Doorgaan naar hoofdcontent

Jeugdherinneringen

Jeugdherinneringen zijn van die herinneringen die meestal boven komen als er iemand is overleden of wanneer je iemand tegenkomt uit het dorp waar je bent groot geworden. Of ze worden opgehaald als er een verhaal wordt verteld aan  kinderen of kleinkinderen. En zo soms kom je ze tegen als verhaal op een verjaardagsvisite. Ik heb ze altijd prachtig gewonden als ze werden verteld. Met name de verhalen... Ik kon uren zitten luisteren als mijn ooms en tantes aan het vertellen waren. Ik zag ze lopen in het dorp waar ze werden groot gebracht en waar de roots van onze familie liggen. Ik had, en heb nog, het idee dat daardoor dat dorp ook zo vertrouwd voelt. Dat dat ook de reden is dat ik me zo op m'n plekje voel bij het elftal dat ik mag trainen en begeleiden.

Toen afgelopen donderdag mijn oud-oom overleed, overleed ook de binding die wij als gezin hadden met Amsterdam. Als kleine kinderen kwamen we minstens een paar keer per jaar in het voor ons verre Amsterdam. Als je er dan eindelijk was, bleek het huisje altijd weer kleiner dan in gedachten. Waren oom en tante nog weer ouder geworden dan je had gedacht en aten we weer de standaard dingen die we altijd aten daar. Maar als dan de middag was begonnen, het eten gedaan en de praat er even uit was, dan werd het interessant. Dan gingen we op stap met oom. Dan wees hij ons de haven van Amsterdam en leerden we hoe Amsterdam-Noord in elkaar stak. Vonden we meerdere flesjes bier, leeg wel te verstaan, welke we meenamen en oom later inleverde. IK heb het altijd prachtig gevonden.

Naar mate we ouder werden gingen we ook alleen heen. Soms met twee, soms alleen en het mooie was dan dat je altijd hetzelfde deed. En nog mooier waren die momenten als je bleef slapen. Dan mochten wij op het bed slapen en sliepen zij op de bank. Die bank waar we de hele dag op gezeten hadden en in de kamer stond waar het even daarvoor nog blauw van de rook had gestaan. Daar sliepen zij en wij op het bed waar zij eigenlijk hadden moeten slapen maar wat ze niet wilden. Dan bleef de deur van de slaapkamer open en kwamen de geluiden van Amsterdam in alle hevigheid op je af. Dan was het niet zoals thuis stil, neeh dan hoorde je auto's, vliegtuigen, sirenes, vloeken en tieren en dieren. Je hoorde de buren schelden en de natuur zijn gang gaan. Het was heel apart om daar in in dat kleine huisje in dat hofje daar in Amsterdam-Noord te gaan slapen. Maar wat is het een mooie herinnering. Één van mijn eigen herinneringen, welke ik straks hopelijk mag gaan vertellen aan mijn kleinkinderen en welke ik samen met mijn broers op verjaardagen deel.

Populaire posts van deze blog

Leerproces: blij en trots zijn

Sinds ik weet dat mijn zusje haar droom achterna aan het jagen is, en dat doet ze wat mij betreft zeer verdienstelijk, was ik eerst een beetje verbolgen. De reden ligt voor de hand, ik wil immers graag het alleen recht hebben. Maar ja dat kan niet ben ik in de loop der jaren achtergekomen, dus heb ik het heel gauw laten varen toen het in mijn gedachten kwam. En ik ben gaan lezen... En leuk dat het is!! Geweldig! Ik zou nu graag willen dat ze er veel eerder aan begonnen was, maar ja achteraf... Precies.

Afgelopen zaterdag waren we even bij hen omdat hun oudste dochter jarig was en toen hebben we eindelijk weer eens een beetje bijgeklept. Heel gezellig, en heel warm om toch een gezamenlijk iets te hebben. Iets waar je samen over kunt bomen zonder dat een verplichting is. Dit voelt dan zo vertrouwd, en dat maakt je blij. Ik was en dan ook zeer verheugd toen ik haar laatste blog las over de broer en zus liefde die dieper zit dan dat broer en zus zelf weten.
Bedankt zusje, ik heb hem echt …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…