Doorgaan naar hoofdcontent

Tijd voor verandering

NU ik elke woensdag thuis werk en de laatste weken ook op woensdag op de fiets heb gezeten heb ik vandaag het idee dat ik iets mis. Ik heb nog niet op de fiets gezeten, dus dat mis ik sowieso, maar er is iets anders wat ik mis. Ik kan er de vinger niet opleggen maar ik vind het wel vervelend, en heb ook geen idee wat ik er aan doen kan dat het gemis voorbij gaat. Misschien komt het ook wel omdat ik verkouden ben geworden, waardoor alles ook net een beetje anders is. Of komt het door het weer, wat best wel mooi is maar ook een beetje onbestendig. Ik weet het niet....

Zo'n anderhalf jaar geleden ben ik gestopt met het spelletje hattrick. Ik was er na 10jr wel even klaar mee. Ik was toentertijd al een paar jaar geen supporter meer, en was er echt zat van. De drang om elke zondag weer te kijken naar de wedstrijden en doordeweeks ook heel gespannen te kijken naar de resultaten van de doordeweekse wedstrijden en dan op vrijdag hopen dat je een goede training had... Het was klaar. Afgelopen zaterdag, kan ook zondag zijn geweest, kreeg ik een mailtje waarin stond dat er geruchten waren op hattrick dat ik misschien terug zou komen... Ik vond dit zo leuk dat ik het ook prompt gedaan heb. Alles bleek nog te werken, zelfs mijn oude team was nog in het spel. Jammer genoeg kon ik deze niet meer terug krijgen, maar het streelde mijn ego wel. Prompt nadat ik weer terug was, heb ik ook de C(hristelijke) H(attrick) F(ederatie) weer opgezocht, ik kreeg namelijk een maand supporter, om te zien of er nog oude bekenden het spel speelden. En inderdaad een enkeling blijkt het spel nog steeds te spelen ook met het supporterschap, anderen spelen ook ong steeds maar dan zonder supporterschap. Mij betrok een gevoel van heimwee...

Ik kreeg heimwee naar de momenten dat wij als jongelingen op een openbaar spel openlijk kon spreken over het geloof. Over moslims, christenen, hindoes enz... allemaal zonder dat er iemand was die ons dwars zat. Natuurlijk waren er die ons niet accepteerden,maar die club was zo klein... Wekelijks werd er gediscussieerd over een column die online was gezet. Of over een onderwerp wat iemand bezig hield. We waren heel actief om elkaar te helpen geloven, en duidelijk te maken wat het geloof voor ons betekende. Ik blijf weemoedig als ik daar aan denk. De ontmoetingen die er waren, ik koester ze.
Maar nu? Nu is diezelfde CHF verworden tot een kleine club die alleen nog jeugdspelers door geeft aan elkaar en af en toe iets zegt in een online opgezet café... Er wordt niet meer diepzinnig gesproken, er zijn geen opbeurende gesprekken meer... En ik heb mee afgevraagd of dit nu een afspiegeling is hoe het er in de echte wereld aan toe gaat?

Zijn wij ook gestopt met het inhoudelijk elkaar opbeuren om te gaan kijken wat de bijbel ons te zeggen heeft? Worden wij ook een klein clubje wat wel bij elkaar hoort, maar niet zo actief meer is? Als ik naar mijn leeftijdsgenoten kijk ben ik bang van wel... Als ik echter kijk naar de jeugd die er aankomt denk ik: Jullie zijn op de goede weg, maar houden jullie het wel vol?
Ik vraag me af of ik het zelf wel volhoud. Ik hoop dat jullie mee willen helpen om de discussie over wat goed is en wat niet nieuw leven in te blazen. Ik hoop dat jullie willen mee helpen om weer te laten zien dat christen zijn in deze wereld niet betekend dat je anders bent, maar wel dat je anders doet. EN als je geen christen bent maar toch deze normen aanhangt, wat let je om mee te doen? Misschien kunnen we van elkaar leren?!

Het gevoel van heimwee is er nog steeds, het gevoel van ik mis iets ook nog steeds maar het is wel minder geworden. Tijd om vooruit te kijken en de handschoen die ik heb gevonden op te pakken en door te geven!!!

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Leerproces: blij en trots zijn

Sinds ik weet dat mijn zusje haar droom achterna aan het jagen is, en dat doet ze wat mij betreft zeer verdienstelijk, was ik eerst een beetje verbolgen. De reden ligt voor de hand, ik wil immers graag het alleen recht hebben. Maar ja dat kan niet ben ik in de loop der jaren achtergekomen, dus heb ik het heel gauw laten varen toen het in mijn gedachten kwam. En ik ben gaan lezen... En leuk dat het is!! Geweldig! Ik zou nu graag willen dat ze er veel eerder aan begonnen was, maar ja achteraf... Precies.

Afgelopen zaterdag waren we even bij hen omdat hun oudste dochter jarig was en toen hebben we eindelijk weer eens een beetje bijgeklept. Heel gezellig, en heel warm om toch een gezamenlijk iets te hebben. Iets waar je samen over kunt bomen zonder dat een verplichting is. Dit voelt dan zo vertrouwd, en dat maakt je blij. Ik was en dan ook zeer verheugd toen ik haar laatste blog las over de broer en zus liefde die dieper zit dan dat broer en zus zelf weten.
Bedankt zusje, ik heb hem echt …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.