Doorgaan naar hoofdcontent

Dat onkruid toch!

Wat is dat toch met ons mensen dat we zo makkelijk te vergelijken zijn met dingen uit de natuur? Ik ben aan het leiboom snoeien geweest en tijdens dit snoeien moest ik telkens denken aan mijn eigen uitspraak "onkruid roei je niet makkelijk uit" Nu is een leiboom geen onkruid en gaat daar de vergelijking mank, maar ze groeit wel. Je moet elk jaar de boom weer opnieuw snoeien. Elk jaar groeien er weer nieuwe takken op de plaatsen waar je een jaar eerder gesnoeid hebt, en elk jaar knip je ze weer weg om de bomen een zo mooi mogelijk uiterlijk te geven. Elk jaar nadien zie je dat ze weer een beetje mooier geworden zijn, tenminste dat is de bedoeling. Dorre takken knip je er tussen door wel uit en afgebroken takken haal je er ook uit zodat het gewoon mooie bomen blijven. Ze haalt ze er niet uit omdat ze overbodig zijn, je knipt ze omdat je de bomen mooi wilt houden en dat doe je elk jaar weer.

Zo is het ook met ons mensen gesteld. Je valt, bent uit beeld, maar kruipt en krabbelt toch weer omhoog en je valt weer .... Je wilt graag anders maar het gaat niet. Hoe goed je ook je best doet. Het gaat telkens weer fout. Telkens weer is daar een blok, of een boom of wat dan ook en dan val je weer. Of het is weer het bekende puntje van ergernis waar je dacht overheen te zijn die je weer laat struikelen waardoor je weer uit beeld geraakt. Hoe graag je ook wil, maar het gaat telkens weer mis. Telkens weer gebeurd het. Iedere keer kruip je weer omhoog. Iedere keer gebruik je weer de middelen om te groeien.

In de natuur groeit het allemaal door zonlicht, regen, wind en weet ik wat veel meer. Bij ons zijn het de handvatten die je krijgt van mensen om je heen. De dingen die je hebt geleerd van de vorige keren dat je viel. Juist die groei middelen helpen ons omhoog. De ene keer duurt het groeien iets langer dan de vorige keer. Dat is in de natuur ook zo. De ene lente is de andere niet, wat zeg ik? Er is geen jaar gelijk. Dus ook geen seizoen... Dus groeit en bloeit alles soms al heel vroeg en soms heel laat. Daarmee gaan onze problemen de ene keer heel snel voorbij, en de andere keer iets langzamer.

Zoals ik in het begin al schreef, we hebben als mens meer gemeen met de natuur dan we denken, misschien zelfs wel dan we willen. Ik denk dat het een kwestie van willen zien is, maar toch geloof ik dat het een bedoeling heeft. Dat het voor bestemd is dat we om ons heen kijken hoe alles groeit en bloeit, doodgaat en weer opkomt, zonder dat het zich iets aantrekt van wat allemaal gebeurd. Problemen zijn er om te overwinnen en sterker door te worden, om een volgende keer nog mooier te bloeien en te groeien.
Bedenk dus dat ieder probleem overwonnen kan worden en een doel heeft. Dat alles doorgaat ondanks al het snoeien wat we doen.

En wat het onkruid betreft? Het lijkt wel weg, maar komt altijd ergens anders weer op.

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk