NU ik elke woensdag thuis werk en de laatste weken ook op woensdag op de fiets heb gezeten heb ik vandaag het idee dat ik iets mis. Ik heb nog niet op de fiets gezeten, dus dat mis ik sowieso, maar er is iets anders wat ik mis. Ik kan er de vinger niet opleggen maar ik vind het wel vervelend, en heb ook geen idee wat ik er aan doen kan dat het gemis voorbij gaat. Misschien komt het ook wel omdat ik verkouden ben geworden, waardoor alles ook net een beetje anders is. Of komt het door het weer, wat best wel mooi is maar ook een beetje onbestendig. Ik weet het niet....
Zo'n anderhalf jaar geleden ben ik gestopt met het spelletje hattrick. Ik was er na 10jr wel even klaar mee. Ik was toentertijd al een paar jaar geen supporter meer, en was er echt zat van. De drang om elke zondag weer te kijken naar de wedstrijden en doordeweeks ook heel gespannen te kijken naar de resultaten van de doordeweekse wedstrijden en dan op vrijdag hopen dat je een goede training had... Het was klaar. Afgelopen zaterdag, kan ook zondag zijn geweest, kreeg ik een mailtje waarin stond dat er geruchten waren op hattrick dat ik misschien terug zou komen... Ik vond dit zo leuk dat ik het ook prompt gedaan heb. Alles bleek nog te werken, zelfs mijn oude team was nog in het spel. Jammer genoeg kon ik deze niet meer terug krijgen, maar het streelde mijn ego wel. Prompt nadat ik weer terug was, heb ik ook de C(hristelijke) H(attrick) F(ederatie) weer opgezocht, ik kreeg namelijk een maand supporter, om te zien of er nog oude bekenden het spel speelden. En inderdaad een enkeling blijkt het spel nog steeds te spelen ook met het supporterschap, anderen spelen ook ong steeds maar dan zonder supporterschap. Mij betrok een gevoel van heimwee...
Ik kreeg heimwee naar de momenten dat wij als jongelingen op een openbaar spel openlijk kon spreken over het geloof. Over moslims, christenen, hindoes enz... allemaal zonder dat er iemand was die ons dwars zat. Natuurlijk waren er die ons niet accepteerden,maar die club was zo klein... Wekelijks werd er gediscussieerd over een column die online was gezet. Of over een onderwerp wat iemand bezig hield. We waren heel actief om elkaar te helpen geloven, en duidelijk te maken wat het geloof voor ons betekende. Ik blijf weemoedig als ik daar aan denk. De ontmoetingen die er waren, ik koester ze.
Maar nu? Nu is diezelfde CHF verworden tot een kleine club die alleen nog jeugdspelers door geeft aan elkaar en af en toe iets zegt in een online opgezet café... Er wordt niet meer diepzinnig gesproken, er zijn geen opbeurende gesprekken meer... En ik heb mee afgevraagd of dit nu een afspiegeling is hoe het er in de echte wereld aan toe gaat?
Zijn wij ook gestopt met het inhoudelijk elkaar opbeuren om te gaan kijken wat de bijbel ons te zeggen heeft? Worden wij ook een klein clubje wat wel bij elkaar hoort, maar niet zo actief meer is? Als ik naar mijn leeftijdsgenoten kijk ben ik bang van wel... Als ik echter kijk naar de jeugd die er aankomt denk ik: Jullie zijn op de goede weg, maar houden jullie het wel vol?
Ik vraag me af of ik het zelf wel volhoud. Ik hoop dat jullie mee willen helpen om de discussie over wat goed is en wat niet nieuw leven in te blazen. Ik hoop dat jullie willen mee helpen om weer te laten zien dat christen zijn in deze wereld niet betekend dat je anders bent, maar wel dat je anders doet. EN als je geen christen bent maar toch deze normen aanhangt, wat let je om mee te doen? Misschien kunnen we van elkaar leren?!
Het gevoel van heimwee is er nog steeds, het gevoel van ik mis iets ook nog steeds maar het is wel minder geworden. Tijd om vooruit te kijken en de handschoen die ik heb gevonden op te pakken en door te geven!!!
Zo'n anderhalf jaar geleden ben ik gestopt met het spelletje hattrick. Ik was er na 10jr wel even klaar mee. Ik was toentertijd al een paar jaar geen supporter meer, en was er echt zat van. De drang om elke zondag weer te kijken naar de wedstrijden en doordeweeks ook heel gespannen te kijken naar de resultaten van de doordeweekse wedstrijden en dan op vrijdag hopen dat je een goede training had... Het was klaar. Afgelopen zaterdag, kan ook zondag zijn geweest, kreeg ik een mailtje waarin stond dat er geruchten waren op hattrick dat ik misschien terug zou komen... Ik vond dit zo leuk dat ik het ook prompt gedaan heb. Alles bleek nog te werken, zelfs mijn oude team was nog in het spel. Jammer genoeg kon ik deze niet meer terug krijgen, maar het streelde mijn ego wel. Prompt nadat ik weer terug was, heb ik ook de C(hristelijke) H(attrick) F(ederatie) weer opgezocht, ik kreeg namelijk een maand supporter, om te zien of er nog oude bekenden het spel speelden. En inderdaad een enkeling blijkt het spel nog steeds te spelen ook met het supporterschap, anderen spelen ook ong steeds maar dan zonder supporterschap. Mij betrok een gevoel van heimwee...
Ik kreeg heimwee naar de momenten dat wij als jongelingen op een openbaar spel openlijk kon spreken over het geloof. Over moslims, christenen, hindoes enz... allemaal zonder dat er iemand was die ons dwars zat. Natuurlijk waren er die ons niet accepteerden,maar die club was zo klein... Wekelijks werd er gediscussieerd over een column die online was gezet. Of over een onderwerp wat iemand bezig hield. We waren heel actief om elkaar te helpen geloven, en duidelijk te maken wat het geloof voor ons betekende. Ik blijf weemoedig als ik daar aan denk. De ontmoetingen die er waren, ik koester ze.
Maar nu? Nu is diezelfde CHF verworden tot een kleine club die alleen nog jeugdspelers door geeft aan elkaar en af en toe iets zegt in een online opgezet café... Er wordt niet meer diepzinnig gesproken, er zijn geen opbeurende gesprekken meer... En ik heb mee afgevraagd of dit nu een afspiegeling is hoe het er in de echte wereld aan toe gaat?
Zijn wij ook gestopt met het inhoudelijk elkaar opbeuren om te gaan kijken wat de bijbel ons te zeggen heeft? Worden wij ook een klein clubje wat wel bij elkaar hoort, maar niet zo actief meer is? Als ik naar mijn leeftijdsgenoten kijk ben ik bang van wel... Als ik echter kijk naar de jeugd die er aankomt denk ik: Jullie zijn op de goede weg, maar houden jullie het wel vol?
Ik vraag me af of ik het zelf wel volhoud. Ik hoop dat jullie mee willen helpen om de discussie over wat goed is en wat niet nieuw leven in te blazen. Ik hoop dat jullie willen mee helpen om weer te laten zien dat christen zijn in deze wereld niet betekend dat je anders bent, maar wel dat je anders doet. EN als je geen christen bent maar toch deze normen aanhangt, wat let je om mee te doen? Misschien kunnen we van elkaar leren?!
Het gevoel van heimwee is er nog steeds, het gevoel van ik mis iets ook nog steeds maar het is wel minder geworden. Tijd om vooruit te kijken en de handschoen die ik heb gevonden op te pakken en door te geven!!!