Doorgaan naar hoofdcontent

Dat onkruid toch!

Wat is dat toch met ons mensen dat we zo makkelijk te vergelijken zijn met dingen uit de natuur? Ik ben aan het leiboom snoeien geweest en tijdens dit snoeien moest ik telkens denken aan mijn eigen uitspraak "onkruid roei je niet makkelijk uit" Nu is een leiboom geen onkruid en gaat daar de vergelijking mank, maar ze groeit wel. Je moet elk jaar de boom weer opnieuw snoeien. Elk jaar groeien er weer nieuwe takken op de plaatsen waar je een jaar eerder gesnoeid hebt, en elk jaar knip je ze weer weg om de bomen een zo mooi mogelijk uiterlijk te geven. Elk jaar nadien zie je dat ze weer een beetje mooier geworden zijn, tenminste dat is de bedoeling. Dorre takken knip je er tussen door wel uit en afgebroken takken haal je er ook uit zodat het gewoon mooie bomen blijven. Ze haalt ze er niet uit omdat ze overbodig zijn, je knipt ze omdat je de bomen mooi wilt houden en dat doe je elk jaar weer.

Zo is het ook met ons mensen gesteld. Je valt, bent uit beeld, maar kruipt en krabbelt toch weer omhoog en je valt weer .... Je wilt graag anders maar het gaat niet. Hoe goed je ook je best doet. Het gaat telkens weer fout. Telkens weer is daar een blok, of een boom of wat dan ook en dan val je weer. Of het is weer het bekende puntje van ergernis waar je dacht overheen te zijn die je weer laat struikelen waardoor je weer uit beeld geraakt. Hoe graag je ook wil, maar het gaat telkens weer mis. Telkens weer gebeurd het. Iedere keer kruip je weer omhoog. Iedere keer gebruik je weer de middelen om te groeien.

In de natuur groeit het allemaal door zonlicht, regen, wind en weet ik wat veel meer. Bij ons zijn het de handvatten die je krijgt van mensen om je heen. De dingen die je hebt geleerd van de vorige keren dat je viel. Juist die groei middelen helpen ons omhoog. De ene keer duurt het groeien iets langer dan de vorige keer. Dat is in de natuur ook zo. De ene lente is de andere niet, wat zeg ik? Er is geen jaar gelijk. Dus ook geen seizoen... Dus groeit en bloeit alles soms al heel vroeg en soms heel laat. Daarmee gaan onze problemen de ene keer heel snel voorbij, en de andere keer iets langzamer.

Zoals ik in het begin al schreef, we hebben als mens meer gemeen met de natuur dan we denken, misschien zelfs wel dan we willen. Ik denk dat het een kwestie van willen zien is, maar toch geloof ik dat het een bedoeling heeft. Dat het voor bestemd is dat we om ons heen kijken hoe alles groeit en bloeit, doodgaat en weer opkomt, zonder dat het zich iets aantrekt van wat allemaal gebeurd. Problemen zijn er om te overwinnen en sterker door te worden, om een volgende keer nog mooier te bloeien en te groeien.
Bedenk dus dat ieder probleem overwonnen kan worden en een doel heeft. Dat alles doorgaat ondanks al het snoeien wat we doen.

En wat het onkruid betreft? Het lijkt wel weg, maar komt altijd ergens anders weer op.

Populaire posts van deze blog

Leerproces: blij en trots zijn

Sinds ik weet dat mijn zusje haar droom achterna aan het jagen is, en dat doet ze wat mij betreft zeer verdienstelijk, was ik eerst een beetje verbolgen. De reden ligt voor de hand, ik wil immers graag het alleen recht hebben. Maar ja dat kan niet ben ik in de loop der jaren achtergekomen, dus heb ik het heel gauw laten varen toen het in mijn gedachten kwam. En ik ben gaan lezen... En leuk dat het is!! Geweldig! Ik zou nu graag willen dat ze er veel eerder aan begonnen was, maar ja achteraf... Precies.

Afgelopen zaterdag waren we even bij hen omdat hun oudste dochter jarig was en toen hebben we eindelijk weer eens een beetje bijgeklept. Heel gezellig, en heel warm om toch een gezamenlijk iets te hebben. Iets waar je samen over kunt bomen zonder dat een verplichting is. Dit voelt dan zo vertrouwd, en dat maakt je blij. Ik was en dan ook zeer verheugd toen ik haar laatste blog las over de broer en zus liefde die dieper zit dan dat broer en zus zelf weten.
Bedankt zusje, ik heb hem echt …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…