Doorgaan naar hoofdcontent

Weg, voor altijd!!!

In het leven krijg je soms dingen te verwerken die niet altijd makkelijk zijn. Soms vallen dingen op hun plaats als je iets hoort. Soms lijk je van buiten dit heel goed te kunnen verwerken, maar van binnen? Pfff daar stormt het. Dit is zo'n moment. Het gedicht wat hier onder staat is niet af... Ik krijg het ook niet af. Misschien is dat wel het meest typerend voor deze collega. Is dat wel datgene wat het meest duidelijk maakt hoe mijn gedachten en gevoelens er deze keer mee om gaan. Ik hoop dat de collega's die dit lezen en jij die mijn vriend bent en dit leest dat kunt begrijpen. Ik snap het even niet... Ik begrijp heel goed dat het leven eindig is, maar ik begrijp niet dat geboden hulp niet aanvaard wordt. En dat dat kan lijden tot het einde van iemands leven. Lees mijn gedachten, lees mijn gevoelens die ik heb...

En toen was je er niet meer,
Kom je echt nooit meer terug.
Eerlijk? Dat doet best zeer.
Kom je echt niet terug?
Nee je komt niet meer werken
Niet meer het team versterken

Je mocht hier niet langer zijn
Je bent eindelijk verlost van alle pijn
Van alle onrecht om je heen
Van alle angsten uit een ver verleen
Van alles wat je tegen zat
Van alles waar je het mee had gehad

Het laatste wat ik deed
Was je een gelukkig nieuwjaar wensen
Juist omdat ik wist hoeveel je leed
We waren immers collega's
Geen idee of je het hebt gelezen
Geen idee of ik een glimlach op je gezicht mocht wezen
Je bent er niet meer,
Eerlijk? Dat doet best zeer!!

Weer blijft ons een leeg bureau,
Weer een lege plek,
Weer een gat geslagen
Weer iets wat we mee zullen dragen
Wij zullen doorgaan
Er ons ook deze keer doorheen slaan
Het zal zijn met vallen en opstaan

 


Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk