Doorgaan naar hoofdcontent

Sneeuwpop

Ik keek zojuist naar buiten, daar waar het grijs nat, koud en winderig is, en zag daar de laatste rest van een sneeuwpop staan. Een sneeuwpop die gemaakt is door Anneke, maar waar de bal door Ton gerold is van sneeuw die volgens hem niet wilde plakken. Maar waarmee hij wel de tuin kon schoonmaken. Maar deze sneeuwmaan is aan het vergaan, hij is in elkaar gezakt en wordt door de regen steeds kleiner en kleiner, en zal waarschijnlijk aan het einde van de dag niet meer zijn dan een klein hoopje blaadjes en takjes. En we kennen zijn plaats niet meer.

Eigenlijk staat deze sneeuwman ook wel voor hoe het met ons mensen gaat. De sneeuwpop wordt gemaakt van verse sneeuw welke uit de hemel komt. Hoe meer er valt hoe groter de sneeuwpop kan worden. Maar zodra het stopt met sneeuwen moet je het doen met datgene wat er nog ligt. Zo lang de temperatuur laag genoeg is zal de sneeuwpop blijven bestaan, maar zodra de temperatuur omhoog gaat is hem geen lang leven meer beschoren. Hoe groter en hoe dikker, hoe langer de sneeuwpop het uithoudt. Maar op den duur is het gebeurd, dan kent men zijn plaats niet meer.

De mens ze wordt geboren en zal groeien naarmate ze eet en meer eten krijgt aangeboden. Hoe beter de voorzieningen hoe gezonder de mens is en blijft. Hoe minder voorzieningen, hoe minder het gaat met de mens. En op den duur zal hij niet langer in staat zijn te leven en sterft. En naar verloop van de tijd kent men hem niet meer.

Nu gaat de vergelijking niet helemaal op, daar ben ik mij terdege van bewust, maar wel ongeveer. En aan al deze dingen moest ik denken toen ik de ingezakte,  vergrijsde met stokjes aan de zijkant, sneeuwpop van Anneke zag.
En ik werd blij van het feit dat mijn kinderen deze sneeuwpop hadden gemaakt. Nu maar hopen op nog vele dagen met veel meer sneeuw zodat er flink buiten gespeeld kan worden en nog flink gebouwd kan worden aan de toekomst.

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk