Doorgaan naar hoofdcontent

Vragen! En antwoorden?

Weet je ik sta aan de vooravond van mijn 40e levensjaar, en als de meeste van jullie dit lezen ben ik er reeds aan begonnen en met dat ik dit bedenk denk ik, wat is er toch veel gebeurd in het afgelopen jaar. En heb ik er zelf enige invloed op gehad? Neeh volgens mij niet!! Heeft het me wind eieren gelegd? Volgens mij ook niet! Dus ik klaag niet. Waar ik me wel over verbaas is de manier waarop er door de mensen om mij heen allemaal wordt geklaagd. Het werk is niet  goed, de collega's deugen niet, de kinderen zijn te druk, de buitenlanders deugen niet, we krijgen teveel vluchtelingen...blah blah blah blah En hoe denk jij? En hoe over jezelf? Dat zijn moeilijke vragen hé? Dan moet je opeens bij jezelf beginnen. En als je dat nu doet? Wat komt er dan uit? Ben je tevreden over jezelf? Of de manier waarop je in het leven staat? Ben je van mening dat de mensen je mogen? Of ben je ook zo'n zeur? Zo'n klager? Die vindt dat de wereld om hem draait? En het niet kan verkroppen als de wereld doordraait zonder dat er op hem of haar wordt gewacht? Ik hoop het niet...

Mocht het nu zo zijn dat ik iets roep waar je niet tegen kunt, dan moet je me aanspreken. Dan moet je op staan en zeggen, heey jij je doet me te kort. Je weet niet waar je het over hebt!! Want dan kom je op voor je eigen rechten! Als je denkt hij heeft gelijk en ik moet er wat aan doen, dan moet je dat niet denken dan moet je dat gewoon doen! Ik denk dat je daar namelijk beter van wordt. Ik ben er van overtuigd dat je daar dan beter uitkomt dan te blijven zitten op je stoel, of in je huis, of waar dan ook. Want als je wacht tot ze naar jou komen, dan is de kans groot dat je een ons weegt en dat er dan zelfs nog niemand is geweest.

Ik ben mij er van bewust dat ik nu dingen heb geschreven die ik zelf niet waar kan maken. Ik hoop dat er onder de lezer zijn die mij hierop aan durven spreken want daar word ik beter van. Ik pak deze kans om te schrijven omdat ik er plezier aan heb, omdat ik denk dat het goed voor me is. Ik schrijf omdat ik wil blijven, omdat ikm e wil laten horen en feedback wil over de datgene wat mij bezig houdt. Ik schrijf omdat ik denk dat er mensen zijn die er plezier aan beleven hoe ik in elkaar steek. Mesnen die meewarig hun hoofd schudden als ze weer een stuk voorbij zien komen, vol van taalvouten en onwaarheden, of onduidelijkheden. Die een glimlach krijgen van de dingen die ze zien gebeuren en mee hebben gemaakt. Ik word gelukkig en ben tevreden als ik denk aan de dingen die gebeuren als mensen mijn blog/columns lezen, die in de gaten hebben wat ik doe en bedoel.

En zo ben ik alweer aan het einde van deze blogg. Heb ik een heleboel vragen opgeworpen en weer weinig antwoorden gegeven. Maar toch ook weer een beetje van mezelf laten zien. En is er weer een glimlach verschenen op mijn gezicht, denkend aan de woorden die ik heb geschreven. Bedankt en geef antwoord  aan jezelf op de vragen die zijn gesteld.

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk