Doorgaan naar hoofdcontent

Jeugdherinneringen

Jeugdherinneringen zijn van die herinneringen die meestal boven komen als er iemand is overleden of wanneer je iemand tegenkomt uit het dorp waar je bent groot geworden. Of ze worden opgehaald als er een verhaal wordt verteld aan  kinderen of kleinkinderen. En zo soms kom je ze tegen als verhaal op een verjaardagsvisite. Ik heb ze altijd prachtig gewonden als ze werden verteld. Met name de verhalen... Ik kon uren zitten luisteren als mijn ooms en tantes aan het vertellen waren. Ik zag ze lopen in het dorp waar ze werden groot gebracht en waar de roots van onze familie liggen. Ik had, en heb nog, het idee dat daardoor dat dorp ook zo vertrouwd voelt. Dat dat ook de reden is dat ik me zo op m'n plekje voel bij het elftal dat ik mag trainen en begeleiden.

Toen afgelopen donderdag mijn oud-oom overleed, overleed ook de binding die wij als gezin hadden met Amsterdam. Als kleine kinderen kwamen we minstens een paar keer per jaar in het voor ons verre Amsterdam. Als je er dan eindelijk was, bleek het huisje altijd weer kleiner dan in gedachten. Waren oom en tante nog weer ouder geworden dan je had gedacht en aten we weer de standaard dingen die we altijd aten daar. Maar als dan de middag was begonnen, het eten gedaan en de praat er even uit was, dan werd het interessant. Dan gingen we op stap met oom. Dan wees hij ons de haven van Amsterdam en leerden we hoe Amsterdam-Noord in elkaar stak. Vonden we meerdere flesjes bier, leeg wel te verstaan, welke we meenamen en oom later inleverde. IK heb het altijd prachtig gevonden.

Naar mate we ouder werden gingen we ook alleen heen. Soms met twee, soms alleen en het mooie was dan dat je altijd hetzelfde deed. En nog mooier waren die momenten als je bleef slapen. Dan mochten wij op het bed slapen en sliepen zij op de bank. Die bank waar we de hele dag op gezeten hadden en in de kamer stond waar het even daarvoor nog blauw van de rook had gestaan. Daar sliepen zij en wij op het bed waar zij eigenlijk hadden moeten slapen maar wat ze niet wilden. Dan bleef de deur van de slaapkamer open en kwamen de geluiden van Amsterdam in alle hevigheid op je af. Dan was het niet zoals thuis stil, neeh dan hoorde je auto's, vliegtuigen, sirenes, vloeken en tieren en dieren. Je hoorde de buren schelden en de natuur zijn gang gaan. Het was heel apart om daar in in dat kleine huisje in dat hofje daar in Amsterdam-Noord te gaan slapen. Maar wat is het een mooie herinnering. Één van mijn eigen herinneringen, welke ik straks hopelijk mag gaan vertellen aan mijn kleinkinderen en welke ik samen met mijn broers op verjaardagen deel.

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Zoals ik ben

Hoe herkenbaar het verhaal hieronder voor een blogger zoals ik ben. Misschien zelfs wel voor de persoon die ik ben. Maar wat verschrikkelijk heerlijk dat er dit soort verhalen zijn.

==============================================================

De eekhoorn zat op de tak voor zijn deur en voelde zich moedeloos. Het was een eigenaardig gevoel dat hij wel vaker had als het slecht weer was of als er een hele dag niemand toevallig langskwam. De mier had hem verteld dat dat gevoel moedeloosheid heette.

Het was een grijze dag en de eekhoorn kon maar niet besluiten om naar binnen te gaan. Hij pakte een stuk berkenschors dat naast zijn deur lag en begon zomaar een brief te schrijven. ‘Beste’ schreef hij. Toen stopte hij. Beste wie? dacht hij. Hij kon niemand bedenken. Hij zuchtte en schreef verder. Beste, Ik wou dat ik eens Meer schreef hij niet. Dat heb ik altijd als ik me moedeloos voel, dacht hij. Dan weet ik niet wat ik wil.

Er stak een klein briesje op dat de brief uit zijn handen blies e…