Doorgaan naar hoofdcontent

Muzikale vorming?!

Wat moet ik schrijven? Waarover moet ik schrijven? Het vaste dilemma als ik weer tegen een blog aanzit? Want het is weer een nieuwe maand en tot op heden is het telkens zo geweest dat ik aan het begin van de maand en bijna aan het einde, uitzonderingen daar gelaten, een blog schreef. Meestal had ik ook wel een onderwerp waarover ik wilde schrijven, echter nu een keertje echt niet. Misschien komt het wel omdat ik niet meer op de fiets zit, waardoor ik minder inspiratie heb. Misschien ook niet. Wat ik wel merk is dat nu ik minder fiets de drang om de fiets uit te schuur te halen ook minder is. Ik kan mijn drive om bij mooi weer de fiets uit de schuur te halen niet echt vinden. Ook die is weg. Ik denk echter dat deze best weer terug komt als ik gewoon weer ga fietsten. Hoe vaker ik namelijk op de fiets zit, hoe leuker het is, en hoe meer zin ik krijg om bij mooi weer te gaan fietsen. Want dat ik wel de andere kant, ik ben een mooi weer fietser. Als het miezert en waait dan krijg je mij niet op de fiets. Wel in de auto maar dat is geen fiets. Als het grijs is maar droog en weinig wind, dan wil ik ook nog wel fietsen. Maar dat andere? Neeh, niets voor mij.


Nu ik toch aan het typen ben, en schrijf over inspiratie... Ik ben wel van de muziek om me heen als ik aan het werk ben. Het liefste luister ik naar klassieke muziek. Op de een op andere manier brengt dat een hele boel rust. Deze rust ervaar ik het meeste als ik thuis aan het werk ben. Op kantoor kan ik het beste maar gewoon luisteren naar een zender die alles door elkaar heen speelt, want dan is het toch maar achtergrond. Echter was ik van de week zo ook aan het werk toen ik opeens in een speellijst het nummer MIA van Gorky hoorde. Ik heb nadat het nummer was afgelopen mijn koptelefoon opgezet en heb het nummer nog een paar maal geluisterd en op facebook gezet. Ik werd hierdoor zo geraakt. Deze tekst slaat zo op mij, ik wil zo graag zo in het leven staan. Het is niet veel tekst, meer instrumentale muziek, maar wat er gezongen wordt sta ik helemaal achter. Ik heb geen idee of jullie het nummer en en of geluisterd hebben nadat ik deze had gedeeld, maar hier volgt het nummer: https://www.youtube.com/watch?v=YdskK0FdACQ


Het gekke is echter dat wanneer ik op de fiets zit ik juist geen muziek op mijn oren met hebben. Ik kan dan het beste zelf zingen wat er in mij op komt en dan het liefste ook nog in mijn hoofd. Daar heb ik al eens over geschreven, maar zo werkt het echt. Juist door dit zingen creƫer ik een cocon voor mijzelf. In deze cocon zie ik wat er om me heen gebeurd en kan ik ook wel reageren, maar kom ik zo tot rust. Niet altijd lukt het om op deze manier te gaan fietsen, wanneer het niet lukt dan fietst het moeilijker. Bij thuiskomst is dan het eerste waar ik iets mee wil doen muziek. Muziek...
Muziek het zegt veel, als niet alles over onze stemming. Over hoe we in het leven staan en over hoe we met dingen om gaan. Bloemen kleuren je leven, maar ik zou bijna durven zeggen muziek vormt je leven. Ik luister nog heerlijk verder naar de muziek die nu speelt. Geniet ervan, en bedenk me dat ik nu een blog heb geschreven. De titel? Die heb je al gelezen, maar die luid: Muzikale vorming?!

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…