zal waarschijnlijk aan het einde van de dag niet meer zijn dan een klein hoopje blaadjes en takjes. En we kennen zijn plaats niet meer.

Eigenlijk staat deze sneeuwman ook wel voor hoe het met ons mensen gaat. De sneeuwpop wordt gemaakt van verse sneeuw welke uit de hemel komt. Hoe meer er valt hoe groter de sneeuwpop kan worden. Maar zodra het stopt met sneeuwen moet je het doen met datgene wat er nog ligt. Zo lang de temperatuur laag genoeg is zal de sneeuwpop blijven bestaan, maar zodra de temperatuur omhoog gaat is hem geen lang leven meer beschoren. Hoe groter en hoe dikker, hoe langer de sneeuwpop het uithoudt. Maar op den duur is het gebeurd, dan kent men zijn plaats niet meer.

De mens ze wordt geboren en zal groeien naarmate ze eet en meer eten krijgt aangeboden. Hoe beter de voorzieningen hoe gezonder de mens is en blijft. Hoe minder voorzieningen, hoe minder het gaat met de mens. En op den duur zal hij niet langer in staat zijn te leven en sterft. En naar verloop van de tijd kent men hem niet meer.

Nu gaat de vergelijking niet helemaal op, daar ben ik mij terdege van bewust, maar wel ongeveer. En aan al deze dingen moest ik denken toen ik de ingezakte,  vergrijsde met stokjes aan de zijkant, sneeuwpop van Anneke zag.
En ik werd blij van het feit dat mijn kinderen deze sneeuwpop hadden gemaakt. Nu maar hopen op nog vele dagen met veel meer sneeuw zodat er flink buiten gespeeld kan worden en nog flink gebouwd kan worden aan de toekomst.

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...
Een reactie posten
Meer lezen

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...
Een reactie posten
Meer lezen

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...
Een reactie posten
Meer lezen