Sinds ik weet dat mijn zusje haar droom achterna aan het jagen is, en dat doet ze wat mij betreft zeer verdienstelijk, was ik eerst een beetje verbolgen. De reden ligt voor de hand, ik wil immers graag het alleen recht hebben. Maar ja dat kan niet ben ik in de loop der jaren achtergekomen, dus heb ik het heel gauw laten varen toen het in mijn gedachten kwam. En ik ben gaan lezen... En leuk dat het is!! Geweldig! Ik zou nu graag willen dat ze er veel eerder aan begonnen was, maar ja achteraf... Precies.
Afgelopen zaterdag waren we even bij hen omdat hun oudste dochter jarig was en toen hebben we eindelijk weer eens een beetje bijgeklept. Heel gezellig, en heel warm om toch een gezamenlijk iets te hebben. Iets waar je samen over kunt bomen zonder dat een verplichting is. Dit voelt dan zo vertrouwd, en dat maakt je blij. Ik was en dan ook zeer verheugd toen ik haar laatste blog las over de broer en zus liefde die dieper zit dan dat broer en zus zelf weten.
Bedankt zusje, ik heb hem echt met de mooiste glimlach die ik heb gelezen, ga vooral door!
Nu dacht ik wel een antwoord te kunnen gaan schrijven op de blog van mijn zusje, maar dit lukt mij niet. Ik ben een schrijver die ad-hoc dingen moet schrijven. Dit is mijn sterkte en mijn kracht. Ik was al halverwege toen ik vast kwam te zitten met datgene wat ik wilde vertellen. Dus ik ben maar opnieuw begonnen en niemand zal dus ooit weten wat ik had geschreven. Ik ben trots op alle mooie dingen die ik mee maak. Het meeste trots ben ik op de dingen die mijn kinderen uit zichzelf vertellen en laten zien. Ook al laat ik dit niet altijd blijken, maar ik ben het echt wel.
Ik heb ze ooit een brief geschreven waarin ik heb proberen uit te leggen wat er in mijn hoofd omgaat en wat in mijn hoofd gebeurd. Dit heeft ze wel aan het denken gezet, maar geen idee of ze het ook echt hebben begrepen. Wat ik wel weet is dat ik ook daarin weer aan het leren moet. Leren om aan te geven dat ik trots op ze ben.
En dus schrijf ik maar weer een blog over mijn leer proces. Ben ik deze keer begonnen met een compliment om vervolgens mijzelf weer te dwingen te kijken naar hoe ik het in het dagelijks leven thuis doe. En dan blijkt maar weet dat ik nog zoveel moet leren. Dat ik elke keer denk dat ik het best wel redelijk doen maar dat ik op dat gebied nog steeds in de kinderschoenen sta. Ik kom al verder, maar het gaat me niet snel genoeg. Nu is het nog 1 stap vooruit en twee terug, terwijl ik twee vooruit en één terug wil. Ik hoor jullie lezers al denken, dat werkt niet zo leer dat nu eens, maar ja... Iets met eigenwijs, zullen mijn ouders en mijn vrienden zeggen.
Al schrijvende kom ik nu tot de conclusie dat ik de lat weer veel te hoog leg. Wel nu omdat ik dat toch doe gaan we vanavond maar weer heerlijk zingen zodat ik in december ook gewoon mee kan doen met de uitvoeringen. Want zingen en schrijven ik word er bijna net zo blij van als van het lezen van de blogs van mijn zusje!
Afgelopen zaterdag waren we even bij hen omdat hun oudste dochter jarig was en toen hebben we eindelijk weer eens een beetje bijgeklept. Heel gezellig, en heel warm om toch een gezamenlijk iets te hebben. Iets waar je samen over kunt bomen zonder dat een verplichting is. Dit voelt dan zo vertrouwd, en dat maakt je blij. Ik was en dan ook zeer verheugd toen ik haar laatste blog las over de broer en zus liefde die dieper zit dan dat broer en zus zelf weten.
Bedankt zusje, ik heb hem echt met de mooiste glimlach die ik heb gelezen, ga vooral door!
Nu dacht ik wel een antwoord te kunnen gaan schrijven op de blog van mijn zusje, maar dit lukt mij niet. Ik ben een schrijver die ad-hoc dingen moet schrijven. Dit is mijn sterkte en mijn kracht. Ik was al halverwege toen ik vast kwam te zitten met datgene wat ik wilde vertellen. Dus ik ben maar opnieuw begonnen en niemand zal dus ooit weten wat ik had geschreven. Ik ben trots op alle mooie dingen die ik mee maak. Het meeste trots ben ik op de dingen die mijn kinderen uit zichzelf vertellen en laten zien. Ook al laat ik dit niet altijd blijken, maar ik ben het echt wel.
Ik heb ze ooit een brief geschreven waarin ik heb proberen uit te leggen wat er in mijn hoofd omgaat en wat in mijn hoofd gebeurd. Dit heeft ze wel aan het denken gezet, maar geen idee of ze het ook echt hebben begrepen. Wat ik wel weet is dat ik ook daarin weer aan het leren moet. Leren om aan te geven dat ik trots op ze ben.
En dus schrijf ik maar weer een blog over mijn leer proces. Ben ik deze keer begonnen met een compliment om vervolgens mijzelf weer te dwingen te kijken naar hoe ik het in het dagelijks leven thuis doe. En dan blijkt maar weet dat ik nog zoveel moet leren. Dat ik elke keer denk dat ik het best wel redelijk doen maar dat ik op dat gebied nog steeds in de kinderschoenen sta. Ik kom al verder, maar het gaat me niet snel genoeg. Nu is het nog 1 stap vooruit en twee terug, terwijl ik twee vooruit en één terug wil. Ik hoor jullie lezers al denken, dat werkt niet zo leer dat nu eens, maar ja... Iets met eigenwijs, zullen mijn ouders en mijn vrienden zeggen.
Al schrijvende kom ik nu tot de conclusie dat ik de lat weer veel te hoog leg. Wel nu omdat ik dat toch doe gaan we vanavond maar weer heerlijk zingen zodat ik in december ook gewoon mee kan doen met de uitvoeringen. Want zingen en schrijven ik word er bijna net zo blij van als van het lezen van de blogs van mijn zusje!