Doorgaan naar hoofdcontent

Gejaagd door de wind

Het vergaat mij momenteel net als de wind. Het ene moment bladstil en rustig, het andere moment hard blazend en drukdoende alles schoon te blazen. Het ene moment dus heel druk, het andere moment niet wetende wat te doen met de vrije tijd die is gegeven. Het lijkt een beetje op adhd. Nu kun je daarvoor pilletjes krijgen, maar in sommige gevallen moet je die helemaal niet willen hebben. Misschien, en dat zeg ik met een slag om de arm, moet je er wel helemaal geen pillen aandienen en geven. Moet je juist proberen handvatten te verkrijgen hoe om te gaan met adhd, en met de mensen die het hebben.
Nu wil ik niet stigmatiseren, dus handvatten krijgen voor mensen die een aanverwante storing hebben lijkt me net zo goed.
Waarom ik dit zeg? Das heel simpel! Ik wil graag dat je me accepteert zoals ik ben, en niet zoals ik ben gemaakt geworden. Want door de pillen die ik in het verleden heb geslikt, ben ik niet meer degene die ik op de lagere en middelbare school was. Ben ik wat afgeroomd, minder scherp. Huh? Hoor ik je denken, jij minder scherp en afgeroomd? Jazeker!! Bedenk maar eens hoe ik zou zijn geweest zonder de pillen die onder de opiumwetgeving vallen.

Ik ben me er terdege van bewust dat ik niet de standaard ben voor alle andere mensen met hetzelfde als wat ik heb. Natuurlijk niet zou ik haast willen zeggen. Man ik zou er niet aan moeten denken dat een ander hetzelfde zou zijn gebeurd als dat mij gebeurd is geweest. Neeh laat ons allemaal maar verschillend zijn, maar wel overeenkomsten hebben. Want over een ding zijn we het allemaal wel eens, wat zou het heerlijk zijn als mensen ons gewoon zouden begrijpen zonder dat we elke keer een uitleg moeten geven. Overigens is de wind weer een beetje gaan liggen, is het weer wat rustiger geworden.
Die uitleg wordt namelijk vaak verkeerd begrepen. Want wanneer mensen horen dat je een aan adhd verwante stoornis hebt, ben je niet meer interessant. Want dan ben je te gauw afgeleid, is er geen fatsoenlijk gesprek met je te voeren en ga zo maar door. Terwijl ik juist denk, ga nu wel met mij in gesprek, want dan kan ik je laten zien dat  het helemaal niet zo hoeft te zijn. Ja natuurlijk gebeurd het een keer dat het wel zo is, maar daar zal dan vast een reden voor zijn.

De wind is weer toegenomen want ik merk dat ik in mijn hoofd niet meer uit mijn woorden kom. Dat ik te snel met denken ben ten opzichte van mijn vingers die namelijk maar letter voor letter op papier kunnen zetten. Met dat het nu harder is gaan waaien valt er buiten ook regen. Ik heb het gevoel dat ik die regen best kan gebruiken. Even schoonspoelen, alles weer opgeruimd en opgelucht verder gaan. (bedankt Piet) Het stormt nog steeds een beetje, maar al minder dan net. De woorden komen weer normaal op papier. Hoef niet telkens meer te stoppen met denken. Het gaat bijna weer één op één, hier en daar nog een letter vervangen of aanvullen, maar dat is dan ook alles.

Weet je als ik dit terug lees kun je inderdaad zien dat er een storm in mijn hoofd gewoed heeft tijdens het schrijven. Gelukkig is deze weer gaan liggen en kan ik me weer richten op andere dingen. Heerlijk om dingen van je af te schrijven en anderen te laten delen. Ik hoop dat je me nu iets beter begrijpt en dat je me niet direct veroordeeld als ik weer eens iets geks doe. Neeh ga zelf af en toe maar eens in de storm staan en laat de wind waaien, misschien blaast deze alles bij jou wel schoon.

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...