Doorgaan naar hoofdcontent

Sneeuwpop

Ik keek zojuist naar buiten, daar waar het grijs nat, koud en winderig is, en zag daar de laatste rest van een sneeuwpop staan. Een sneeuwpop die gemaakt is door Anneke, maar waar de bal door Ton gerold is van sneeuw die volgens hem niet wilde plakken. Maar waarmee hij wel de tuin kon schoonmaken. Maar deze sneeuwmaan is aan het vergaan, hij is in elkaar gezakt en wordt door de regen steeds kleiner en kleiner, en zal waarschijnlijk aan het einde van de dag niet meer zijn dan een klein hoopje blaadjes en takjes. En we kennen zijn plaats niet meer.

Eigenlijk staat deze sneeuwman ook wel voor hoe het met ons mensen gaat. De sneeuwpop wordt gemaakt van verse sneeuw welke uit de hemel komt. Hoe meer er valt hoe groter de sneeuwpop kan worden. Maar zodra het stopt met sneeuwen moet je het doen met datgene wat er nog ligt. Zo lang de temperatuur laag genoeg is zal de sneeuwpop blijven bestaan, maar zodra de temperatuur omhoog gaat is hem geen lang leven meer beschoren. Hoe groter en hoe dikker, hoe langer de sneeuwpop het uithoudt. Maar op den duur is het gebeurd, dan kent men zijn plaats niet meer.

De mens ze wordt geboren en zal groeien naarmate ze eet en meer eten krijgt aangeboden. Hoe beter de voorzieningen hoe gezonder de mens is en blijft. Hoe minder voorzieningen, hoe minder het gaat met de mens. En op den duur zal hij niet langer in staat zijn te leven en sterft. En naar verloop van de tijd kent men hem niet meer.

Nu gaat de vergelijking niet helemaal op, daar ben ik mij terdege van bewust, maar wel ongeveer. En aan al deze dingen moest ik denken toen ik de ingezakte,  vergrijsde met stokjes aan de zijkant, sneeuwpop van Anneke zag.
En ik werd blij van het feit dat mijn kinderen deze sneeuwpop hadden gemaakt. Nu maar hopen op nog vele dagen met veel meer sneeuw zodat er flink buiten gespeeld kan worden en nog flink gebouwd kan worden aan de toekomst.

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…