Geen idee waar ik nu over wil schrijven, maar ik weet wel dat ik wil schrijven. Die drang voel ik, en merk ik aan mijzelf. Maar dat laatste kan ook komen omdat ik geen medicijnen meer gebruik. Ik was en ben die dingen zo zat dat ik in de afgelopen week er mee ben gestopt. Merk je dan helemaal geen verschil? Ik hoor het jullie vragen. Jawel, ik merk wel verschil. Het grote verschil is dat ik mijn stem zo moeilijk kan beheersen in huis. Dit is zeer vervelend voor mijn omgeving, maar ik denk dat ik dit kan overwinnen. Het twee wat ik er van merk is dat ik verga van de jeuk op mijn hoofd en dat ik ook op andere plaatsen op mijn lijf plekken heb die verschrikkelijk jeuken. Echter kan ik me niet voorstellen dat dit komt van het niet langer gebruiken van de medicijnen, maar goed je weet het niet. Ik merk niet zo zeer dat ik nu opeens drukker ben als anders. Ook niet dat ik minder geconcentreerd ben. Maar dat kan aan mij liggen. Misschien moeten mijn vrouw en kinderen op deze blog reageren om te zien of zij verschil merken. Maar dat laat ik aan hen zelf over.
Vanmorgen tijdens het koffiedrinken na de kerkdienst kreeg ik de vraag of het allemaal zo maar kon. Geen idee eigenlijk. Ik heb het de vorige keren ook zo gedaan. Vervolgens heb ik daar geen commentaar gehad van het begeleidingsteam van het UCP, dus nu maar weer zo. Nogmaals ik heb niet de indruk dat het thuis opeens zoveel anders is, maar de echte test moet nog gaan komen als ik weer aan het werk ben. Ach mocht het daar niet lukken dan kan ik altijd eerst nog terug naar 25mg voordat ik er helemaal vanaf ga. Want dat ik van deze medicijnen af wil is wel heel erg duidelijk. Ik hoop alleen maar dat ik een beetje back-up krijg, een beetje steun dus.
Eigenlijk is zoiets afbouwen net als een nieuw leven starten. Je bent nu afhankelijk van medicijnen geworden om een normaal leven te lijden. Althans dat denk je... En nu gaan de medicijnen weg... Je moet, nee mag het zlef weer gaan doen. Zelf bepalen hoe dingen gaan, weer eigen invloed op je leven hebben. Boos worden en niet worden afgetopt door medicijnen, emotioneel worden zonder dat er een rem op zit.
Als je zolang aan dit soort medicijnen hebt gezeten als ik dan is het een heel nieuw leven. Terwijl het eigenlijk niets nieuws is, want als kind was je net zo. Toen werd je echter druk, eigenwijs en betweterig gevonden. Daar leerde je ook gewoon mee omgaan, en niet alleen ik zelf, maar ook mijn omgeving. Nu met deze stap, krijg ik misschien wel een klein beetje van dat leven terug. Alleen ben ik niet meer jong en onbezonnen.
Ik heb nu immers een gezin, en ben zoveel jaren verder. Heb handvatten gekregen om de dingen aan te pakken, en heb een extra steun gekregen. Dus het moet allemaal goed gaan komen. Misschien gaat het eerst met twee stappen voorruit en met een terug, maar we gaan er komen dat is heel zeker. Grote moraal in dit verhaal is dat jezelf meer kunt dan je denkt en soms zelfs weet. En dat je meer steun hebt dan je denkt.
Mocht je me tegenkomen, wees niet bang om te vragen hoe het gaat en zeker niet bang om te zeggen dat ik iets verkeerd doe. Of dat ik teveel aanwezig ben, daar leer ik in de komende periode alleen maar van.
Zo nu heb ik weer een blog geschreven en is het deze keer een heel persoonlijk verhaal geworden. Ik hoop dat julie hierdoor mij iets beter begrijpen, en iets beter begrijpen waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe.