Doorgaan naar hoofdcontent

Gedachten...Ik denk er soms aan.

Ik wil schrijven
Ik wil dichten
Ik wil rust in mijn gedachten
Ik wil mij kunnen laten gaan
Ik wil geen last hebben van jou

Zo dat is er uit, niet het volmaakte begin van een blog, maar even goed een begin. En het zegt ook voldoende over mijn gedachten en gevoelens.Ik weet niet of ik dit allemaal wel kan opschrijven en delen met jullie trouwe lezers. Want ik zit een beetje naar in mijn vel. Ik voel me thuis niet lekker en op het werk erger ik me dood aan bepaalde collega's. Alles met elkaar zit i in een moeilijk parket, en heb ik even geen idee hoe ik hier uit moet gaan komen. Misschien werkt het schrijven van deze blog weer een beetje mee. Misschien ontstaat er gaandeweg dit schrijven een gedicht waardoor er weer een beetje lucht komt. Ik weet het niet we gaan het allemaal wel meemaken. Wat ik wel weet is dat ik mijzelf gelukkig mag prijzen met twee moeders. En nee dat is geen stel. Beide zijn zo goed op de hoogte van mij dat ze aan een half woord genoeg hebben om te weten wat er aan de hand is. EN beide bieden op zulke moment dat ook geweldige oplossingen aan. Oplossingen die altijd leiden tot stress vermindering. Ook heb ik een geweldige zus. Hé? Hoe kan dat nou? Hoor ik sommigen onder jullie al vragen? Je hebt toch alleen maar broers? Ja dat klopt, alleen heb ik ook een heleboel schoonzussen en een daarvan heb ik geadopteerd als zus(je) en dat is wederzijds. Dit voelt zo goed, en er is zo'n sterke band, dat je er gewoon blij van kunt worden.

Gedachten in mijn hoofd
Gedachten op papier
Gedachten ze komen en ze gaan
Gedachten onderdeel van mijn bestaan

Gedachten waarom komen jullie?
Gedachten waar blijven jullie?
Gedachten waar zitten jullie?
Gedachten kon ik jullie altijd maar vertellen

Mijn hoofd zit vol met al deze gedachten. 
Mijn hoofd tolt soms van al deze gedachten
Mijn stem laat soms iets horen van deze gedachten

Maar meestal is het de pen,
Die schrijft wat er in het hoofd op komt
Die je laat weten wat ik denk en voel
Die je laat lezen wat ik hier bedoel

En soms, ja heel soms
Mag je mee op reis en gaat het goed
Dan snap je wat het met me doet

Zie je wel! Het komt en het gaat vanzelf, als ik maar aan het schrijven ben. Niet dat ik nu al van all gedachten af ben hoor. Nee echt niet, maar ben er wel weer een stukje rustiger van geworden. Heb even weer gedacht aan mama en aan zusje, en dat maakte me blij en rustig. Bedankt dat jullie er zijn.
Misschien denk je net zo, of herken je jezelf. Laat dan even een kort berichtje bij de ander achter. Want er is geen fijner gevoel dan te horen dat er aan je gedacht wordt en dat ze blij met je zijn!

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk