Doorgaan naar hoofdcontent

Gedachten...Ik denk er soms aan.

Ik wil schrijven
Ik wil dichten
Ik wil rust in mijn gedachten
Ik wil mij kunnen laten gaan
Ik wil geen last hebben van jou

Zo dat is er uit, niet het volmaakte begin van een blog, maar even goed een begin. En het zegt ook voldoende over mijn gedachten en gevoelens.Ik weet niet of ik dit allemaal wel kan opschrijven en delen met jullie trouwe lezers. Want ik zit een beetje naar in mijn vel. Ik voel me thuis niet lekker en op het werk erger ik me dood aan bepaalde collega's. Alles met elkaar zit i in een moeilijk parket, en heb ik even geen idee hoe ik hier uit moet gaan komen. Misschien werkt het schrijven van deze blog weer een beetje mee. Misschien ontstaat er gaandeweg dit schrijven een gedicht waardoor er weer een beetje lucht komt. Ik weet het niet we gaan het allemaal wel meemaken. Wat ik wel weet is dat ik mijzelf gelukkig mag prijzen met twee moeders. En nee dat is geen stel. Beide zijn zo goed op de hoogte van mij dat ze aan een half woord genoeg hebben om te weten wat er aan de hand is. EN beide bieden op zulke moment dat ook geweldige oplossingen aan. Oplossingen die altijd leiden tot stress vermindering. Ook heb ik een geweldige zus. Hé? Hoe kan dat nou? Hoor ik sommigen onder jullie al vragen? Je hebt toch alleen maar broers? Ja dat klopt, alleen heb ik ook een heleboel schoonzussen en een daarvan heb ik geadopteerd als zus(je) en dat is wederzijds. Dit voelt zo goed, en er is zo'n sterke band, dat je er gewoon blij van kunt worden.

Gedachten in mijn hoofd
Gedachten op papier
Gedachten ze komen en ze gaan
Gedachten onderdeel van mijn bestaan

Gedachten waarom komen jullie?
Gedachten waar blijven jullie?
Gedachten waar zitten jullie?
Gedachten kon ik jullie altijd maar vertellen

Mijn hoofd zit vol met al deze gedachten. 
Mijn hoofd tolt soms van al deze gedachten
Mijn stem laat soms iets horen van deze gedachten

Maar meestal is het de pen,
Die schrijft wat er in het hoofd op komt
Die je laat weten wat ik denk en voel
Die je laat lezen wat ik hier bedoel

En soms, ja heel soms
Mag je mee op reis en gaat het goed
Dan snap je wat het met me doet

Zie je wel! Het komt en het gaat vanzelf, als ik maar aan het schrijven ben. Niet dat ik nu al van all gedachten af ben hoor. Nee echt niet, maar ben er wel weer een stukje rustiger van geworden. Heb even weer gedacht aan mama en aan zusje, en dat maakte me blij en rustig. Bedankt dat jullie er zijn.
Misschien denk je net zo, of herken je jezelf. Laat dan even een kort berichtje bij de ander achter. Want er is geen fijner gevoel dan te horen dat er aan je gedacht wordt en dat ze blij met je zijn!

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...